ความหวานละมุนยามค่ำคืน

"ถอดเสื้อออกเถอะครับ รอยช้ำตรงหัวไหล่นั่น... ผมทำน้ำมันสมุนไพรมาให้ทา" น้ำเสียงของลู่เฉิงหยวนทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ว่านจินสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวเล็กน้อยในนั้น หลินว่านจินที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดวางขวดโหลเล็กๆ ที่เพิ่งนำออกมาจากมิติฟาร์มถึงกับชะงักมือ เธอหันไปมองสามีหนุ่มที่ยืนอยู่กลางห้อง แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวอาบไล้ใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึมตามแบบฉบับทหาร แต่แววตานั้นกลับอ่อนโยนจนแทบละลาย "ฉันไม่เป็นไรหรอกครับ แค่รอยฟกช้ำนิดหน่อยจากการตักน้ำ พรุ่งนี้ก็น่าจะหายแล้ว" ว่านจินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เธอพยายามรักษาระยะห่าง ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ลู่เฉิงหยวนก้าวเข้ามาหาเธออย่างมั่นคง เขาไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วยวาจา แต่กลับวางขวดน้ำมันสีอำพันลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะจับมือของเธอเบาๆ แล้วดึงให้ขยับเข้าไปใกล้ "รอยฟกช้ำของภรรยา คือความบกพร่องของสามี... ว่านจิน ผมรู้ว่าคุณเก่ง คุณจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง แต่ในฐานะสามี ผมขอให้คุณให้โอกาสผมได้ดูแลคุณบ้าง ได้ไหมครับ?" คำพูดที่ดูเป็นทางการและทื่อตรงตามแบบฉบับของเขา กลับกลายเป็นสิ่งที่กระตุกหัวใจของว่านจินอย่างรุนแรง เธอแหงนหน้ามองดวงตาคมคู่นั้น ที่ในยามนี้ไม่มีแววของความแข็งกร้าว มีเพียงความห่วงใยที่จริงใจเกินกว่าจะปฏิเสธได้ลง เขาค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมของเธอออกอย่างเบามือ ทุกสัมผัสที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาแตะผ่านผิวหนัง ทำให้ว่านจินรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของเขา กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นหอมสะอาดของสบู่ที่เธอเพิ่งผลิตขึ้นเอง ทำให้บรรยากาศในห้องนอนเล็กๆ นี้ดูอบอวลไปด้วยมนตร์สะกด "เจ็บไหมครับ?" เขาถามขณะที่ใช้นิ้วแตะลงบนรอยช้ำสีเข้มบนหัวไหล่ของเธอเบาๆ ราวกับกลัวว่ามันจะบอบช้ำเพิ่มขึ้น "ไม่เจ็บเลยครับ..." ว่านจินกระซิบ เสียงของเธอแผ่วลงจนแทบกลายเป็นเสียงลม "เฉิงหยวน... ทำไมช่วงนี้คุณถึงได้ดีกับฉันขนาดนี้ล่ะครับ" ลู่เฉิงหยวนชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความนัย "เพราะผมเพิ่งเข้าใจ... ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมโง่เขลาเพียงใดที่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญกับโลกที่โหดร้ายเพียงลำพัง การที่คุณเปลี่ยนไป... คุณในตอนนี้มีความสุขกว่าคนเดิม ผมไม่อยากให้ความสุขนั้นหายไปไหน และผมอยากเป็นเหตุผลของความสุขนั้น... ตลอดไป" หัวใจของว่านจินเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความหวานละมุนยามค่ำคืนนี้ไม่ได้เกิดจากสิ่งของราคาแพง แต่เกิดจากความใส่ใจที่ไหลรินออกมาจากหัวใจของชายหนุ่มที่เคยถูกมองว่าทื่อมะลื่อผู้นี้ เธอนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันกำลังพาพวกเขาเข้าสู่ห้วงเวลาที่หวานซึ้งที่สุด เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นเบาๆ สลับกับเสียงกระซิบกระซาบที่คุ้นหูจากภายนอก "พี่สะใภ้... พี่ชาย... หนูรู้ว่าพวกพี่ตื่นอยู่ แม่บอกให้เอาของมาให้..." มันคือเสียงของน้องสาวสามี ที่มักจะตามหลังแม่สามีจอมสูบมาด้วยเสมอ ในมือของเด็กสาวคนนั้นมีห่อผ้าที่ดูมีพิรุธซ่อนอยู่ และเมื่อว่านจินขยับตัวจะเดินไปเปิดประตู ลู่เฉิงหยวนกลับคว้าข้อมือเธอไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาในทันที "อย่าเปิดครับ" เขาบอกสั้นๆ "นั่นไม่ใช่การมาดี... มีบางอย่างผิดปกติที่หน้าประตูบ้านเรา" ว่านจินขมวดคิ้ว เธอใช้สัมผัสพิเศษจากมิติฟาร์มเพ่งกระแสจิตผ่านประตูออกไป และสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่แค่คนในครอบครัว แต่เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานส่วนกลางที่กำลังยืนถือหมายเรียกตัวสีแดงฉานอยู่เบื้องหลังเงาของน้องสาวสามี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ