เทศกาลเวทมนตร์ประจำปี

“หากเจ้ายังฝืนรวบรวมมานาด้วยวิธีการนั้น ต่อให้มีสิบชีวิตก็คงไม่พอให้ธาตุในกายกัดกินจนร่างสลายกลายเป็นเถ้าถ่านหรอกนะ เรย์” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลของเซร่าดังขึ้น ท่ามกลางความวุ่นวายของตลาดกลางเมืองหลวงที่กำลังถูกเนรมิตให้กลายเป็นเทศกาลเวทมนตร์ประจำปี เรย์ไม่ได้หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงเสาหินข้างกาย เขาเพียงแต่จ้องมองผลึกคริสตัลในมือที่กำลังสั่นไหวด้วยพลังงานมหาศาล “กฎเกณฑ์มีไว้เพื่อข้ามผ่าน เซร่า... ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ความต่างชั้นระหว่างผมกับ 'พวกมัน' ก็จะไม่มีวันถูกถมให้เต็ม” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวสะท้อนภาพโคมไฟเวทมนตร์ที่ถูกจุดขึ้นนับหมื่นดวงเหนือท้องฟ้าเมืองหลวง ความอบอุ่นของเทศกาลดูจะขัดแย้งกับไอความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างสิ้นเชิง “ความต่างชั้นน่ะเหรอ?” เซร่าก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์ที่ติดตัวเธอทำให้เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง “บางครั้งการยอมรับว่าเราเป็นเพียงมนุษย์ ก็ไม่ใช่ความพ่ายแพ้เสมอไปหรอกนะ ในเทศกาลคืนนี้... ลองวางดาบและตำราพวกนั้นลง แล้วมองดูผู้คนรอบข้างดูบ้าง” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ “ความสุขฉาบฉวยท่ามกลางความล่มสลายที่กำลังคืบคลานเข้ามา... คุณคิดว่ามันน่ารื่นรมย์นักหรือครับ?” เขาสะบัดมือเบาๆ ไอเทมที่เขาเพิ่งสุ่มได้จากต่างโลก—'รองเท้าผ้าใบสีขาวที่ไม่มีค่าพลังใดๆ' แต่กลับมีคุณสมบัติ [ลดแรงกระแทกจากแรงดันมิติ]—ถูกเก็บเข้าช่องเก็บของ เขารู้ดีว่าพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นที่ขอบเขตมหาเวท และเทศกาลนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาเฉลิมฉลอง แต่มันคือนาฬิกานับถอยหลัง เสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้นจากเวทีกลาง เมืองทั้งเมืองถูกฉาบด้วยแสงสีม่วงและทอง ผู้คนหัวเราะร่าเริงอย่างไม่รู้ตัวว่าความวิบัติกำลังจะมาถึง บรรยากาศอบอุ่นที่ควรจะทำให้หัวใจผ่อนคลาย กลับทำให้เรย์รู้สึกถึงความบีบคั้นที่ขยายตัวขึ้นในอก เขาไม่ได้ต้องการมิตรภาพหรือความรัก เขาต้องการแค่ความแข็งแกร่งที่จะปกป้อง 'จุดหมาย' ที่เขาปรารถนา “ไปกันเถอะ” เรย์เอ่ยขึ้น สุ้มเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลลงเล็กน้อย “ในเมื่อคุณอยากให้ผมพัก ผมจะให้คุณเห็นว่า 'คนธรรมดา' อย่างผม จะสร้างความบันเทิงในเทศกาลนี้ได้น่าจดจำแค่ไหน” เซร่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงเปลี่ยนเป็นความฉงน “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?” “แค่เปลี่ยนบรรยากาศจากบทเรียนเวทมนตร์ มาเป็นบทเรียนแห่งการล่มสลายของระบบเดิมๆ ที่คุณยึดถืออยู่อย่างไรล่ะครับ” ทั้งสองเดินปะปนไปกับฝูงชน แสงสีจากดอกไม้ไฟเวทมนตร์สะท้อนบนใบหน้าของเรย์ เขาไม่ได้หันไปมองความสวยงามเหล่านั้น สายตาเขากวาดหา 'จุดบอด' ของระบบป้องกันเมืองที่อ่อนแอลงเพราะมัวแต่เผลอไผลไปกับเทศกาล นี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะเจาะเข้าถึง 'รหัสลับ' ของสถาบันเวทมนตร์ที่ถูกปิดตายมานับร้อยปี ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม เสียงแจ้งเตือนที่เงียบเชียบมาตลอดกลับดังขึ้นในหัว มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคยจากระบบเกม แต่เป็นเสียงที่เย็นเยียบและทุ้มลึกราวกับมาจากห้วงลึกของขุมนรก [แจ้งเตือนระบบ: สังเกตการณ์ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในมิติคู่ขนาน] [สถานะ: การเชื่อมต่อถูกแทรกแซง] [คำเตือน: ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในบท—กำลังข้ามผ่านเกณฑ์เข้ามา] เรย์หยุดเดินกะทันหัน หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ เซร่าที่สังเกตเห็นความผิดปกติรีบคว้าแขนเขาไว้ “เรย์? เจ้าเป็นอะไรไป?” เรย์ไม่ตอบ เขากวาดสายตาไปทั่วงานเทศกาลที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงหัวเราะของผู้คนดูเบาหวิวราวกับคลื่นวิทยุที่ถูกสัญญาณรบกวน ก่อนที่สายตาของเขาจะปะทะเข้ากับชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่อีกฟากของจัตุรัส ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้ดีกว่าใคร... มันคือใบหน้าของเขาเอง... แต่เป็นเวอร์ชันที่แก่กว่า แววตาโหดเหี้ยมกว่า และมีรอยแผลเป็นลากยาวจากหางตาถึงกราม “ในที่สุด... ก็หาทางกลับมาจนได้นะ” ชายคนนั้นกล่าวผ่านกระแสจิตที่ส่งตรงถึงเรย์ เสียงนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยความสมเพช “เทศกาลนี้ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของความสุขหรอกเรย์... แต่มันคือจุดจบของโลกที่คุณกำลังพยายามปกป้อง” ความเงียบงันแผ่กระจายไปทั่วรัศมีสิบเมตร เซร่าถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว เรย์รู้สึกถึงมานาในร่างที่เริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายโดยไม่ทราบสาเหตุ นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ตามพล็อตเรื่องที่เขารู้จัก “แกเป็นใคร!” เรย์คำรามลั่นในใจ ชายผู้นั้นยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แสงสีทองของเทศกาลพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือดที่สาดซ่านไปทั่วท้องฟ้า พร้อมกับร่างของเรย์ที่เริ่มโปร่งแสงราวกับไฟล์ข้อมูลที่กำลังถูกลบ “ฉันก็คือ... 'ตัวร้าย' คนเดิมที่แกพยายามจะลบชื่อทิ้งไปไงล่ะ และบอกไว้ก่อนนะ... ตอนที่ 28 นี้ จะเป็นตอนสุดท้ายที่แกจะได้มีชีวิตอยู่ในฐานะมนุษย์!” เงาดำมืดเริ่มโอบล้อมร่างของเรย์ เซร่าพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่ร่างของเธอกลับทะลุผ่านตัวเขาไปราวกับหมอกควัน เรย์มองดูมือตัวเองที่ค่อยๆ เลือนหายไป ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งกำลังกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เทศกาลเวทมนตร์ที่เคยสว่างไสวถูกดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิทใจ ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในมิติที่ว่างเปล่า... "ยินดีต้อนรับสู่ 'เนื้อเรื่องจริง' ที่ไม่มีใครในบทนี้รอดชีวิต... ครับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส