ฉลองความสำเร็จครั้งใหญ่

"ถอยไปให้พ้นทาง ถ้าไม่อยากให้ป้ายมงคลนี้ฟาดเข้าที่หน้า!" เสียงตวาดกร้าวของหลินว่านจินดังขึ้นกลางลานบ้าน ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านที่มาร่วมงาน นางไม่ได้กำลังพูดกับแขกเหรื่อ แต่กำลังจ้องเขม็งไปยัง ‘นางจาง’ แม่สามีผู้ที่บัดนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ขณะพยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งตะกร้าใส่เหรียญเงินและสมุดบัญชีรายรับจากมือของนาง "ว่านจิน! แกมันนังลูกสะใภ้อกตัญญู! เงินพวกนี้มันควรเป็นของตระกูลลู่ ไม่ใช่เอามาแจกจ่ายให้พวกชาวบ้านชั้นต่ำพวกนี้กินดื่มกันจนฟุ่มเฟือย!" นางจางแผดเสียงลั่น มือที่แห้งกรังจิกเกร็งพยายามจะกระชากสร้อยมุกที่ว่านจินคล้องไว้ ซึ่งเป็นเครื่องประดับที่ได้มาจากความสำเร็จของการค้าล็อตล่าสุด ทว่าก่อนที่มือนั้นจะถึงตัว ลู่เฉิงหยวนในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้ถอดออกก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ ร่างสูงใหญ่ราวกับภูผาดั่งกำแพงเหล็กที่ไม่มีใครฝ่าได้ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ปรายตามองด้วยสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่ทำให้นางจางชะงักกึกจนตัวสั่นเทา "แม่ครับ... นี่คืองานฉลองที่ภรรยาผมเป็นคนสร้างขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของเธอ ถ้าแม่ยังไม่หยุดสร้างความวุ่นวาย ผมคงต้องเชิญแม่กลับไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านหลังเก่าเสียที" น้ำเสียงของลู่เฉิงหยวนเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนทุกคนในลานบ้านเงียบกริบ ว่านจินดึงสติกลับมา นางสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมฟุ้งของ ‘ไก่ตุ๋นยาจีนสูตรลับ’ และ ‘หมูสามชั้นน้ำแดง’ ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มจากมิติฟาร์มกำลังอบอวลไปทั่วบริเวณ นี่คือความสำเร็จที่เหนือความคาดหมาย ยอดขายปีนี้พุ่งสูงจนชาวบ้านในหมู่บ้านต่างพากันลืมตาอ้าปากได้จากการเป็นเครือข่ายของนาง "วันนี้เป็นวันมงคลครับทุกคน" ว่านจินหันไปฉีกยิ้มให้ชาวบ้านที่ยืนอึ้ง "เชิญทุกท่านร่วมโต๊ะได้เลย วัตถุดิบทุกอย่างคัดสรรมาอย่างดี ไม่ต้องเกรงใจครับ" เป่าเป่าตัวน้อยในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านวิ่งถือจานขนมไปแจกจ่ายให้ลุงป้าน้าอาอย่างร่าเริง แววตาของเด็กน้อยสะท้อนความภาคภูมิใจในตัวมารดาอย่างชัดเจน บรรยากาศเริ่มกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง เสียงหัวเราะและการชนแก้วดังขึ้นสลับกับกลิ่นอายของอาหารรสเลิศที่ยากจะหาใครทำได้ในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ว่านจินหลบมุมมานั่งข้างสามีที่จัดแจงรินน้ำชาให้ "คุณเหนื่อยหน่อยนะครับวันนี้" ลู่เฉิงหยวนกระซิบข้างหู น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นช่างขัดกับท่าทางดุดันก่อนหน้านี้ลิบลับ "ถ้าไม่มีคุณคอยกันท่าให้ ฉันคงจัดการนังแก่คนนั้นได้ไม่สวยนักหรอกค่ะ" ว่านจินแย้มยิ้ม ก่อนจะหยิบเนื้อย่างชิ้นหนึ่งขึ้นมาวางบนจานสามี ทว่าในขณะที่ความสุขกำลังเบ่งบานไปทั่วบริเวณ ลมเย็นวูบหนึ่งก็พัดผ่านเข้ามาจนเปลวไฟในเตาถ่านวูบไหว สายตาของว่านจินเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หลังพุ่มไม้ตรงทางเข้าบ้าน ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่า บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นทางยาวที่ดูน่าเกรงขาม เขากำลังจ้องมองมาที่นางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับว่าเขากำลังรอคอยเวลาที่เหมาะสม ลู่เฉิงหยวนสังเกตเห็นท่าทีของภรรยาจึงหันไปมองตาม ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปจับด้ามปืนที่พกไว้ที่เอวโดยสัญชาตญาณ "นั่นใคร..." ลู่เฉิงหยวนพึมพำ ชายแปลกหน้าก้าวออกมาจากเงามืด เขาไม่ได้เดินเข้ามาในงานเลี้ยง แต่กลับชูจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นสูง แสงจากคบไฟกระทบกับตราประทับสีแดงฉานบนซองจดหมาย ซึ่งดูเหมือนจะเป็นตราของ 'หน่วยข่าวกรองลับ' ที่แม้แต่ลู่เฉิงหยวนเองยังต้องให้ความเคารพ "ลู่เฉิงหยวน... หลินว่านจิน..." เสียงแหบพร่าของชายคนนั้นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ค่อยๆ กัดกินบรรยากาศงานฉลอง "ของที่พวกคุณครอบครองอยู่น่ะ... ไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาเขาจะมีกันหรอกนะ" รอยยิ้มที่มุมปากของชายปริศนาทำให้ว่านจินรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ความลับจากมิติฟาร์มที่นางพยายามปิดบังไว้ดูเหมือนจะเริ่มส่งกลิ่นโชยไปถึงจมูกของผู้ที่ไม่ควรจะมารับรู้เข้าเสียแล้ว และเมื่อชายคนนั้นขยับมือเปิดจดหมาย สัญญาณเตือนภัยในใจของนางก็ดังขึ้นจนแทบควบคุมไม่ได้ นี่ไม่ใช่คนธรรมดา และสิ่งที่เขานำมาด้วย... กำลังจะทำลายชีวิตแสนสุขที่นางเพิ่งสร้างขึ้นมากับมือ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับก้าวเดินของว่านจินและเฉิงหยวนเสมอมานะครับ!