วิกฤตภัยธรรมชาติครั้งใหญ่

"ลู่เฉิงหยวน! ปล่อยมือฉันนะ! ถ้าปล่อยให้ข้าวในนาถูกน้ำซัดไปหมด ปีนี้ครอบครัวเราจะเอาอะไรกิน! ลูกก็ยังเล็ก คุณจะให้เราอดตายหรืออย่างไร!" เสียงตวาดแหลมสูงของหลินว่านจินดังก้องแข่งกับเสียงคำรามของท้องฟ้าที่ปั่นป่วน หญิงสาวพยายามสะบัดแขนออกจากอ้อมกอดเหล็กกล้าของสามีที่รั้งตัวนางไว้ไม่ให้ก้าวออกไปเผชิญกับพายุที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นจนต้นไม้ใหญ่ข้างบ้านสั่นไหวเหมือนจะหักโค่น ลู่เฉิงหยวนในชุดทหารสีซีดจางใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาไม่เพียงไม่ปล่อย แต่ยังรวบตัวนางเข้าไปกอดแน่นกว่าเดิมจนใบหน้าของหลินว่านจินซบลงบนแผงอกกว้างที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดฝนที่สาดเข้ามาตามช่องหน้าต่าง "ว่านจิน ฟังผม! พืชผลเสียหายยังปลูกใหม่ได้ แต่ถ้าคุณเป็นอะไรไป ต่อให้ผมมีทรัพย์สมบัติล้นฟ้า ผมก็ไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้เด็ดขาด!" เสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลัง แม้ภายนอกพายุจะโหมกระหน่ำจนหลังคาสังกะสีสั่นสะเทือนด้วยความน่าสะพรึงกลัว แต่ในอ้อมกอดของเขากลับมีความอบอุ่นที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด พายุฝนครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ฟ้าฝนที่ตกหนักติดต่อกันสามวันสามคืนจนผืนดินกลายเป็นโคลนตมไม่เพียงทำลายความหวังของชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน แต่มันกำลังกัดกินเส้นทางสายธุรกิจที่นางเพิ่งเริ่มสร้างขึ้นอย่างเลือดเย็น หลินว่านจินกัดริมฝีปากแน่น เมื่อมองผ่านรอยแยกของหน้าต่าง นางเห็น 'คนผู้นั้น' ยืนหลบอยู่ในเงาของเพิงไม้ร้างใกล้คันนา มือของเขากำลังถืออุปกรณ์บางอย่างที่ดูคล้ายคันโยกควบคุมน้ำ ชายแปลกหน้าที่ปรากฏตัวในบทก่อนหน้านี้ เขากำลังพยายามเบี่ยงเบนทางน้ำให้เข้าท่วมนาข้าวของบ้านลู่โดยเฉพาะ! "เขากำลังทำ... เขาตั้งใจทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างมา" ลู่เฉิงหยวนกระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกสะกดไว้ หลินว่านจินสูดหายใจลึก กลิ่นอายของโคลนและพายุไม่สามารถกลบความหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรในมิติฟาร์มที่ติดตัวนางมาได้ นางรวบรวมสติ สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่สั่นไหวอยู่ในมิติวิเศษ หากนางใช้เมล็ดพันธุ์ 'รากแก้วมังกร' ที่เร่งการเติบโตและยึดเกาะดินได้ลึกเป็นพิเศษที่เก็บไว้ในมิติละลายกับน้ำฝน แล้วให้น้ำไหลผ่านนาข้าว... นางอาจจะเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสทองในการตบหน้าคนชั่วที่พยายามลอบกัดได้ "เฉิงหยวน... ปล่อยผม ผมมีวิธี" หลินว่านจินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตามุ่งมั่นราวกับแพทย์ที่กำลังตัดสินใจผ่าตัดรักษาชีวิตผู้ป่วย "เชื่อใจภรรยาคุณไหม?" ลู่เฉิงหยวนมองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอ แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายกล้าหาญที่หาตัวจับยาก เขาคลายอ้อมกอดช้าๆ พยักหน้าครั้งหนึ่งอย่างหนักแน่น "ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมจะยืนบังข้างหลังคุณเอง ใครที่กล้าขวางทางคุณ มันต้องข้ามศพผมไปก่อน" ในขณะที่ทั้งสองเตรียมตัวนั้น เสียงทุบประตูดังลั่นโครมครามพร้อมกับเสียงโวยวายของแม่สามีจอมสูบ นางจางที่เปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำพุ่งเข้ามาในบ้านทันทีที่ประตูเปิดออก "ไอ้ลูกทรพี! เมียแกมันตัวกาลกิณี! ตั้งแต่มันเข้ามา นาข้าวบ้านเราก็ถูกน้ำท่วมซ้ำซาก! มึงดูสิ! ข้าวของแม่เสียหายหมดแล้ว! มึงต้องชดใช้! เอาเงินเก็บของมึงออกมาเดี๋ยวนี้!" นางจางชี้หน้าด่ากราด เป่าเป่าตัวน้อยร้องไห้จ้ากอดขาพ่อไว้แน่น หลินว่านจินหรี่ตามองแม่สามีที่ไม่ได้ห่วงใยลูกชายเลยแม้แต่น้อย แต่กลับถือโอกาสนี้มารีดไถเงินก้อนสุดท้าย หลินว่านจินเดินเข้าไปหาแม่สามีด้วยท่าทีสงบนิ่ง นางหยิบกระติกน้ำที่ภายในบรรจุ 'น้ำเร่งโตสูตรเข้มข้น' จากมิติฟาร์มขึ้นมา "แม่ครับ... ถ้าแม่เชื่อว่าข้าวกินไม่ได้แล้วจริงๆ ทำไมไม่ลองไปดูที่นาก่อนล่ะครับ บางที... ข้าวของบ้านผมอาจจะไม่ได้เสียหายอย่างที่แม่คิด" นางจางชะงัก สายตาหรี่มองลูกสะใภ้อย่างจับผิด "มึงมีแผนอะไรอีว่านจิน!" "ไม่ได้มีแผนครับ มีแต่ทางรอด" หลินว่านจินยิ้มมุมปาก พลางส่งสัญญาณให้ลู่เฉิงหยวนเตรียมตัว ในขณะที่พายุโหมกระหน่ำถึงขีดสุด หลินว่านจินแอบเทน้ำจากมิติลงในรางระบายน้ำหลักที่เชื่อมต่อไปยังผืนนา พลังงานลึกลับเริ่มทำปฏิกิริยากับเมล็ดพันธุ์ที่นางเคยหว่านไว้ก่อนพายุเข้า รากพืชแข็งแกร่งมหาศาลเริ่มชอนไชยึดเกาะผิวดินแน่นหนาจนน้ำหลากที่ถาโถมเข้ามาไม่สามารถพัดพาดินออกไปได้แม้แต่น้อย ในขณะที่นาข้าวของชาวบ้านคนอื่น—และโดยเฉพาะของนางจาง—กำลังถูกโคลนซัดหายไปจนเกือบหมด ลู่เฉิงหยวนคว้าเสื้อกันฝนคลุมร่างภรรยาและลูกชาย เขาอุ้มเป่าเป่าขึ้นบ่าแล้วก้าวออกไปท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ โดยมีหลินว่านจินเดินตามไปอย่างมั่นคง ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังทิศทางของชายแปลกหน้าที่ยังคงแอบซ่อนอยู่ แต่เมื่อไปถึงจุดนั้น ทั้งสองกลับต้องหยุดชะงักด้วยความตกตะลึง ชายแปลกหน้าที่ควรจะยืนอยู่ตรงนั้น... บัดนี้เขานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินโคลน โดยมีมีดสั้นเล่มหนึ่งปักอยู่กลางอกของเขา และในมือของชายคนนั้น มีบันทึกที่บันทึกพิกัดทุกอย่างในมิติฟาร์มของหลินว่านจินไว้อย่างละเอียด! ลู่เฉิงหยวนรีบพลิกศพชายคนนั้นขึ้นมา ก่อนจะหันมามองหน้าภรรยาด้วยสีหน้าซีดเผือด "ว่านจิน... นี่ไม่ใช่ฝีมือคนธรรมดา" เขารีบเก็บป้ายห้อยคอของชายปริศนาขึ้นมาดู เป็นป้ายโลหะตราสัญลักษณ์จากหน่วยงานลับในเมืองหลวงที่นางจินตนาการไม่ถึง... "คนที่ส่งมันมา ไม่ได้ต้องการแค่ทำลายนาข้าวของคุณ" ลู่เฉิงหยวนกระซิบเสียงสั่น "แต่มันต้องการ 'ชีวิต' ของคุณ เพื่อเปิดทางเข้าสู่ความลับที่คุณถือครองอยู่" ท่ามกลางสายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก ร่างของชายแปลกหน้าที่ควรจะตายสนิทกลับเริ่มขยับมือเบาๆ แล้วคว้าข้อเท้าของลู่เฉิงหยวนไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่แหบพร่าและเย็นเยียบ: "นายหญิง... องค์ชายส่งข้ามาเตือน... พายุนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้น... ของหายนะที่แท้จริง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุนี้ไปกับครอบครัวของหลินว่านจินนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ