การกลับมาของสามีทหารหนุ่ม

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวปกคลุมห้องโถง หลินว่านจินกระพริบตาปริบๆ รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าแข็งค้างลงในพริบตาเดียวเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้าน กลิ่นอายความดิบเถื่อนและระเบียบวินัยแบบทหารหาญแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่ม ชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าที่สวมใส่ยับยุ่นเล็กน้อยจากการเดินทางไกล รองเท้าคอมแบทเปรอะเปื้อนฝุ่นดิน ทว่าแผ่นหลังนั้นยังคงตรงแหน่วราวกับเสาเข็ม นั่นคือ "ลู่เฉิงหยวน" สามีตามกฎหมายที่นางไม่เคยพบหน้าตั้งแต่ทะลุมิติมา และเป็นเจ้าของร่างที่นางเพิ่งจัดการสั่งสอนแม่สามีจอมสูบไปหมาดๆ เมื่อครู่ บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา ป้าจางที่เมื่อครู่ยังโวยวายเสียงดังแลกหมัดกับความอยุติธรรม กลับหุบปากฉับลงทันที นางอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนดีใจราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้ายในยามจมน้ำ "เฉิง... เฉิงหยวน ลูกแม่!" ป้าจางแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาทันที นางรีบคลานเข่าเข้าไปหาบุตรชายราวกับเด็กน้อยฟ้องแม่ พร้อมกับป้ายน้ำตาปลอมๆ ที่ไม่รู้ว่าไปเรียกมาจากไหน "ลูกกลับมา1แล้ว เจ้าต้องจัดการนังสะใภ้ตัวดีคนนี้ให้นะ มันตบตีแม่ มันคิดจะขับไล่แม่ผู้ให้กำเนิดคนนี้ออกจากบ้าน กล้าดียังไงถึงทำกับคนแก่ได้!" หลินว่านจินไม่ได้ขยับเขยื้อน นางเพียงแค่หรี่ตามองประเมินชายหนุ่มเบื้องหน้าอย่างเงียบๆ สมองหมุนวนคำนวณสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สามีทหารคลั่งรักในความทรงจำของร่างเดิม แท้จริงแล้วเป็นคนเช่นไรกันแน่? เขาจะเชื่อคำฟ้องร้องของแม่ผู้ให้กำเนิด หรือจะมีวิจารณญาณมากพอที่จะมองเห็นความจริง? ลู่เฉิงหยวนยังคงยืนนิ่งงันเป็นรูปปั้นหิน ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านเดิมที่เคยทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือดี เขาก็รู้สึกราวกับว่าตนเองเดินเข้าผิดบ้านไปเสียแล้ว ภาพจำของบ้านไม้เก่าๆ ฝาผนังผุพัง พื้นดินเฉอะแฉะ และกลิ่นอับชื้นที่คุ้นเคย บัดนี้ได้มลายหายไปสิ้น ตรงหน้าเขาคือบ้านปูนชั้นเดียวที่ต่อเติมอย่างประณีต หน้าต่างกระจกใสสะอาดสะอ้าน รอบตัวบ้านรายล้อมไปด้วยแปลงผักเขียวขจีที่จัดระเบียบไว้อย่างงดงามราวกับสวนหย่อมของคหบดีใหญ่ และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อตุ๋นเครื่องเทศโชยเตะจมูกปลุกเร้าสัญชาตญาณความหิวโหยในกายให้ตื่นขึ้น แต่สิ่งที่สะดุดตาสะดุดใจที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางห้อง ภรรยาของเขา... หลินว่านจินคนนั้นจริงหรือ? หญิงสาวร่างผอมแห้ง แรงน้อย หน้าตอมซูบซีดในความทรงจำเมื่อครึ่งปีก่อน บัดนี้ผิวพรรณกลับผุดผ่องเปล่งปลั่ง ดวงตากลมโตสุกใสราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน ท่าทางองอาจไม่เกรงกลัวผู้ใด ใบหน้านั้นงดงามหยาดเยิ้มจนหัวใจของนายกองหนุ่มที่เคยด้านชาต่ออิสรีถึงกับกระตุกวูบ เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "เฉิงหยวน! เจ้าเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง ดูสิ่งที่นังนี่ทำกับแม่สิ!" ป้าจางเขย่าแขนลูกชายพลอยเร่งเร้า ลู่เฉิงหยวนดึงสายตากลับมาจากใบหน้าของภรรยาอย่างยากลำบาก เขาเหลือบมองมารดาที่เนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อยจากการยื้อยุด ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจร่องรอยความเปลี่ยนแปลงภายในบ้านอีกครั้ง ในฐานะทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน เขาย่อมมีความสามารถในการวิเคราะห์สถานการณ์ที่เฉียบคม สายตาของเขาหยุดลงที่ถาดขนมและผลไม้แปลกตาบนโต๊ะไม้ขัดมัน ซึ่งต่อให้เอาเงินเดือนทหารทั้งปีของเขาก็ไม่แน่ว่าจะหาซื้อมาได้ สะใภ้ที่เคยถูกตราหน้าว่าขี้เกียจและงี่เง่า หาเงินมาจากไหนมาปรับปรุงบ้านเรือนให้สุขสบายปานนี้? "แม่..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ดังขึ้นในลำคอ ลู่เฉิงหยวนเอ่ยปากเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่ทรงพลังจนทำให้ป้าจางสะดุ้งโหยง "ท่านบอกว่าว่านจินขับไล่ท่าน... แล้วเหตุใด ข้าวของเครื่องใช้เหล่านี้ ถึงดูเหมือนเป็นของที่จัดเตรียมไว้รอต้อนรับคนในครอบครัวมากกว่า?" ป้าจางชะงักกึก อ้าปากพะงาบๆ "มะ... หมายความว่ายังไง ลูกเข้าข้างมันหรือ?" "ข้ายังไม่ได้เข้าข้างใคร" ลู่เฉิงหยวนปรายตามองภรรยาอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายและความเยือกเย็นที่ชวนให้ค้นหา "ข้าแค่ถามความจริง" เป่าเป่า เด็กน้อยวัยสี่ขวบที่แอบหลบอยู่หลังมุมห้อง เมื่อเห็นพ่อผู้ยิ่งใหญ่กลับมา ก็ค่อยๆ โผล่ศีรษะกลมๆ ออกมาด้วยความกล้าๆ กลัวๆ แต่เมื่อเห็นว่าพ่อไม่ได้ดุร้ายอย่างที่คิด เจ้าตัวน้อยก็วิ่งดุ๊กๆ เข้าไปเกาะชายกางเกงเครื่องแบบของลู่เฉิงหยวนทันที "ท่านพ่อ..." เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วเงยขึ้นมอง "ท่านพ่อกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย แม่บอกว่าท่านพ่อเป็นฮีโร่ตัวจริง จะต้องซื้อขนมอร่อยๆ มาฝากเป่าเป่าแน่ๆ" ลู่เฉิงหยวนก้มลงมองบุตรชายที่แทบไม่ค่อยได้อุ้มเพราะต้องไปประจำการไกล ร่างกายของเด็กน้อยดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก แก้มป่องทั้งสองข้างสุขภาพดี ต่างจากเด็กยากจนทั่วไปในหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง ความอบอุ่นสายหนึ่งไหล뢰เข้าสู่หัวใจของนายกองหนุ่มผู้แข็งกระด้าง เขาย่อตัวลงอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอก มือหนาลูบศีรษะเล็กอย่างเบามือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับหลินว่านจินตรงๆ "ว่านจิน..." ลู่เฉิงหยวนเอ่ยเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน "เจ้ามีอะไรจะอธิบายให้สามีคนนี้ฟังไหม?" หลินว่านจินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้แสดงอาการลิบลับตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปใกล้สามีหนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายแดดและฝนจากตัวเขาลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส แต่นางก็ยังคงรักษาท่าทีสง่างามเอาไว้ได้ "สามี..." หลินว่านจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ชัดถ้อยชัดคำ "ท่านเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ ข้ายังไม่อยากทะเลาะกับใครในบ้านหลังนี้ให้เสียบรรยากาศ แต่อםถ้าท่านอยากรู้ความจริง ว่ามารดาผู้บังเกิดเกล้าของท่านทำอะไรไว้บ้างตลอดหกเดือนที่ท่านไม่อยู่..." นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองป้าจางที่หน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ ก่อนจะยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนคนมองใจกระตุก "ท่านคงต้องนั่งฟังยาวหน่อยแล้วล่ะครับ เพราะรายการความผิดของท่านแม่... มันยาวเป็นหางว่าวเลยทีเดียว" ลู่เฉิงหยวนนิ่งงัดไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินสรรพนามและท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของภรรยา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในอก ความรู้สึกที่ว่า... ภรรยาตัวน้อยคนนี้ในตอนนี้ ช่างน่าหลงใหลเสียจนเขาไม่อาจละสายตาได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนเป็นความเงียบอันลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสอง เสียงทุบประตูด้านนอกอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านและกลุ่มญาติฝ่ายสามีที่แห่กันมาล้อมบ้านราวกับจะมาทวงหนี้เลือด! "ลู่เฉิงหยวน! ออกมาเดี๋ยวนี้! เมียชั่วของแกมันทำร้ายคนในตระกูลลู่ วันนี้แกต้องจัดการมันให้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!" หลินว่านจินหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ส่วนลู่เฉิงหยวนที่เพิ่งวางลูกชายลง สีหน้าของนายกองหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นถมึงทึง รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายน่าเกรงขาม มือหนาเอื้อมไปคว้ามือเรียวของภรรยาไว้โดยสัญชาตญาณ ราวกับจะปกป้อง และราวกับจะประกาศให้รู้ว่า... ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องคนของเขา ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" ด้วยดีเสมอมานะครับ