กลิ่นหอมเย้ายวนทั่วหมู่บ้าน

"ถ้าแม่สามีท่านนั้นกล้าเดินมาหาเรื่องหน้าประตูบ้านอีก ผมนี่แหละจะเป็นคนเอาด้ามปืนไล่ตะเพิดกลับไปเอง ไม่ต้องให้คุณออกโรงหรอกครับว่านจิน" เสียงทุ้มต่ำของลู่เฉิงหยวนดังขึ้นท่ามกลางควันสีขาวที่พวยพุ่งมาจากเตาฟืน นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วน หยาดเหงื่อผุดพรายตามไรผมขณะที่เขากำลังช่วยภรรยาฟืนผ่าฟืนอย่างขะมักเขม้น ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองศัตรูในกองทัพ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงยามที่มองร่างบางของภรรยาผู้กำลังงละมุนอยู่กับการเตรียมมื้ออาหาร หลินว่านจินแย้มยิ้มบางๆ นางใช้หลังมือปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากใบหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาคู่สวยประกายแวววาวด้วยความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ในมิติฟาร์มวิเศษของเธอบัดนี้มีวัตถุดิบชั้นเลิศมากมายที่ต่อให้เอาเงินทั้งหมู่บ้านมารวมกันก็หาซื้อไม่ได้ และวันนี้... นางตั้งใจจะใช้ "พลังแห่งกลิ่นหอม" สั่งสอนคนบ้านใหญ่ที่ชอบมาสูบเลือดสูบเนื้อให้รู้สำนึกเสียบ้าง "ปล่อยให้พวกเขาดิ้นรนไปเถอะครับพี่เฉิงหยวน คนพวกนั้นโลภมากเสียจนลืมตาไม่ขึ้น วันนี้แหละ ผมจะทำให้บ้านใหญ่ต้องกลืนน้ำลายตัวเองจนคอแห้งผากเลยคอยดู" บนเตาเหล็กหล่อสีดำ หม้อดินเผาใบใหญ่ส่งเสียงเดือดปุดๆ น้ำซุปสีทองใสที่ตุ๋นเคี่ยวด้วยไก่บ้านเนื้อแน่นจากมิติพิเศษ ผสมผสานเข้ากับโสมป่าอายุหลายสิบปี เก๋ากี้เม็ดโตสีแดงฉาน และรากบัวอวบอ้วน กลิ่นหอมหวานละมุนลึกล้ำของสมุนไพรจีนผสมผสานกับความหวานเคี่ยวกลมกล่อมของเนื้อไก่ ค่อยๆ แผ่ขยายอณูความหอมทะลุลอดรอยแยกของประตูไม้เก่าๆ ออกไปสู่ลานบ้าน และลอยละลิ่วไปตามสายลมยามสายที่พัดผ่านกลางหมู่บ้านหง Hsing อย่างอุกอาจ ในศตวรรษที่ 21 หลินว่านจินคือแพทย์หญิงมือหนึ่งผู้เชี่ยวชาญทั้งศาสตร์การแพทย์แผนปัจจุบันและการแพทย์แผนจีนโบราณ การปรับสมดุลธาตุในร่างกายผ่านอาหารจึงเป็นเรื่องที่นางถนัดยิ่งนัก ซุปไก่ตุ๋นหม้อนี้ไม่เพียงแต่จะบำรุงร่างกายที่ผอมโซของลูกชายตัวน้อยอย่างเป่าเป่าและสามีให้กลับมาแข็งแรงเท่านั้น แต่มันยังทำหน้าที่เป็น "อาวุธทางจิตวิทยา" ชั้น 3 ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง "แม่ครับ... กลิ่นหอมจังเลย ลูกอยากกินแล้ว" เจ้าเด็กน้อยเป่าเป่าวัยสี่ขวบ วิ่งต้วมเตี้ยมเข้ามาเกาะขากางเกงของมารดา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ จมูกเล็กๆ ฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัว ท้องน้อยๆ ของเจ้าตัวเล็กส่งเสียงร้องโครกครากออกมาเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากผู้เป็นพ่อและแม่ได้เป็นอย่างดี หลินว่านจินย่อตัวลงลูบศีรษะลูกน้อยด้วยความรัก ใครเล่าจะรู้ว่าเด็กน้อยที่ผอมแห้งและหวาดกลัวคนอื่นในความทรงจำเดิม บัดนี้เริ่มมีเนื้อมีหนังและรอยยิ้มสดใสขึ้นมาบ้างแล้ว หลังจากที่นางแอบผสมน้ำวิเศษจากมิติให้ดื่มกินทุกวัน "อดใจรอนิดเดونهเป่าเป่า อีกเดี๋ยวเดียวซุปไก่ตุ๋นยาจีนบำรุงกำลังชามนี้ก็จะเสร็จแล้วครับ ลูกจะได้กินจนแก้มป่องเลย" นางกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่า... ความสุขสงบภายในห้องครัวหลังเล็กนี้ กลับไม่ได้เกิดขึ้นกับบ้านใหญ่ที่ตั้งอยู่ถัดไปเพียงสามหลังคาเรือน ณ ลานบ้านตระกูลลู่ นางจางผู้เป็นแม่สามี กำลังนั่งบ่นกระพือพัดใบตองไล่อากาศร้อนอบอ้าว จู่ๆ จมูกเหยี่ยวของนางก็กระตุกกึก กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างลอยมาแตะจมูก กลิ่นหอมหวานของเนื้อสัตว์ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรล้ำค่าที่นางไม่เคยได้กลิ่นมานานนับสิบปี ลอยทะลุกำแพงดินเข้ามาเตะจมูกอย่างจัง "กลิ่นอะไรวะ..." นางจางสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว น้ำลายในปากสอขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ นางหันซ้ายแลขวาด้วยความฉงน "บ้านไหนมันทำเนื้อกินแต่เช้าวันอังคารแบบนี้วะ? บ้านผู้ใหญ่บ้านก็ไม่น่าจะใช่..." สะใภ้ใหญ่ที่เดินถือตะกร้าผ้าผ่านมาพอดี ถึงกับหยุดชะงัก นางสูดกลิ่นนั้นเข้าไปเต็มปอดจนหน้าตาเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงแล้วโพล่งออกมาเสียงดัง "แม่จ๋า! กลิ่นนี้... มันลอยมาจากบ้านเจ้าสาม! มาจากบ้านนังว่านจินกับไอ้เฉิงหยวนต่างหากล่ะ!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางลานบ้าน นางจางผุดลุกขึ้นยืนพรวด ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน นังสะใภ้ขี้เกียจคนนั้นที่ปกติเอาแต่นอนอืดและตบตีกับลูกชาย นางเอาเงินที่ไหนไปซื้อไก่มาตุ๋น? แถมยังเป็นกลิ่นหอมฟุ้งรุนแรงขนาดนี้ ชัดเจนว่าต้องเป็นวัตถุดิบราคาแพงลิบลิ่วแน่ๆ! "นังตัวดี! กล้าซ่อนของกินดีๆ ไว้กินกันเองตามลำพังรึ! ผ่านไปตั้งกี่วันแล้ว ตั้งแต่แยกบ้านมา มันไม่เคยส่งกตัญญูกตเวทีมาให้ฉันสักแดงเดียว แถมยังกล้าทำอาหารหอมยั่วยวนชาวบ้านชาวช่องแบบนี้อีก คิดจะอวดรวยหรือไง!" นางจางตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ ความโลภและอารมณ์ฉุนเฉียวพุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ นางหันไปตวาดสะใภ้ใหญ่และสะใภ้รองที่ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ข้างๆ "พวกแกยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ! ตามฉันมา! วันนี้ฉันจะต้องไปดูให้เห็นกับตา ว่านังสะใภ้ชั่วช้านั่นเอาเงินจากไหนมาปรนเปรอผัวจนลืมหัวหงอกหัวดำอย่างฉัน!" ฝีเท้าของนางจางและเหล่าสะใภ้ตระกูลลู่เดินดุ่มๆ มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเล็กปลายหมู่บ้านด้วยความฮึกเหิม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงบ่นด่ากราดเกรี้ยวมาแต่ไกล ทำให้ชาวบ้านที่กำลังนั่งผึ่งแดดอยู่หน้าบ้านต่างพากันชะเง้อมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ภายในบ้านของหลินว่านจิน ลู่เฉิงหยวนที่กำลังตักซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดสะอ้าน ชะงักมือเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงโวยวายที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามา ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบ "มาจนได้สินะครับ..." ลู่เฉิงหยวนวางทัพพีลง ขยับตัวยืนบังหน้าภรรยาและลูกน้อยโดยอัตโนมัติ หลินว่านจินกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน นางตักซุปคำโตรสชาติเยี่ยมใส่ชามของเป่าเป่า ก่อนจะหันมาสบตากับสามีด้วยแววตาที่สื่อความหมายว่า *ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง* "ใจเย็นๆ ครับพี่เฉิงหยวน คนพวกนี้แค่วิ่งเข้ามาหาที่ให้เราตบหน้าถึงที่... เปิดประตูต้อนรับท่านแม่และพี่สะใภ้ผู้แสนดีกันเถอะครับ" *ปัง!* ประตูกลอนไม้เก่าถูกถีบกระเด็นเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือเหี่ยวย่นแต่ว่องไวของนางจาง ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวพุ่งเข้ามาในห้องครัวขนาดเล็ก พร้อมกับส่งเสียงแหลมสูงแผดเผาบรรยากาศอันอบอุ่นจนมลายหายไปในพริบตา "นังว่านจิน! ไอ้น้องอกตัญญู! พวกแกสองผัวเมียกล้าดียังไงถึงแอบกินของดีๆ กันลับหลังฉัน!" แต่นางจางยังไม่ทันได้ก้าวเท้าพ้นธรณีประตูเพื่อพุ่งเข้ามาโวยวายต่อ หลินว่านจินก็ก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้าอย่างสง่างาม รอยยิ้มเย้ยหยันประดับอยู่บนเรียวปากสวย นางชูชามซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่ยังคงส่งควันโขมงและกลิ่นหอมเย้ายวนตลบอบอวลขึ้นระดับสายตาของแม่สามี ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของชาวบ้านที่แห่กันมามุงดูหน้าบ้าน "อ้าว... คุณแม่มาพอดีเลยนี่ครับ" หลินว่านจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใส แต่กลับเยือกเย็นเสียจนคนฟังขนลุกซู่ "กำลังอยากจะส่งคนเอาซุปไก่บำรุงสุขภาพถ้วยนี้ไปให้คุณแม่ที่บ้านพอดีเลย... เสียดายจังครับ ที่ซุปถ้วยนี้ 'ราคาแพงและล้ำค่า' เกินกว่าที่คนใจร้ายแถวนี้จะสมควรได้รับ!" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงทันที นางจางอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธจัดจนหน้าดำหน้าแดง --- ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ