การปกป้องผู้บริสุทธิ์

กลิ่นอานิสงส์ของดินปืนและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ เสียงกรีดร้องของเหล่านักเรียนและคณาจารย์ที่วิ่งหนีตายกันอลหม่านสะท้อนก้องไปทั่วสถาบันเวทมนตร์อาร์케เดีย เบื้องหน้าของเรย์คือความโกลาหลระดับที่ต่อให้เป็นเซียนเกมแนวเอาชีวิตรอดเจนจัดแค่ไหน ก็ยังต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ "15 นาที... เวลาจำกัดบ้าบออะไรแบบนี้" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ นัยน์ตาสสีนิลกวาดมองหน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งใสสีแดงฉานที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีเลือดกระพริบเตือนถี่ยิบ *[ระบบตรวจพบเป้าหมายระดับภัยพิบัติ: "ผู้บัญชาการแห่งความมืด - บาฮาท"]* *[เงื่อนไขภารกิจลับ: เอาชีวิตรอดจากเหตุการณ์กบฏ และเปิดโปงแผนการเบื้องหลังภายใน 15 นาที]* *[คำเตือน: หากล้มเหลว โลกใบนี้จะเข้าสู่สถานะ "เกม Over" ถาวร และข้อมูลตัวละครทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต]* นิ้วเรียวยาวของอดีตโปรเพลเยอร์เคาะลงบนด้ามจับของ "สนับมือเวทมนตร์อัตราเร่ง" ที่เพิ่งสุ่มได้จากต่างโลกในอัตราดรอป 0.01% เสียงกลไกภายในเครื่องมือระดับโกงนี้ส่งเสียง "คลิก... คลิ๊ก" เบาๆ ตอบรับสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ตื่นตัวถึงขีดสุด "เรย์! ทางนี้อันตรายเกินไป!" เสียงหอบหายใจของเซร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักวิจัยที่วิ่งเข้ามาหลบหลังเสาหินอ่อนสลักลายโบราณ ใบหน้าคมสวยของอาจารย์สาวฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อมองเห็นกลุ่มควันทมิฬที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากลานประลองเบื้องล่าง "บาฮาท... และสมุนของมันบุกเข้ามาถึงใจกลางเขตหวงห้ามแล้ว เกราะเวทป้องกันสถาบันถูกทำลายลงในพริบตาเดียว... เราต้องหนีไปทางประตูหลัง!" เรย์หันกลับมามองสตรีผู้เป็นทั้งอาจารย์และคู่คิด แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่แฝงไว้ด้วยประกายความคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว "หนีเหรอครับ เซร่า?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "ถ้าเราหนีตอนนี้ อีกสิบห้านาทีข้างหน้า โลกใบนี้ก็จะถูกรีเซ็ต... ทุกคนที่เรารู้จัก ทุกความทรงจำ และตัวตนของเรา จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย" "แต่นั่นมันระดับภัยพิบัติ! บาฮาทคือปีศาจที่ทำลายอาณาจักรมาแล้วสามแห่งนะ!" เซร่าแย้งเสียงสั่น มือบางเอื้อมมาคว้าแขนเสื้อของเด็กหนุ่มไว้แน่น แรงบีบนั้นสะท้อนความกลัวลึกๆ ที่เธอมีต่อศัตรูเบื้องหน้า "ลำพังพวกเราที่เป็นแค่นักเรียนกับอาจารย์ฝึกหัด จะเอาอะไรไปสู้กับมัน!" เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักปรากฏขึ้นเสมอยามที่เขาพบเจอความท้าทายในเกมถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง เขายกมืออีกข้างขึ้นลูบเส้นผมสีดำสนิทของตนเองอย่างใจเย็น "ใครบอกว่าเราจะสู้ด้วยกำลังล่ะครับ?" เรย์เอ่ยเสียงนุ่ม "ในเมื่อพวกมันเล่นสกปรกบุกมาทำลายวันสงบสุขของพวกเรา... เราก็แค่ต้อง 'สอนมารยาท' ให้พวกมันเข้าใจใหม่ในแบบของเกมเมอร์สายฮาร์ดคอร์ก็เท่านั้นเอง" สิ้นคำพูด ประตูไม้สักทองบานมหึมาของอาคารเรียนหลักก็ถูกแรงระเบิดมหาศาลซัดกระเด็นจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้และฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เงาร่างมหึมาในชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬ แผ่ไอทมิฬพวยพุ่งออกมาจากตัวราวกับเปลวเพลิงแห่งความตายก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าว เสียงย่ำพื้นดังสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินจะแยก "ฮ่าๆๆๆ! เหล่ามดปลวกแห่งอาร์เคเดียเอ๋ย จงก้มหัวให้แก่ผู้บัญชาการแห่งความมืดผู้นี้ซะ!" เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากร่างของบาฮาท ยักษ์ใหญ่เผ่ามารที่มีความสูงร่วมสามเมตร มือข้างหนึ่งถือขวานยักษ์อาบโลหิต ดวงตาสีแดงฉานกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรย์และเซร่าที่ยืนขวางทางเดินอยู่ เซร่าก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ พลังเวทในตัวเธอปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับบอสตัวเป็นๆ ทว่า เรย์กลับก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนบังร่างของอาจารย์สาวไว้มิดชิดอย่างเป็นสุภาพบุรุษ "อาจารย์ถอยไปข้างหลังสามก้าวครับ" เรย์เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงกระชับและหนักแน่น "จับตาดูให้ดี... นี่คือบทเรียนราคาแพงที่ผมจะสอนให้พวกมันจำไปจนวันตาย" บาฮาทหรี่ตามองเด็กหนุ่มมนุษย์ตัวจ้อยที่กล้าหาญยืนหยัดต่อหน้าตน มันหัวร่อในลำคอด้วยความดูแคลน "ไอ้หนู หน้าตาดูฉลาดดีนี่ หวังว่ากระดูกของแกจะเคี้ยวกรุบกรอบเหมือนกับพวกอาจารย์ไร้น้ำยาพวกนั้นนะ!" ขวานยักษ์ถูกตวัดฟันลงมาด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ ลม1พายุคมกริบแหวกอากาศพุ่งตรงเข้าใส่เรย์และเซร่าในเสี้ยววินาที *ตู้มมม!!* พื้นหินแกรนิตแตกละเอียดเป็นหลุมลึก ฝุ่นควันฟุ้งกระจายบังทัศนียภาพทั้งหมด เซร่ากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะคิดว่าลูกศิษย์ของตนคงไม่รอดพ้นคมขวานนั้นแน่ๆ ทว่า... เสียงหัวเราะเยาะของบาฮาทต้องชะงักค้าง เมื่อกลุ่มควันจางลงเผยให้เห็นร่างของเรย์ที่ยืนอยู่ห่างออกไปจากจุดเดิมสามเมตรอย่างงดงาม ไร้ซึ่งริ้วรอยขีดข่วนใดๆ บนร่างกาย รอบตัวของเด็กหนุ่มมีละอองแสงสีฟ้าอ่อนหมุนวนเป็นเกราะป้องกันรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน *[ระบบเปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัว: "การหลบหลีกระดับเทพ (God-tier Dodge)" - ใช้ค่ามานา 5% เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีทางกายภาพ 100% ในระยะเวลา 0.5 วินาที]* เรย์ปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับยักษ์ใหญ่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "รุนแรงใช้ได้นี่ครับ... แต่ติดอนิเมชันหลังการโจมตี (Recovery Frame) นานเกินไปหน่อย แบบนี้มันช่องโหว่ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ?" บาฮาทคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เหยื่อตัวจ้อยสามารถหลบการโจมตีที่ภาคภูมิใจได้ มันง้างขวานเตรียมจะฟันซ้ำเป็นครั้งที่สอง แต่ทว่า... เรย์กลับเป็นฝ่ายพุ่งทะยานเข้าไปประชิดตัวมันด้วยความเร็วแสงผ่านการทำงานของ "สนับมือเวทมนตร์อัตราเร่ง" *เปรี้ยง!!* หมัดขวาที่อัดแน่นด้วยพลังเวทอัดกระแทกเข้าที่ข้อต่อหัวเข่าของบาฮาทอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี แรงระเบิดจากการกระแทกส่งผลให้ยักษ์ใหญ่ร่างมหึมาเสียหลักทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งอย่างไม่คาดฝัน "อัก... แกมันตัวอะไรกันแน่!?" บาฮาทคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดและตกใจ เรย์ยืนอยู่เบื้องหน้าร่างมหึมาที่กำลังเสียหลัก ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาคู่นั้นกลับทอประกายคมกริบดั่งคมดาบ เขาขยับริมฝีปากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ผมก็แค่นักเรียนปีหนึ่ง... ที่เกลียดพวกทำลายบรรยากาศการเรียนหนังสือที่สุดในโลกก็เท่านั้นเองครับ" ระบบแจ้งเตือนตรงหน้าของเรย์เปลี่ยนเป็นสีเขียวเรืองแสง พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่เหลือเวลาอีกเพียง 8 นาทีเศษ และในวินาทีที่เรย์กำลังจะกดใช้สกิลไม้ตายปิดฉากเป้าหมาย... พื้นเบื้องหลังของบาฮาทก็เกิดรอยแยกสีดำสนิทขึ้นอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังลอดออกมาจากความมืดมิด—เสียงที่แม้แต่เรย์ก็ยังต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... เจ้าหนูมนุษย์ผู้มาจากต่างโลก" ร่างในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมหน้ากากเงินครึ่งซีกก้าวออกมาจากรอยแยกมิติโดยไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า และเมื่อดวงตาสีทองอร่ามภายใต้หน้ากากคู่นั้นมองตรงมาที่เรย์... เรย์ก็ตระหนักได้ทันทีว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นของจริงเท่านั้น -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดครับ!