มิติฟาร์มสวรรค์ปรากฏ

เสียงกวาดไม้กวาดทางมะพร้าวปะทะพื้นดินหน้าบ้านดัง "สวบ... สวบ..." เป็นจังหวะเดียวกับเสียงบ่นพึมพำด้วยความโมโหหิวของนางจาง ผู้เป็นแม่สามี ซึ่งดังทะลุผ่านประตูกระดาษเก่าๆ เข้ามาในห้องนอนมืดทึบ “นังตัวขี้เกียจ! สายโด่งป่านนี้แล้วยังไม่ยอมลุกมาหุงข้าวอีก! คิดว่าแต่งเข้ามาเป็นคุณหนูในห้องหรอ ถึงได้นอนกินบ้านกินเมือง ลูกแกก็ร้องไห้งอแงจนหูจะแตกอยู่แล้ว ถ้าเที่ยงนี้ไม่มีข้าวต้มร้อนๆ วางบนโต๊ะ ฉันจะเอาไม้กวาดยันหน้าแกให้ดู!” หลินว่านจินลืมตาขึ้นช้าๆ ในความมืด ดวงตาคู่คมกริบที่เคยอ่อนแอและหวาดกลัวในความทรงจำเดิม บัดนี้กลับฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับแพทย์หญิงมือหนึ่งจากศตวรรษที่ 21 เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องดินเหนียวเก่าๆ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นและกลิ่นสาบป่าลอยแตะจมูก ข้างกายเธอ เป่าเปร่า ลูกชายตัวน้อยวัยสี่ขวบกำลังนอนซุกตัวตัวสั่นด้วยความกลัว ผอมแห้งจนซี่โครงขึ้นเป็นปล้องริมฝีปากแห้งผาก ร่างกายเล็กๆ นั้นร้อนรุมด้วยพิษไข้จากการอดอยากและขาดสารอาหารมาหลายวัน "แม่จ๋า... เป่าเป่าหิว..." เสียงแหบแห้งกระซิบเรียกอย่างน่าเวทนา หัวใจของหมอสาวผู้ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปลาดยามที่ร่างนี้เคยเผชิญความกดดันไหลทะลักเข้ามา แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวในพริบตา ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอย้อนเวลากลับมาในยุค 1980 พร้อมกับครอบครัวที่ถูกรังแก เธอนี่แหละจะเป็นคนล้างบางตระกูลจอมสูบนี้เอง! “เป่าเป่า ไม่ต้องกลัวนะลูก เดี๋ยวแม่หาของอร่อยให้กิน” ว่านจินเอ่ยเสียงนุ่มนวล พลางใช้มือเรียวสัมผัสหน้าผากเล็กเพื่อเช็คอุณหภูมิอย่างอ่อนโยน ในวินาทีนั้นเอง จิตสำนึกของเธอกลับเชื่อมโยงกับบางสิ่งในห้วงลึก สมองเกิดอาการวูบวาบชั่วขณะ ก่อนที่ภาพของพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลจะปรากฏขึ้นในมโนสำนึก—มันคือ "มิติฟาร์มและซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะ" ที่เธอเคยพัฒนาขึ้นก่อนจะเสียชีวิต! ลองตั้งจิตนึกถึงช่องเก็บของ... พรึบ! กล่องนมวัวสเตอริไนต์รสหวานหอมหนึ่งกล่องปรากฏขึ้นบนฝ่ามือทันที พร้อมกับถุงขนมปังเนยสดนุ่มฟูและวิตามินรวมสำหรับเด็ก นี่ไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือพลังวิเศษที่ติดตัวเธอมา! ว่านจินฉีกกล่องนมด้วยความรวดเร็ว ประคองศีรษะลูกชายขึ้นมาดื่มอย่างระมัดระวัง “ค่อยๆ จิบครับคนเก่ง นมนี้อร่อยมากนะ” เป่าเปร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสชาติหวานมันละมุนลิ้นที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนทำให้เด็กน้อยลืมความเจ็บป่วยไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ “อร่อยจังเลยครับแม่... นมนี้หวานจัง” “กินให้อิ่มนะลูก เดี๋ยวแม่จัดการเรื่องข้างนอกเอง” ว่านจินวางแผนในใจอย่างรวดเร็ว ในยุค 1980 ที่ข้าวยากหมากแพงและการใช้ชีวิตต้องปากกัดตีนถีบ การจะเลี้ยงลูกชายให้รอดและตบหน้าพวกญาติจอมสูบได้ เธอต้องใช้ทรัพยากรในมิติฟาร์มอย่างฉลาดและแนบเนียน เธอเดินเข้าไปในครัวดินเหนียวเล็กๆ ขณะที่นางจางยังคงยืนเท้าสะเอวด่าทอด้วยความหงุดหงิด “ตายยากตายเย็นนักนะนังนี่! แกคิดจะทำร้ายหลานฉันให้ตายคาบ้านหรือไง ถึงไม่ยอมลุกมาทำ...” “หุบปาก!” เสียงทรงอำนาจที่เฉียบขาดและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นมาทันที จนแม่สามีจอมสูบถึงกับสะดุ้งโหย่งถอยหลังไปก้าวหนึ่ง นางจางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะไม่เคยเห็นสะใภ้ขี้ขลาดคนนี้กล้าสบตาและตวาดใส่ตนมาก่อน “แก... แกกล้าสั่งฉันเหรออีสะใภ้อกตัญญู!” นางจางแว้ดเสียงแหลมสูง ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ถ้าไม่อยากให้ปากเหม็นๆ ของคุณต้องมากินน้ำตาสดๆ ก็หุบปากซะ” ว่านจินก้าวเท้าเดินเข้าหาด้วยท่าทีสง่างามและกดดัน รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธออย่างปิดไม่มิด “ข้าวต้มก้นหม้อขึ้นรานั่นเก็บไว้กินเองเถอะ ครอบครัวฉันไม่กินของเน่าเสีย!” พูดจบ ว่านจินก็หยิบแป้งสาลีเนื้อดีและไข่ไก่สดจากมิติฟาร์มที่แอบซ่อนไว้ในย่ามเก่าๆ ออกมาวางกระแทกโต๊ะเสียงดัง พร้อมทั้งตั้งกระทะเหล็กบนเตาไฟอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมกรุ่นของเนยและแป้งที่ถูกย่างบนความร้อนอ่อนๆ เริ่มส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวเล็กๆ และลอยออกไปทางหน้าต่างบ้าน ทะลุออกสู่ลานบ้านและทางเดินในหมู่บ้านทันที กลิ่นหอมของอาหารชั้นเลิศที่ไม่เคยมีใครในหมู่บ้านนี้ได้สัมผัส ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะงักและสูดจมูกด้วยความหิวโหย นางจางอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความงุนงงและอยากรู้อยากเห็น “กลิ่นอะไร... กลิ่นนี่มันกลิ่นอะไรกัน ทำไมมันหอมขนาดนี้! แกเอาเงินที่ไหนไปซื้อแป้งขาวและไข่ไก่ฮึ นังสะใภ้ตัวดี แกแอบซ่อนเงินไว้ใช่ไหม!” ว่านจินไม่แม้แต่จะชายตามองแม่สามี เธอกลับพลิกแผ่นแป้งแพนเค้กสีเหลืองทองในกระทะอย่างชำนาญ พลางส่งยิ้มบางๆ ให้ลูกชายที่กำลังนั่งมองด้วยความตื่นตาตื่นใจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุและกลิ่นหอมเย้ายวนกำลังแผ่ขยายออกไปนอกรั้วบ้านนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงตะโกนหอบแฮกของเพื่อนบ้านผู้หวังดีที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “พี่จาง! แย่แล้ว! ผู้กองลู่ สามีของหนูจิน... เขา... เขาถูกหามกลับมาจากชายแดนแล้ว!” ว่านจินชะงักมือที่กำลังถือตะหลิวทันที หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินชื่อสามีที่เธอเฝ้ารอคอย ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ