ตลาดมืดคึกคักเพราะซาลาเปา

"ห้าสัปดาห์... ไม่สิ สี่เหมาต่อห่อต่างหาก เจ้าจะหน้าเลือดเกินไปแล้ว!" เสียงทุบโต๊ะไม้ดังปังสะท้อนก้องไปทั่วมุมอับของตลาดมืดหลังโกดังเก่า กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวปลาเค็มคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ที่ลอยวนอยู่กลางอากาศ กลิ่นของแป้งสาลีหมักยีสต์จนขึ้นฟูเนียนนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นหอมฉุยของเนื้อหมูสามชั้นติดมันที่เคี่ยวกับเครื่องเทศจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก และเห็ดหอมแห้งที่ดูดซับน้ำซุปจนชุ่มฉ่ำ หลินว่านจินแย้มยิ้มบางๆ ดวงตากลมโตคู่สวยโค้งขึ้นเป็นรูปจันทร์เสี้ยวอย่างใจเย็น นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับท่าทีเกรี้ยวกราดของพ่อค้าค้าส่งข้าวสารผู้มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งหยิบซาลาเปาลูกสุดท้ายออกจากลังไม้สนซีดาร์ยังคงสะอาดสะอ้าน นางใช้กระดาษไขห่อแป้งสีขาวนวลอย่างบรรจง ราวกับกำลังจัดแต่งงานศิลปะชิ้นเอก ไม่ใช่เพียงแค่การค้าขายสินค้าเถื่อนในยุคที่การควบคุมราคายังเข้มงวด "สหายเฉิน ท่านพูดเกินไปแล้วครับ" เสียงทุบทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง แผงอกกว้างในชุดเสื้อคลุมทหารสีเขียวเข้มที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่ง ลู่เฉิงหยวนก้าวเข้ามาบังร่างเพรียวของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองพ่อค้าเจ้าถิ่นนิ่งสนิท แรงกดดันจากสนามรบที่สะสมมานานนับปีแผ่ซ่านออกไปจนอีกฝ่ายชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว "ถ้าสหายเฉินคิดว่าราคาหี่เหมาสิบอีแปะนี้แพงเกินไป ท่านจะลองเดินไปหาซื้อซาลาเปาแป้งสาลีผสมรำข้าวแข็งๆ ที่สหกรณ์รัฐบาลดูไหมล่ะครับ? เผื่อว่าจะเคี้ยวสนุกจนฟันโยก" หลินว่านจินเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ชนิดที่ทำให้คนฟังถึงกับจุกอก ความจริงแล้ว ซาลาเปาล็อตแรกจำนวนหนึ่งร้อยลูกที่นางนำออกมาวางขายในตลาดมืดแห่งนี้ ถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงแผงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ! ความอร่อยระดับภัตตาคารหลวงในศตวรรษที่ 21 ที่ถูกย่อส่วนมาไว้ในยุค 80 ด้วยวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมจากมิติฟาร์มวิเศษ แป้งที่นุ่มฟูราดด้วยน้ำซุปเข้มข้นที่กัดคำไหนก็น้ำตาระรื้นด้วยความฟิน ทำให้บรรดาพ่อค้าแม่ค้าขาประจำในตลาดมืดถึงกับแย่งกันซื้อจนเกิดการชกต่อยแย่งชิงสิทธิ์กันชุลมุนวุ่นวาย จนกระทั่งเจ้าถิ่นอย่างเฉินต้าหู่ต้องรีบเข้ามาเคลียร์พื้นที่และหวังจะเหมาที่เหลือในราคาถูกเพื่อไปขายต่อฟันกำไรเข้ากระเป๋าตัวเอง แต่เขาประเมินความเข้มแข็งของสามีภรรยาคู่นี้ต่ำเกินไป "เจ้า... เจ้าเด็กนี่!" เฉินต้าหู่หน้าดำคร่ำเคร่ง ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อปูดโปน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ โกดังร้างแห่งนี้บัดนี้ว่างเปล่า ไร้เงาซาลาเปาเหลือแม้แต่ลูกเดียว เศษกระดาษไขและกลิ่นหอมยังคงอวลติดจมูก เป็นหลักฐานชั้นดีว่าของพวกนี้ทำเงินมหาศาลได้รวดเร็วเพียงใด ซาลาเปาร้อยลูก ลูกละสี่เหมา เท่ากับสี่สิบหยวน! เงินจำนวนนี้เทียบเท่ากับค่าแรงของคนงานในโรงงานเหล็กเกือบสองเดือนเต็ม! พ่อค้าแม่ค้าเจ้าถิ่นคนอื่นๆ ที่ยืนมุงดูอยู่รอบด้านต่างพากันสูดปากด้วยความอิจฉาริษยา บ้างก็ซุบซิบกันด้วยแววתาเป็นประกายโลภ บางคนถึงกับคิดแผนการสกปรกในใจว่า จะดักปล้นหรือหาทางรีดไถสองสามีภรรยาคู่นี้อย่างไรดีเมื่อพวกเขาเดินออกจากเขตตลาดมืด แต่ลู่เฉิงหยวนหาได้เกรงกลัวสายตาเหล่านั้นไม่ ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่ภรรืกรมักจะเรียกว่า 'รอยยิ้มอันตราย' มือหนาเอื้อมไปรับธนบัตรปึกหนาจากมือของเฉินต้าหู่ที่จำใจควักจ่ายด้วยความเจ็บใจ นับจำนวนเงินครบถ้วนก่อนจะตบลงบนกระเป๋าเสื้ออกของตัวเองเบาๆ "ขอบใจสำหรับความร่วมมือนะสหายเฉิน หวังว่าโอกาสหน้าเราจะได้ทำธุรกิจร่วมกันอีก" หลินว่านจินกล่าวพร้อมรอยยิ้มการค้า ก่อนจะสะกิดแขนสามีให้เตรียมตัวกลับ ในมิติฟาร์มตอนนี้ เมล็ดพันธุ์แป้งสาลีคุณภาพสูงและเนื้อหมูป่าชั้นดีถูกเพาะ and ผลิตเพิ่มขึ้นรอไว้แล้ว การขายหมดเกลี้ยงในพริบตาครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสำเร็จทางการเงินก้อนโต แต่มันคือการปักหมุดประกาศศักดาว่า "ตระกูลลู่" จะไม่ใช่ครอบครัวยากจนที่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำอีกต่อไป ทว่า ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นประตูเหล็กขึ้นรถจักรยานพ่วงเพื่อเดินทางกลับบ้าน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังตึงตังเข้ามาขวางทางออกไว้ พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงกลุ่มหนึ่งที่ถือท่อนไม้และเหล็กชะแลงเดินเข้ามาล้อมวงปิดทางหนีทีไล่เอาไว้หมดสิ้น เฉินต้าหู่ที่เดินตามหลังมาส่งยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยความโลภและความเจ้าเล่ห์ "เดี๋ยวก่อนสحابสหาย... เงินสี่สิบหยวนน่ะมันหาซื้อง่ายเกินไปหน่อยในเขตของฉัน ว่าแต่วันพรุ่งนี้ พวกแกยังมีซาลาเปานี่อีกกี่ลูก? และสูตรลับทำแป้งนั่น... อยู่ที่ไหน?" หลินว่านจินหรี่ตาลงเล็กน้อย นางเหลือบมองสามีที่กำลังขยับข้อมือเตรียมซัดพวกอันธพาลเหล่านี้ให้หมอบในกระบวนท่าเดียว แต่ทว่า... ก่อนที่หมัดของลู่เฉิงหยวนจะได้ซัดออกไป เสียงฝีเท้าปริศนาอีกกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากความมืดนอกโกดัง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับหน้าถอดสี "เจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจคนเข้าเมืองและสารวัตรทหารล้อมไว้หมดแล้ว! ใครขยับจับกุมทันที!" ร่างของนายตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่งก้าวเข้ามาภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้านั้นคมคายและคุ้นตาเป็นอย่างดี... มันคือสารวัตรผู้กองหลี่ สหายสนิทของลู่เฉิงหยวนที่ควรจะประจำการอยู่ห่างออกไปสามอำเภอ! และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... คือร่างเล็กๆ ของเป่าเป่าลูกชายวัยสี่ขวบที่เกาะอยู่บนบ่าของสารวัตรหนุ่ม พร้อมกับชูซาลาเปาลูกใหญ่ที่ยังร้อนระอุในมือขึ้นโบกทักทายพ่อกับแม่ด้วยรอยยิ้มร่าเริง "คุณพ่อ คุณแม่ครับ! คุณอาตำรวจบอกว่า... ซาลาเปาในตะกร้าหลังรถจักรยานของบ้านเรา ยังมีเหลืออีกสองร้อยลูกที่ยังไม่ได้เอาออกมาขายไม่ใช่เหรอครับ?" **ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ**