แผนการแยกบ้านเริ่มขึ้น

"สมุดบัญชีเล่มนี้... บันทึกหยาดเหงื่อของลูกชายข้า หรือเป็นเครื่องบรรณาการให้ตระกูลจางของท่านกันแน่?" น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูใบไม้ร่วงของหลินว่านจิน ดังแทรกขึ้นกลางวงสนทนาบนโต๊ะอาหารอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายตาทุกคู่บนโต๊ะไม้ไผ่เก่าๆ พุ่งตรงมาที่สะใภ้รองผู้เคยเงียบงันและยอมก้มหัวให้คนในบ้านมาตลอด นางจางสะดุ้งเฮือก ตะเกียบไม้ในมือเกือบหลุดร่วง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะการกิน "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ฉัน!" แม่สามีจางตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ข้าวต้มจางๆ ในชามกระเบื้องกระฉอกเลอะขอบโต๊ะ "กินข้าวบ้านฉัน ใช้แรงงานบ้านฉัน แถมยังกล้ามาตรวจบัญชีที่แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องรึ! อยากถูกขับออกจากบ้านนักใช่ไหม!" "ขับออกหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากประตูห้องครัว ลู่เฉิงหยวนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อทหารสีเขียวเข้มที่แม้จะเก่าแต่รีดเรียบไร้รอยยับแผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองมารดาและพี่ชายคนโตที่นั่งหน้าเจื่อนลงถนัดตา แม้เขาจะลาพักร้อนกลับมาเยี่ยมบ้านเพื่อพักผ่อน แต่สายตาที่เขามองตรงมายังภรรยาและลูกชายเต็มไปด้วยความปกป้องและพร้อมจะชนกับทุกคนที่กล้ารังแกคนของเขา เป่าเป่าในวัยสี่ขวบวิ่งดุ๊กๆ ไปเกาะชายกางเกงของบิดา ดวงตากลมโตใสแป๋วช้อนมองพ่อแล้วกระซิบด้วยเสียงอันดัง "คุณย่าจะไล่แม่กับเป่าเป่าออกจากบ้านอีกแล้วครับพ่อ แม่บอกว่าเราต้องแยกบ้าน ไม่งั้นเราจะอดตายเพราะโดนปอกลอกหมด" บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันנטที เสียงลมหายใจของทุกคนสะดุดกึก หลินว่านจินไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทีเกรี้ยวกราดของแม่สามีแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางสมุดบันทึกที่รวบรวมรายรับรายจ่าย ยอดเงินที่สามีส่งกลับมาบ้านทุกเดือน รวมถึงสลิปและใบเสร็จการซื้อขายผลผลิตทางการเกษตรที่ถูกแม่สามีแอบยึดไปอ้างว่าเป็น "ค่าใช้จ่ายส่วนกลางของครอบครัว" ลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แต่เสียงนั้นกลับดังสะท้อนก้องในใจของทุกคน ในฐานะแพทย์หญิงอัจฉริยะที่เคยบริหารจัดการเคสวิกฤตมานับไม่ถ้วน การรวบรวมหลักฐานเพื่อการ "วินิจฉัยและรักษา" โรคเรื้อรังในครอบครัวนี้ เป็นงานที่ง่ายดายยิ่งนัก "แม่ครับ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเดือนของผมร้อยละแปดสิบถูกส่งตรงมาที่บ้านหลังนี้เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดูแลภรรยาและลูก รวมถึงจุนเจือครอบครัว" ลู่เฉิงหยวนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังกดดันจนพี่ชายคนโตอย่างลู่เฉิงกั๋วต้องหลบสายตา "แต่ทำไมภรรยาผมถึงไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าใหม่สักชุดใส่คลายหนาว และลูกชายผมต้องกินข้าวต้มเจือจางจนแทบมองเห็นเงาหน้าตัวเองแบบนี้ล่ะครับ?" "แก... แกกล้าสงสัยแม่รึไอ้ลูกอกตัญญู!" แม่จางหน้าดำคร่ำเครียด ทุบอกชกตัวร้องไห้โฮทันทีเพื่อเรียกร้องความน่าเวทนาตามนิสัยเดิม "เลี้ยงแกให้เติบโตมาจนได้เป็นทหารนายกองใหญ่โต ลืมบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนแล้วหรือไร ถึงมาเข้าข้างเมียตัวดีที่วันๆ เอาแต่นอนกินนี่!" "นอนกิน?" หลินว่านจินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดบนใบหน้าสวยคม นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กิริยาท่าทางสง่างามราวนายหญิงผู้สูงศักดิ์หลุดออกมาจากมิติเวลาอื่น "แม่จางครับ ท่านลองสำรวจดูให้ดีเสียก่อนว่า ตลอดเดือนที่ผ่านมา ข้าวปลาอาหารที่พวกท่านกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ รวมถึงเงินที่พี่ใหญ่เอาไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายในตัวอำเภอ มาจากน้ำพักน้ำแรงของใคร" นางหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ อีกใบขึ้นมา เป็นบันทึกจำนวนไข่ไก่ ผักสวนครัว และสมุนไพรป่าที่นางแอบนำไปขายในตลาดมืดผ่านช่องทางลับ (โดยอาศัยทรัพยากรจากมิติฟาร์มวิเศษที่นางครอบครอง) ซึ่งทำกำไรได้มากกว่าที่คนทั้งบ้านทำนาทั้งปีเสียอีก ตัวเลขสีดำคมชัดบนกระดาษคือหลักฐานชิ้นเอกที่ทำเอาลู่เฉิงกั๋วและภรรยาถึงกับหน้าถอดสี "ถ้าพวกเราไม่อยากแยกบ้าน..." หลินว่านจินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ โน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสุกใสเปล่งประกายความเฉลียวฉลาดและเด็ดเดี่ยว "ก็จعلเซ็นชื่อในหนังสือสัญญาแบ่งทรัพย์สินและแยกครัวเสียแต่วันนี้ มิฉะนั้น... ฉันจะนำบัญชีฉบับนี้ไปยื่นให้หัวหน้าหมู่บ้านและคอมมิวนิสต์ประจำตำบลตรวจสอบข้อหา 'การขูดรีดทรัพย์สินครอบครัวทหารผู้เสียสละเพื่อชาติ' ท่านคิดว่าโทษทัณฑ์ของการกระทำเช่นนี้ จะทำให้ตระกูลจางของเราต้องอับอายขายขี้หน้าไปทั้งอำเภอหรือไม่ครับ?" คำว่า "ครับ" ที่หลินว่านจินจงใจเน้นเสียงด้วยสำนวนสุภาพแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าโสตประสาทของแม่จางจนร่างชราสั่นเทา นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าสะใภ้รองที่เคยหัวอ่อน จะกลายร่างเป็นพยัคฆ์สาวที่ถือมีดผ่าตัดจ่อคอหอยครอบครัวตนเองเช่นนี้ ลู่เฉิงหยวนมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและความภาคภูมิใจ ภรรยาตัวน้อยของเขาช่างงดงามและทรงพลังเหลือเกินในยามที่นางยืนหยัดต่อสู้เพื่อความยุติธรรม มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของนางไว้แน่นเป็นการส่งผ่านพลังและความสนับสนุนอย่างเต็มเปี่ยม ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างรู้ดีว่าหากเรื่องนี้ถึงหูผู้ใหญ่บ้านและทางการ ตระกูลจางต้องพินาศย่อยยับแน่ แม่จางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ มือที่เหี่ยวย่นสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบพู่กันด้วยความคับแค้นใจ ทว่า ในวินาทีที่แม่จางกำลังจะจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษสัญญาแยกบ้านตามแรงกดดันนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโهاฮวกของเพื่อนบ้านผู้มาใหม่ที่ทำให้ทุกคนต้องสะดุ้งสุดตัว "พี่จาง! แย่แล้ว! เจ้าหน้าที่จากคอมมิวนิสต์อำเภอกำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านท่าน พร้อมกับทหารหน่วยสอบสวน... พวกเขาบอกว่าได้รับเรื่องร้องเรียนเรื่องการทุจริตเงินช่วยเหลือทหาร!" **ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ**