เลเวลอัปแบบก้าวกระโดด

เสียงอักขระเวทสีครามที่สลักอยู่บนแผ่นศิลาโบราณกำลังสั่นพละพล่าน ราวกับหัวใจของอสูรกายที่ตื่นจากการหลับใหล "ถ้าเธอยังฝืนดึงมานาเข้าสู่แกนกลางด้วยอัตราเร่งระดับนั้น ร่างกายของเรย์จะกลายเป็นผงธุลีในอีกไม่ถึงสามนาทีนะ... เจ้าเด็กโง่" เสียงเตือนของเซร่าดังลอดผ่านม่านพลังป้องกันที่เธอกางไว้จนสั่นระริก เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคายของอาจารย์สาวผู้เย่อหยิ่ง ดวงตาคู่สวยฉายแวววิตกกังวลอย่างที่หาได้ยากยิ่ง เธอมองเด็กหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้า—เรย์ อดีตโปรเพลเยอร์ผู้เคยผ่านสมรภูมิความตายมานับไม่ถ้วน บัดนี้เรือนร่างของเขากลับถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงมานาสีดำสนิทที่แผ่ไอความเย็นยะเยือกเสียจนพื้นหินรอบกายแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เรย์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขากำลังต่อสู้กับระบบภายในที่ส่งเสียงเตือนระรัวจนสมองแทบระเบิด หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีแดงฉานนับสิบบานซ้อนทับกันอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบใต้กรอบผมสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อคำนวณความเสี่ยง สมองระดับอัจฉริยะของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงสุด *[คำเตือน: ตรวจพบการฝ่าฝืนขีดจำกัดทางกายภาพระดับวิกฤต]* *[ระบบกำลังพยายามบล็อกการเติบโต: ยืนยันการฝ่าฝืนหรือไม่? (Y/N)]* "หึ... ระบบบ้าบออะไรกัน ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิมของฉันเสียหน่อย จะมาจำกัดเพดานบินของคนอื่นตามอำเภอใจได้ยังไงกันล่ะครับ" เรย์พึมพำกับตัวเอง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความเย้ยหยัน มือขวายกขึ้นกดลงไปที่อากาศอย่างไร้ความลังเล *คลิก!* เขากดเลือกยืนยันฝ่าฝืนขีดจำกัด ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งทะยานจากจุดศูนย์กลางของแผ่นดินราวกับภูเขาไฟระเบิด มานาสีดำสนิทเปลี่ยนสภาพเป็นเกลียวคลื่นพายุหมุนขนาดมหึมา พัดพาเอาเศษซากศิลาและฝุ่นผงลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ เซร่าต้องยกแขนขึ้นตั้งรับแรงกระแทก เธอกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงโครงสร้างพลังงานรอบตัวที่กำลังถูกเขียนทับใหม่ทั้งหมด "เจ้าเด็กบ้านี่... มันกำลังทำลายกฎของหอคอยเวทมนตร์จริงๆ สินะ" เซร่าพึมพำ น้ำเสียงเจือความทึ่งและหวาดหวั่นระคนกัน ภายในห้วงจิตสำนึกของเรย์ บัดนี้กว้างใหญ่ไพศาลราวดาราจักรไร้ขอบเขต ไอเทมระดับโกงที่เขาเคยสุ่มได้จากต่างโลก—'ลูกแก้วบรรพกาล'—กำลังสั่นระริกและหลอมรวมเข้ากับแกนมานาของเขาอย่างสมบูรณ์ ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว แต่นั่นไม่สามารถสั่นคลอนความนิ่งสงบในจิตใจของอดีตโปรเพลเยอร์ผู้นี้ได้เลยแม้แต่น้อย เขากลับใช้สติอันเฉียบคมควบคุมกระแสมานาที่ปั่นป่วนให้ไหลเวียนเข้าสู่เส้น นี่ไม่ใช่แค่การเลื่อนระดับแบบคนทั่วไป แต่มันคือการ 'ปฏิวัติ' โครงสร้างพลังเวทในร่างกายใหม่ตั้งแต่รากฐาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นติดต่อกันเป็นชุด รัวเร็วจนแทบฟังไม่ทัน: *[ติ๊ง! เงื่อนไขลับสำเร็จ: ผู้เล่น 'เรย์' ทำลายขีดจำกัดเลเวล 50 สำเร็จ]* *[ระบบปลดล็อกขีดจำกัดพลัง (Limit Break System) ทำงานเต็มรูปแบบ]* *[ฉายา 'ผู้ท้าทายกฎแห่งทวีป' ถูกติดตั้งอัตโนมัติ]* *[ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 300% ชั่วคราว]* *[สกิลติดตัวใหม่ถูกสร้างขึ้นจากจิตใต้สำนึก: 'เนตรมารกลืนกินดารา (S-Rank)']* เรย์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ในความมืดมิดของห้องโถงใต้ดิน ดวงตาสองข้างของเขาไม่ได้เป็นสีดำสนิทเช่นเคยอีกต่อไป แต่มันกลับเปล่งประกายระยิบระยับด้วยละอองดาวสีครามและประกายไฟสีดำสนิท บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนเซร่าที่ยืนอยู่เบื้องหน้าถึงกับต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว อาจารย์สาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองเด็กหนุ่มที่ยืนขึ้นเต็มความสูง ร่างกายของเขาดูราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดโบราณของเทพเจ้าแห่งความตายและความรู้ ทว่ายังคงความสง่างามตามแบบฉบับของสุภาพบุรุษผู้ควบคุมสถานการณ์ได้เสมอ "เป็นอย่างไรบ้างครับอาจารย์ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับถึงมองค้างขนาดนั้น" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยกลับมาปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง ทำลายบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวลงในพริบตา เซร่าถอนหายใจยาวเหยียด เธอปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมของตนเองก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตะลึงเมื่อครู่ "ปากคอเราะร้ายขึ้นนะเรย์... เธอเกือบจะฆ่าตัวตายสำเร็จอยู่แล้วเชียว เจ้าเด็กเหลือขอเอ้ย" แม้คำพูดจะดุ แต่แววตาของเธอกลับฉายแววโล่งอกและภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด "แต่ก็นะ... ไม่คิดเลยว่าเธอจะทะลวงผ่านกำแพงที่นักเวทระดับสูงใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังก้าวข้ามไม่ได้มาได้จริงๆ แกนมานาของเธอตอนนี้... มันไม่ใช่ของมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว" เรย์ก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง เขาแบมือออกแล้วกำเบาๆ เพียงแค่คิด สายฟ้าสีดำทมิฬก็แล่นแปลบปลาบอยู่บนปลายนิ้วโดยไม่ต้องท่องมนต์แม้แต่ครึ่งคำ ความเร็วในการประมวลผลของสมองและปฏิกิริยาตอบสนองพุ่งทะยานขึ้นจนเขารู้สึกได้ว่าโลกใบนี้เคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด "นี่เพิ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้นครับ" เรย์เงยหน้าขึ้นมองเพดานหินหนาทึบที่ทอดยาวขึ้นไปสู่เบื้องบน สายตาของเขาคมกริบราวกับมองทะลุผ่านชั้นหินออกไปถึงโลกภายนอก "พวกตระกูลขุนนางที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง รวมถึงพวกสภาเวทมนตร์ที่คิดจะกำจัดเรา... คงจะนอนหลับไม่ค่อยสบายแน่ๆ ถ้าพวกมันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่" เซร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์ลอยแตะจมูก เธอมองตามสายตาของเขาแล้วเอ่ยเสียงเครียด "อย่าเพิ่งลำพองใจไป เรย์ การที่เธอปลดล็อกขีดจำกัดนี้ได้ จะต้องดึงดูดสายตาของ 'บางสิ่ง' ที่หลับใหลอยู่ในหอคอยแห่งนี้อย่างแน่นอน พลังงานที่เธอปล่อยออกมาเมื่อครู่นี้มันรุนแรงเกินไป..." ยังไม่ทันที่เซร่าจะพูดจบ ประโยคเตือนภัยจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงนั้นไม่ได้มาจากหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า แต่เป็นเสียงก้องกังวานที่สะท้อนอยู่ในหัวของเรย์โดยตรง น้ำเสียงเย็นเยียบและไร้ซึ่งความรู้สึก *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการตื่น 0.1% ของ 'ผู้เฝ้าประตูแห่งขุมนรกชั้นที่เจ็ด']* *[เป้าหมาย: ตรวจจับคลื่นมานาของท่าน และกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันในรัศมี 500 เมตร]* *[คำเตือนจากระบบ: จงเตรียมรับมือ... การล่าได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]* รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์ค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง เขากระชับถุงมือหนังสีดำในมือขวาแน่น ขณะที่เซร่าชักไม้เท้าคริสตัลคู่ใจออกมาตั้งรับเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินด้านล่างที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส