การตัดสินใจครั้งสำคัญ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอายอับชื้นของห้องใต้ดินสมาคมนักเวทคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก เรย์ใช้ปลายนิ้วมือข้างขวาที่บัดนี้กลับคืนสู่ผิวเนียนนุ่มปกติแล้วกดลงบนศิลาเวทสีนิลเพื่อระงับอาการสั่นเทาเล็กน้อยที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ภาพความมืดมิดที่กลืนกินทัศนียภาพเมื่อครู่ยังคงติดตา ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ารอยดำประหลาดบนฝ่ามือ คือเสียงกระซิบในหัวที่พยายามโน้มน้าวให้เขาเลือกทางออกที่ง่ายดายที่สุด—ทางออกที่จะทำให้เขากลายเป็นผู้ชนะในสายตาทุกคน แต่แลกมาด้วยจิตวิญญาณของตัวเอง "เจ้ากำลังลังเลเรื่องอะไรอยู่, เรย์?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเซร่าดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอพิงแผ่นหลังเข้ากับชั้นหนังสือโบราณ ดวงตาสสีเพลิงคู่นั้นสะท้อนประกายไฟจากคบเพลิงอย่างลึกล้ำ แม้รอยยิ้มบางเบาจะปรากฏบนมุมปากของอาจารย์สาว แต่แววตากลับจริงจังและเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด เรย์เงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงสาวผู้เป็นทั้งที่ปรึกษาและสหายร่วมเป็นร่วมตาย เขากวาดสายตามองเอกสารลับบนโต๊ะไม้โอ๊ก—รายชื่อนักเรียนทุนและตระกูลขุนนางชั้นสูงที่เกี่ยวข้องกับการทดลองต้องห้ามในมหาวิทยาลัยเวทมนตร์ หากเขาเลือกที่จะนิ่งเฉยและเซ็นชื่อรับรองผลงานวิจัยชิ้นนี้ตามคำสั่งของผู้อำนวยการ ชื่อเสียงเกียรติยศ และสถานะของเขาในฐานะตัวเต็งอันดับหนึ่งในการประลองเวทประจำปีจะมั่นคงไร้รอยด่างพร้อยทันที แต่เด็กหนุ่มผู้ผ่านประสบการณ์จากโลกต่างมิติมาโชกโชนรู้ดีว่า ความเงียบงันครั้งนี้มีราคาที่ต้องจ่ายเป็นชีวิตของผู้บริสุทธิ์นับร้อย "ผมไม่ได้ลังเลครับ, เซร่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีด "ผมแค่กำลังคำนวณว่า... หลังจากที่ผมฉีกเอกสารฉบับนี้ทิ้งต่อหน้าสภาขุนนาง พวกเขาจะส่งสุนัขล่าเนื้อระดับสูงกี่ตัวมาต้อนรับเราที่หน้าประตูคฤหาสน์" เซร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความระคนโล่งอกและรอยยิ้มที่กว้างขึ้นเล็กน้อย "เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ... เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานยังจะมีอารมณ์มาขำขันอีกหรือ? รู้ไหมว่าการขัดขวางโครงการวิจัยลับของตระกูลดยุกแวนเดอร์เบิร์กหมายถึงการประกาศสงครามกับครึ่งสภาสูง" "แล้วถ้าผมเลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่งเพื่ออนาคตของตัวเองล่ะครับ?" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชายเสื้อคลุมสีดำสะบัดตามจังหวะการเคลื่อนไหว "คุณจะยังมองผมด้วยสายตาแบบนั้นอยู่หรือเปล่า?" คำถามนั้นทำให้เซร่าชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาสีเพลิงไหววับ เธอก้าวเข้าประชิดตัวเด็กหนุ่มจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์จากตัวเธอ เซร่าเอื้อมมือเรียวบางขึ้นแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อของเรย์ จัดมันให้เข้าที่อย่างทะนุถนอมราวกับพี่สาวที่กำลังเตือนสติน้องชาย "ข้าไม่ได้คาดหวังให้เจ้าเป็นคนดีศรีสังคม, เรย์... และข้าก็เกลียดพวกโลกสวยที่เอาแต่พร่ำเพ้อเรื่องความยุติธรรม" เซร่ากระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเกือบชิดใบหู "แต่ข้าเลือกที่จะเดิมพันทุกอย่างกับเจ้า ก็เพราะเจ้าเป็นคนที่มี 'หลักการ' ของตัวเองต่างหาก คนที่รู้ว่าอำนาจในมือควรใช้ปกป้องใคร และควรเหยียบย่ำใคร... ถ้าเจ้าสูญเสียสิ่งนั้นไป เจ้าก็จะไม่ใช่เรย์ที่ข้ารู้จักอีกต่อไป" เรย์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวต่อพลังด้านมืดเมื่อครู่ กลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด ความอบอุ่นจากสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นนี้คือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดที่ระบบโกงจากต่างโลกใดๆ ก็ไม่อาจทดแทนได้ "เข้าใจแล้วครับ" เรย์สูดหายใจเข้าลึก ภายในอกพรั่งพรูไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขายื่นมือออกไปหยิบตราประทับประจำตัวขึ้นมา ก่อนจะโยนมันลงบนพื้นหินจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "เช่นนั้น... เรามาเริ่มทำลายงานเลี้ยงฉลองของพวกเขากันเถอะครับ" ทั้งสองตกลงแผนการกันในเวลาอันสั้น ด้วยมันสมองระดับอัจฉริยะของเรย์และการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากเซร่า แผนการลอบเจาะระบบป้องกันเวทมนตร์ของหอคอยกลางจึงถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว เรย์ใช้ทักษะการแฮกข้อมูลเวทมนตร์ผสานกับไอเทมต่างโลก ทำให้พวกเขาสามารถแทรกซึมเข้าไปในห้องประชุมลับของสภาสูงได้โดยไม่มีเวทตรวจจับใดๆ ล่วงรู้ บรรยากาศภายในห้องประชุมหรูหราอบ3อวลไปด้วยกลิ่นอายของไวน์ชั้นดีและเสียงหัวเราะเยาะหยันของเหล่าขุนนางแก่ชราที่กำลังเฉลิมฉลองความสำเร็จของการทดลอง เรย์ก้าวออกมาจากเงาประตูมิติด้วยท่าทีสงبนิ่ง ทว่าแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างไม่ปิดบัง "พวกท่านกำลังสนุกกันอยู่หรือเปล่าครับ?" เสียงทุ้มกังวานของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นฉับพลัน เหล่าขุนนางและผู้อำนวยการสถาบันหันขวับมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าของแต่ละคนบิดเบี้ยวด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยวที่เด็กหนุ่มสามหาวกล้าบุกรุกเข้ามาในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ "เรย์! เจ้าเด็กสามหาว! รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่!" ผู้อำนวยการอาวุโสตะคอกเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห "เจ้าเป็นแค่เด็กทุนที่ไต่เต้าขึ้นมาได้เพราะความเมตตาของสภา กล้าดียังไงถึงบัง-!" "ความเมตตาหรือครับ?" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นแต่กลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เขายกมือซ้ายขึ้น ปลดปล่อยพลังเวทสีดำทมิฬที่อัดแน่นไปด้วยจิตสังหารพวยพุ่งทะลักออกมาจนเพดานห้องสั่นสะเทือน "สิ่งที่พวกท่านเรียกว่าความเมตตา... คือการเอาชีวิตของเด็กนักเรียนนับร้อยมาสังเวยให้กับการวิจัยบ้าๆ เพื่อยืดอายุขัยของพวกแก่ใกล้ตายอย่างนั้นสินะครับ" เรย์ดีดนิ้วเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงขนาดใหญ่ผุดขึ้นกลางห้องประชุม เปิดเผยหลักฐานทั้งหมด ข้อมูลบัญชีลับ และภาพวิดีโอการทดลองอันโหดร้ายทารุณที่ถูกบันทึกไว้โดยระบบต่างโลก ทุกอย่างถูกกระจายไปยังเครือข่ายเวทมนตร์ทั่วทั้งอาณาจักรในเสี้ยววินาที สีหน้าของเหล่าขุนนางซีดเผือดลงทันที เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำห้องประชุมหรูหราแห่งนี้ในพริบตา "จับตัวมันไว้! อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงคำรามสั่งการดังลั่น พร้อมกับอัศวินเวทมนตร์เกราะทองคำนับสิบคนที่พังประตูเข้ามาโอบล้อมเรย์และเซร่าไว้ เรย์ไม่แม้แต่จะชายตามองอัศวินเหล่านั้น เขายืนกอดอกด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังยืนชมการแสดงละครสัตว์ ดวงตาสสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองตรงไปยังผู้อำนวยการที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัว ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นในหัวของเรย์ โดยที่เขาไม่ได้เป็นคนเรียกมันขึ้นมา [ติ๊ง! ตรวจพบเจตจำนงต่อต้านระบบโครงสร้างโลกขั้นรุนแรง] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: ผู้เล่นได้เลือกเส้นทาง "ผู้ทรยศความถูกต้อง" อย่างสมบูรณ์] [คำเตือนระบบ: บอสลับระดับภัยพิบัติ "ผู้กล้าแห่งยุคโบราณ" ที่ถูกผนึกไว้ใต้หอคอยกลาง กำลังจะตื่นจากการหลับใหล เนื่องจากความสั่นสะเทือนของพลังเวทในพื้นที่...] เรย์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อพื้นห้องใต้เท้าของเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีแดงฉานแตกแขนงออกราใยแมงมุม พร้อมกับไอสังหารโบราณอันทรงพลังที่กดทับร่างของทุกคนในห้องจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ ขอบพระคุณจากใจจริงครับ — ลอร์ดออฟดาร์กเนส