เซร่ากับความลับที่ถูกเปิดเผย

“ความทรงจำของคุณน่ะ... เป็นแค่เศษขยะที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อหลอกล่อแมลงเม่าให้บินเข้ากองไฟเท่านั้นแหละ เซร่า!” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินโบราณที่สั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล เรย์กัดฟันกรอด มือขวาของเขากำไอเทมที่เพิ่งสุ่มได้จากระบบแน่นจนขึ้นข้อขาว ท่ามกลางหมอกสีม่วงเข้มที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกของมิติที่ฉีกขาดอยู่ตรงหน้า ตรงข้ามกับเขา คือชายในชุดคลุมสีเงินสลักตราสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครในยุคนี้รู้จัก—ตระกูลต้องสาปที่ควรจะสูญสิ้นไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล เซร่าทรุดเข่าลงกับพื้น ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แสงสีทองรอบกายที่เคยอบอุ่นกลับหม่นแสงลงราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมแห่งความตายเป่าดับ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตระหนก สายตาของเธอจับจ้องไปที่เอกสารเก่าคร่ำที่ชายปริศนาโยนลงมาแทบเท้า “โกหก... ไม่จริง...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ เรย์ก้าวไปข้างหน้า ขวางระหว่างอาจารย์สาวกับผู้บุกรุก สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบแสดงผลเส้นกราฟความน่าจะเป็นนับพันรูปแบบในเสี้ยววินาที *'ผู้แทรกแซงคนที่สาม'*—นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่อยู่ในสคริปต์ของเกม และไม่ใช่ความบังเอิญอย่างแน่นอน “คุณอาจารย์ครับ” เรย์เรียกสั้นๆ โดยไม่หันไปมอง “ปิดหูปิดตาซะ สิ่งที่คุณกำลังจะเห็นหลังจากนี้... อาจจะเปลี่ยนโลกที่คุณรู้จักไปตลอดกาล แต่จำไว้ว่า ไม่ว่าอดีตของคุณจะเป็นยังไง คนที่ยืนอยู่ข้างคุณในตอนนี้คือผม” ชายในชุดคลุมเงินหัวเราะร่า มันเป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนโลหะครูดกับหินผา “ช่างเป็นศิษย์ที่กตัญญูเหลือเกินนะ เรย์... แต่จะปกป้องอะไรได้? ในเมื่อความจริงที่เธอยึดถือมันก็เป็นแค่สคริปต์ที่ถูกเขียนโดย 'พวกเรา' เพื่อให้เธอกลายเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดประตูมิตินี้!” “หุบปากซะ” เรย์คำราม สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความอำมหิตที่ซ่อนเร้น เขาเปิดใช้งาน 'ทักษะเนตรดาราที่ล่วงลับ' สแกนโครงสร้างเวทมนตร์ของศัตรูทันที [แจ้งเตือน: ตรวจพบระดับมานาของเป้าหมาย... เกินขีดจำกัดการคำนวณ] [สถานะ: อันตรายระดับสูงสุด] ทว่าสิ่งที่น่ากังวลกว่าคือความเงียบของเซร่า เธอค่อยๆ หยิบเอกสารนั้นขึ้นมา มือที่สั่นเทาของเธอเผยให้เห็นตราประทับเลือดที่ไม่มีวันลบเลือน มันคือตราของ 'โครงการมนุษย์เทียมหมายเลข 0' ซึ่งเป็นความลับสูงสุดของราชวงศ์เวทมนตร์ที่ถูกลบหายไปจากบันทึกประวัติศาสตร์ “ฉัน... ฉันไม่ได้เกิดมางั้นเหรอ?” เซร่าพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนกระดาษ “ที่ผ่านมา... ความรู้สึก ความอบอุ่นที่ฉันได้รับ... มันเป็นแค่รหัสโปรแกรมที่พวกท่านสร้างขึ้นมางั้นหรือ?” “ไม่ใช่!” เรย์ตวาด ตัดบทความสิ้นหวังของหญิงสาว เขาหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับเธอด้วยแววตาที่หนักแน่น “ถ้าความทรงจำของอาจารย์เป็นของปลอม แล้วที่อาจารย์ยอมเสี่ยงตายปกป้องผมในหุบเขาแห่งความมืดนั่นล่ะ? ถ้าอาจารย์เป็นแค่ตุ๊กตา ทำไมตอนที่อาจารย์สอนผมเขียนวงเวท มือของอาจารย์ถึงได้สั่นเพราะความเหนื่อยล้า? คนไม่มีชีวิตที่ไหนจะเหนื่อยล้าเพื่อคนอื่นได้ขนาดนั้น!” เซร่าเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่แตกสลายเริ่มมีความหวังริบหรี่ แต่ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปมากกว่านั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง พลังเวทสีดำสนิทพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกใต้ดิน มันไม่ใช่มนต์สะกด แต่มันคือคำสาปที่ถูกเตรียมไว้เพื่อ 'รีเซ็ต' ตัวละครที่มีความรู้สึกนึกคิดเกินขอบเขตที่ระบบกำหนด “สายไปแล้วครับคุณอาจารย์” ชายในชุดคลุมเงินกล่าวพลางยกมือขึ้น รอยแยกมิตินั้นขยายตัวกว้างขึ้นจนกลายเป็นหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง “ถึงเวลาที่ตัวร้ายในบทนี้ต้องกลับไปสู่ที่ที่มันควรอยู่... สู่ความว่างเปล่า” เรย์รู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ทั้งเขาและเซร่าจะถูกลบออกจากจักรวาลนี้ในฐานะ 'บั๊ก' ที่ต้องกำจัด เขาตัดสินใจหยิบ 'ผลึกแก้วมิติ' ที่ได้จากเควสต์ลับขึ้นมา “ถ้าโลกนี้มันถูกเขียนขึ้นโดยใครบางคน...” เรย์พูดพลางกระชากเซร่าเข้ามาใกล้ อ้อมแขนของเขาโอบไหล่เธอไว้แน่น สัมผัสถึงความร้อนจากร่างของเธอที่ยืนยันว่าเธอมีตัวตน “งั้นผมก็จะเขียนบทใหม่ขึ้นมาเอง!” เขากระแทกผลึกแก้วลงบนพื้น พลังมหาศาลระเบิดออกกั้นกลางระหว่างพวกเขากับชายปริศนา แสงสว่างจ้าเข้าครอบคลุมไปทั่วทิศทาง แต่ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง หูของเรย์ก็ได้ยินเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากชายในชุดคลุม *“เรย์... แกคิดว่าแกเป็นผู้เล่นงั้นเหรอ? ผิดแล้ว... แกคือตัวละครตัวแรกที่พวกเราสร้างมาเพื่อเป็นภาชนะให้ 'เจ้านาย' ต่างหากล่ะ”* สิ้นเสียงนั้น ร่างของเซร่าก็เริ่มโปร่งใสและค่อยๆ เลือนหายไปในมิติที่บิดเบี้ยว เธอคว้ามือเรย์ไว้แน่นเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ความรู้สึกก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังของเขาจนสิ้น “ขอบใจนะ... สำหรับบทละครที่แสนสนุกนี้... เรย์” ทันใดนั้น ระบบก็ส่งสัญญาณเตือนรัวถี่จนแทบจะระเบิด [แจ้งเตือนระบบ: สถานะความสัมพันธ์ระหว่าง 'เซร่า' และ 'ผู้เล่นเรย์' ถูกยกเลิกโดยระบบแม่] [คำสั่งลับระดับสูงสุดถูกกระตุ้น: ดำเนินการยึดครองร่างผู้เล่นเรย์... 10%... 30%... 60%] เรย์มองดูมือของตัวเองที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าสู่หัวใจในขณะที่รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาเอง... หรือนี่ไม่ใช่ตัวเขาอีกต่อไป? โปรดติดตามตอนต่อไป... ความลับที่ซ่อนอยู่ในเงาของตัวเอกกำลังจะเปิดเผยในวินาทีที่เขาสูญเสียการควบคุม --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส