ค่ำคืนแรกของการพบหน้า

“ใคร?” เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังหวงอาณาเขตดังขึ้นในลำคอของลู่เฉิงหยวน ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มหรี่ลงจ้องมองไปยังรอยเปื้อนสีเข้มบนปกเสื้อเชิ้ตของหลินว่านจินที่เขาสังเกตเห็นตั้งแต่ก้าวพ้นธรณีประตูบ้าน ความเงียบงันในห้องโถงช่างน่าอึดอัด กลิ่นไอของความระแวงพุ่งสูงขึ้นราวกับปรอทที่กำลังจะแตกกระจาย หลินว่านจินชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว เธอไม่ได้สวมวิญญาณหญิงสาวขี้ขลาดที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับฉายแววราบเรียบและเย็นชาดุจน้ำแข็งที่กำลังเผชิญกับพายุ เธอวางเครื่องปรุงในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบของมันหนักแน่นและชัดเจน “คุณกลับมาแล้วหรือครับ... แล้วที่ถามว่า ‘ใคร’ นี่ หมายถึงใครหรือครับ?” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงนัยบางอย่างที่ทำให้ลู่เฉิงหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นกายของบุรุษที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักโชยมาปะทะจมูกของเธอ เขาจ้องมองใบหน้าที่ดูผุดผาดกว่าแต่ก่อนของภรรยาด้วยความสับสน มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนบัดนี้สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปแตะรอยเปื้อนบนไหล่ของเธอ “กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย... ไม่ใช่กลิ่นของฉัน แล้วรอยนี่ล่ะ ว่านจิน? อย่าบอกนะว่าช่วงที่ฉันไม่อยู่ เธอไป...” “ไปไหนครับ?” หลินว่านจินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “อ้อ คุณหมายถึงกลิ่นสบู่ที่ฉันเพิ่งขัดเนื้อขัดตัวมาให้ลูก หรือจะหมายถึงรอยเปื้อนจากน้ำแกงที่ฉันทำหกตอนกำลังปรุงเมนูพิเศษเพื่อต้อนรับ ‘สามีผู้ทรงเกียรติ’ ที่เพิ่งกลับจากการคุมกองกำลังกันแน่ครับ?” ลู่เฉิงหยวนนิ่งอึ้ง เขาเหลือบไปเห็นเป่าเป่านั่งขัดสมาธิเล่นตัวต่อไม้อยู่ที่มุมห้อง เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองพ่อด้วยสายตาซื่อบริสุทธิ์ก่อนจะพูดจ้อ “พ่อครับ! แม่บอกว่าวันนี้จะมีของอร่อยให้กิน แม่ตั้งใจทำ ‘หมูตุ๋นน้ำแดง’ สูตรลับที่แม่บอกว่าต้องใช้เวลาเคี่ยวนานมาก พ่อห้ามดุแม่นะครับ ไม่อย่างนั้นเป่าเป่าจะโกรธพ่อจริงๆ ด้วย!” ความระแวงที่ก่อตัวราวกับพายุในหัวของลู่เฉิงหยวนพลันมลายหายไปในพริบตา เมื่อประสาทสัมผัสการดมกลิ่นเริ่มทำงาน กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลทรายแดงที่เคี่ยวจนได้ที่ ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศหายากที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนในบ้านหลังนี้ มันหอมฟุ้งลึกไปถึงกระดูกดำ กลิ่นของเนื้อหมูชั้นดีที่ผ่านการตุ๋นจนนุ่มละลายในปากกำลังเย้ายวนสัญชาตญาณความหิวโหยของเขาสุดขีด “นี่มัน... กลิ่นอะไร” ลู่เฉิงหยวนถาม เสียงแข็งกร้าวเมื่อครู่หายไปกลายเป็นความตะกุกตะกักอย่างเห็นได้ชัด หลินว่านจินหันกลับไปที่เตาไฟ เธอตักน้ำแกงสีน้ำตาลทองเงางามราดลงบนชามหมูตุ๋นเนื้อนุ่ม กลิ่นหอมละมุนโชยเข้าปะทะจมูกเขาจนชายหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกินใจเมื่อเขานึกถึงคำพูดถากถางก่อนหน้านี้ของแม่สามีที่คอยเป่าหูว่าภรรยาคนนี้ทั้งขี้เกียจและจ้องจะสวมเขาเขาตลอดเวลา “หมูตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษครับ” เธอหันมาสบตาเขา สายตาของเธอนิ่งลึกราวกับมหาสมุทรที่ผ่านการตกตะกอน “ที่ใส่ใจทำเพราะอยากให้คุณได้กินอาหารดีๆ ในฐานะหัวหน้าครอบครัว ไม่ใช่เพราะต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจกับคนที่ไม่เคยไว้ใจกันหรอกนะครับ” ลู่เฉิงหยวนยืนตัวลีบ ความกล้าหาญในสนามรบหายไปสิ้นเมื่อเผชิญกับเสน่ห์ปลายจวักและความนิ่งสงบของภรรยา เขาขยับกายเข้าไปใกล้เธออย่างเก้ๆ กังๆ มือหนาที่เคยประกาศกร้าวจะปกป้องเธอ บัดนี้กลับวางลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อขอโทษ “ฉัน... ฉันขอโทษ” เขาพึมพำ “ฉันแค่... กลัวว่าเธอจะหนีไป” หลินว่านจินไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแค่ตักเนื้อหมูชิ้นที่นุ่มที่สุดวางลงในชามข้าวของเขา แล้วดันมันไปตรงหน้าเขา “กินเสียสิครับ ก่อนที่มันจะเย็นเสียก่อน” ค่ำคืนนั้นในบ้านหลังเล็กที่เคยมีแต่เสียงก่นด่าของนางจาง กลับอบอวลไปด้วยความเงียบที่แฝงความหมาย ลู่เฉิงหยวนกินอาหารจนหมดชามด้วยความละเมียดละไม เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เขากำลังก้าวเข้าสู่โลกของเธอ โลกที่มีเพียงเขากับเธอและลูกชาย... ทว่าความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูที่รุนแรงราวกับจะพังบานไม้ให้แตกละเอียดดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล ลู่เฉิงหยวนวางตะเกียบลงในทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบและพร้อมปะทะอีกครั้ง เขาขยับไปขวางหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะกระชากประตูออกเต็มแรง ร่างของหญิงชราที่ดูคุ้นตากำลังยืนหอบหายใจอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบทางการที่ดูไม่น่าไว้ใจ ทั้งหมดจ้องมองเข้ามาในห้องด้วยสายตาโลภละโมบ “ลู่เฉิงหยวน! แกทำอะไรลงไป!” เสียงนางจางกรีดร้องขึ้นมา “เมียแก... ยัยเมียตัวดีของแก มันไปขโมยสมบัติของตระกูลจางมา! เจ้าหน้าที่อยู่ตรงนี้แล้ว ออกมามอบตัวเดี๋ยวนี้!” หลินว่านจินก้าวออกมาข้างหลังสามี นัยน์ตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่ากลับจุดประกายความโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกคนที่เข้ามาขวางทาง... เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องขโมย แต่มันคือแผนการที่จะลากตัวเธอออกไปจากบ้านหลังนี้ เพื่อที่พวกเขาจะได้ครอบครอง ‘ความลับ’ ในมิติที่นางจางเริ่มระแคะระคาย “อยากได้สมบัติของฉันงั้นหรือครับ?” หลินว่านจินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงของเธอเย็นยะเยือกจนทุกคนในที่นั้นต้องชะงัก “ถ้าอย่างนั้น ก็เข้ามาเอาเองเลยสิครับ... ถ้ากล้าพอ” หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขและร่วมลุ้นไปกับก้าวต่อไปของชีวิตครอบครัวเฉิงหยวนในตอนหน้านะครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานของหมอภัทรแก้ไขชะตาเสมอมาครับ