พลังที่ถูกสะกดไว้

ความเงียบงันในโถงใต้ดินอาคมศักดิ์สิทธิ์มิได้แปลว่าความสงบสุข หากแต่มันคือความอัดอั้นของแรงดันเวทมนตร์มหาศาลที่ถูกกดทับไว้ด้วยเขตอาคมโบราณถึงเจ็ดชั้น รอยแยกมิติตรึงกลางอากาศส่งเสียงกรีดร้องราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด ร่างในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมหน้ากากเงินครึ่งซีกก้าวล่วงผ่านความว่างเปล่าออกมาโดยไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับทำให้แผ่นศิลาโบราณใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม ดวงตาสีทองอร่ามภายใต้หน้ากากคู่นั้นไม่ได้ทอดมองไปยังสิ่งใด นอกจากเด็กหนุ่มผมสีเงินที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า "เรย์... ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงของเซร่าดังลอดไรฟันด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวบางของอาจารย์สาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เธอยกคถาประจำตัวขึ้นตั้งรับ แม้เธอจะเป็นจอมเวทอัจฉริยะผู้ได้รับการยอมรับ แต่สัญชาตญาณดิบภายในกายกลับกรีดร้องเตือนภัยระดับวิกฤต รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากผู้มาเยือนนั้นหนักหน่วงเสียจนอากาศรอบตัวกลายเป็นของเหลวหนืดที่แทบ เรย์ไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาสีแดงชาดของอดีตโปรเพลเยอร์กวาดมองประเมินสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว สมองระดับอัจฉริยะวิเคราะห์ข้อมูลมหาศาลผ่านระบบหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาอย่างบ้าคลั่ง [คำเตือน: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติพิเศษ] [ชื่อ: ไม่ระบุ (ตัวตนภายนอกขอบเขตระบบ)] [ระดับอันตราย: เกินกว่าขีดจำกัดการประเมิน] [คำแนะนำ: หลบหนีทันที อัตราการรอดชีวิต 0.03%] "ศูนย์จุดศูนย์สามเปอร์เซ็นต์อย่างนั้นหรือครับ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้เปี่ยมด้วยความหวาดกลัว หากแต่เป็นประกายความท้าทายของเกมเมอร์ผู้เจอ บอสลับ ที่ถูกซ่อนไว้ในมุมมืดสุดขอบแผนที่ "น่าสนใจดีนี่ครับ ระบบ... นายเองก็คงตื่นเต้นไม่แพ้กันสินะ" เปรี้ยง! คลื่นกระแทกสีดำสนิทระเบิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน ร่างในชุดสูทพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าความเร็วเสียง แรงปะทะฉีกกระชากมิติอากาศจนเกิดเป็นสุญญากาศ เซร่าพยายามร่ายเวทป้องกันระดับสูง "บาตรารักษ์แห่งปฐพี!" ทว่าม่านพลังหินผาหนาเตอะกลับถูกเจาะทะลวงผ่านไปราวกับกระดาษสา "เรย์!" ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เรย์ไม่ได้ถอยหลัง เขาก้าวเท้าขวาเฉียงออกด้านข้างสี่สิบห้าองศา คำนวณวิถีการโจมตีและการไหลเวียนของมานาในอากาศได้อย่างแม่นยำรา과จับวาง ปลายมีดสั้นเคลือบพิษมังกรที่สุ่มได้จากกล่องสล็อตระดับตำนานถูกตวัดขึ้นรับคมดาบสีนิลที่ฟาดฟันลงมา เคร้ง! ประกายไฟสีม่วงสว่างวาบไปทั่วห้องใต้ดิน แรงสะท้อนทำให้ร่างของเรย์ไถลถอยหลังไปร่วมสิบเมตร พื้นหินบดละเอียดเป็นผุยผง เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปากของเด็กหนุ่ม แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยิ่งกว้างขึ้น ดวงตาสีชาดเปล่งประกายเจิดจ้า "พลังระดับนี้... ไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไปสินะครับ" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "มันคือ 'พลังเวทธาตุต้องห้าม' ที่ถูกบันทึกไว้ในตำนานบทที่สิบสามของหอคอยแห่งบาป... เจ้าคือผู้พิทักษ์ที่เหลือรอดคนสุดท้ายของยุคบรรพกาลสินะ" ผู้สวมหน้ากากเงินชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาสีทองอร่ามมองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้องจากก้นบึ้งของเหวลึกหลุดลอดออกมาจากหลังหน้ากาก "เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย... ด้วยพลังมานาอันน้อยนิดเช่นนั้น ไฉนจึงมองทะลุแก่นแท้ของข้าได้?" "เพราะผมเกลียดการแพ้... และเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบเล่นนอกกติกาครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามแบบฉบับ แต่ภายในใจกลับตึงเครียดถึงขีดสุด เขารู้ดีว่าหากสู้ด้วยพลังกายและปริมาณมานาที่มีอยู่ตอนนี้ ไม่มีทางเอาชนะอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่น้อย ทางเดียวที่จะพลิกสถานดารณ์นี้ได้ คือการทำลาย 'พันธนาการ' ที่ตนเองเป็นคนสร้างขึ้นมา เรย์หันไปสบตากับเซร่าที่กำลังร่ายเวทบทหนักเพื่อสนับสนุน สายตาที่ส่งผ่านไปนั้นสื่อความหมายอย่างชัดเจน— *เชื่อใจผมนะครับ* เซร่ากัดริมฝีปากแน่น เธอย่อมรู้ดีว่าเรย์กำลังคิดจะทำอะไร บ้าบิ่นสิ้นดี! เด็กคนนี้กำลังจะปลดปล่อยพลังเวทธาตุต้องห้ามที่ถูกผนึกไว้ในวงกตวิญญาณของตนเอง เวทมนตร์ที่แม้แต่จอมเวทโบราณยังหวาดกลัว เพราะมันจะสูบกินชีวิตและจิตวิญญาณของผู้ใช้เป็นสิ่งแลกเปลี่ยน "เรย์... เจ้าจะตายนะ!" เซร่าตะโกนลั่น น้ำเสียงเจือความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "ผมยังไม่อยากตายก่อนจะไขปริศนาของโลกนี้หรอกครับอาจารย์..." เรย์หลับตาลงชั่วพริบตา สูดลมหายใจเข้าลึก ภายในห้วงจิตสำนึกของเรย์ แกนกลางวิญญาณที่เคยสงบนิ่งกำลังสั่นสะเทือน ภาพความทรงจำจากโลกเก่าในฐานะโปรเพลเยอร์ผู้โดดเดี่ยวผสานเข้ากับพลังแห่งระบบต่างโลก โซ่ตรวนสีดำทมิฬที่พันธนาการขีดจำกัดพลังของเขาไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่มาถึงโลกใบนี้... เริ่มมีรอยร้าว "ปลดล็อก... ขีดจำกัดระดับที่สิบ" สิ้นเสียงกระซิบแผ่วเบาของเรย์ อุณหภูมิภายในห้องใต้ดินก็ดิ่งฮวบลดลงจนติดลบในพริบตา พื้นหินรอบตัวเขาถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีดำสนิทที่แผ่ไอความเย็นยะเยือกราวกับยมโลก ท้องฟ้าเหนือโถงอาคมที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกย้อมด้วยเมฆหมอกสีเลือด สายฟ้าสีดำฟาดผ่าลงมาทะลุเพดานหินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น รังสีเวทมนตร์มหาศาลทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนกลายเป็นเสาแสงสีทมิฬพุ่งทะยานเสียดฟ้า แรงกดดันระดับนี้ทำให้แม้แต่ภูตรับใช้ระดับสูงยังต้องหมอบราบคาบกับพื้น ผู้สวมหน้ากากเงินถึงกับต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดวงตาสีทองเบิกกว้างขึ้นภายใต้หน้ากาก "นี่มัน... พลังบ้าอะไรกัน..." เรย์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีแดงชาดข้างหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามบริสุทธิ์ ลวดลายอักขระโบราณสีดำปรากฏขึ้นบนผิวหนังช่วงลำคอและลามขึ้นมาถึงกรอบหน้า ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างของเขาเสมือนเปลวเพลิงแห่งความมืด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดปล่อยพลังเวทธาตุต้องห้าม 'ความมืดบรรพกาล' (Void Abyss)] [สถานะผู้ใช้: เข้าสู่โหมด 'ราชาแห่งความว่างเปล่า' ชั่วคราว] [คำเตือน: เวลาในโหมดนี้เหลือเพียง 180 วินาที ก่อนที่ร่างกายจะรับภาระไม่ไหว] เรย์ก้มมองมือทั้งสองข้างที่อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล พลังที่สามารถลบเมืองทั้งเมืองให้หายไปจากแผนพ้นได้ในพริบตา ความรู้สึกทรงพลังนี้ไหลเวียนผ่านเส้นประสาททุกเส้นจนน่าขนลุก แต่มันก็ตามมาด้วยความเจ็บปวดราวกับร่างกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เรย์เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้า น้ำเสียงที่เอמהเปล่งออกมาทุ้มนุ่มและก้องกังวานจนสะท้อนไปทั่วโถงอาคม "ทีนี้... เรามาเริ่มเล่นเกมของจริงกันต่อดีกว่าครับ" เขาก้าวเท้าเพียงครั้งเดียว ร่างของเรย์ก็หายวับไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย หลงเหลือไว้เพียงรอยแยกของอากาศที่ยังคงสั่นระริก ทว่า ในขณะที่การปะทะอันดุเดือดกำลังจะปะทุขึ้นถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากระบบที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา— [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบ 'ผู้แทรกแซงคนที่สาม' นอกเหนือจากเงื่อนไขของโลก] [เป้าหมาย: กำลังเข้าสู่พื้นที่เป้าหมาย... 3... 2... 1...] [ประกาศจากระบบ: ยินดีต้อนรับสู่ 'จุดจบของบทที่หนึ่ง' ผู้เล่นเรย์... คุณได้เลือกเดินเข้าสู่กับดักที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว] -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!