การประชันหน้ากับหัวหน้ากลุ่มนักเรียน

"ถอยไปซะ เรย์! นายคิดจริงๆ หรือว่าแค่หมากตัวเดียวจะพลิกกระดานของฉันได้?" เสียงคำรามของ ‘วาลคีรี’ หรือ ‘จูเลียส’ หัวหน้ากลุ่มนักเรียนปีสามสายเวทมนตร์ชั้นสูงดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองหินอัคนี ประกายไฟสีฟ้าครามจากคถาประจำตัวสะท้อนกับเหงื่อกาฬที่ไหลอาบกรอบหน้าคมคาย เขาคือผู้ถูกขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะแห่งรอบทศวรรษ ผู้ซึ่งไม่เคยลิ้มรสความพ่ายแพ้มาตลอดการศึกษาในรั้วมหาเวทแห่งนี้... จนกระทั่งได้มาเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มผมสีรัตติกาลผู้ยืนไขว้หลังด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังชมการแสดงละครสัตว์ เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อน รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ผู้ผ่านสังเวียนเดือดมานับไม่ถ้วน เขารู้ดีว่าความโกรธเกรี้ยวคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดของจอมเวทสายควบคุมฝูงชน และจูเลียสในตอนนี้ก็กำลังติดกับดักที่เขาร้อยเรียงขึ้นทีละนิดตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในเขตประลอง "หมากตัวเดียวหรือครับ?" เรย์เอ่ยทวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน "บางที... คุณอาจจะมองไม่เห็นกระดานทั้งหมดตั้งแต่แรกต่างหากล่ะครับ จูเลียส" สิ้นคำพูดนั้น วงแหวนเวทมนตร์สีม่วงเข้มก็ผุดขึ้นจากพื้นดินรอบตัวจูเลียสอย่างไร้สุ้มเสียง มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตีทั่วไป แต่มันคือ ‘อาณาเขตลดทอนมานา’ ระดับสูงที่เรย์แอบสลักศิลาเวทไว้ตั้งแต่ช่วงเริ่มการประลอง โดยใช้เงาของตัวเองเป็นตัวอำพรางสายตา! จูเลียสเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังเวทในร่างกายกำลังรั่วไหลออกไปราวกับน้ำที่รั่วจากเขื่อน คทาในมือสั่นระริก เปลวไฟสีฟ้าที่เคยลุกโชนมอดดับลงในพริบตา ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที "บ้าน่า... นายใช้คาถาตอนไหนกัน? ไม่มีร่ายรำเวท ไม่มีวงแหวนเตือนภัย... นี่มันกลลวงอะไรกันแน่!" จูเลียสกัดฟันกรอด พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวมานาที่เหลือเพื่อสร้างบาเรียป้องกันตัว แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่เหล็กนับร้อยชั่ง ที่มุมหนึ่งของลานประลอง เซร่า อาจารย์สาวผู้ดูแลการประลองยืนกอดอกพิงเสาหิน ดวงตาคู่สวยพินิจพิจารณาเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เธอกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ได้แค่ใช้ไหวพริบเอาตัวรอด แต่เขากำลังคำนวณทุกย่างก้าวของคู่ต่อสู้ล่วงหน้าไปไกลถึงสามก้าว เรย์ซ้อนทับรูปแบบการต่อสู้เข้ากับระบบตรรกะของเกมที่เขาคุ้นเคย เปลี่ยนสนามเวทมนตร์ให้กลายเป็นกระดานหมากรุกที่เขากุมความได้เปรียบเบ็ดเสร็จ "นายประเมินคู่ต่อสู้ต่ำเกินไปตั้งแต่เลือกที่จะเปิดฉากด้วยการโจมตีทางกายภาพแล้วครับ" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ฝีเท้าของเขามั่นคงและเงียบเชียบ ราวกับมัจจุราชที่กำลังเดินตรวจตราอาณาจักรของตน "ในทางทฤษฎีเวทมนตร์ การสร้างอาณาเขตเงาไม่จำเป็นต้องร่ายมนต์ หากผู้ใช้เข้าใจหลักการหักเหของแสงและอุณหภูมิในอากาศ... ซึ่งน่าเสียดาย ที่หลักสูตรของมหาเวทแห่งนี้คงไม่ได้สอนเรื่องพื้นฐานแบบนั้นแก่คุณ" คำพูดที่เจือด้วยความเย้ยหยันแต่นุ่มนวล ทำเอาเหล่าสภานักเรียนที่นั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วบริเวณ เพราะนี่คือการตบหน้ากลุ่มผู้มีอำนาจสูงสุดในโรงเรียนอย่างเจ็บแสบที่สุด โดยที่เรย์แทบไม่ต้องขยับนิ้วร่ายเวทมนตร์รุนแรงเลยแม้แต่น้อย จูเลียสทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นหิน ไอความร้อนจากร่างของเขาระเหยขึ้นเป็นไอสีขาวท่ามกลางอากาศหนาวเย็น ความพ่ายแพ้อย่างราบคาบปรากฏชัดเจนบนใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความคับแค้นใจ แต่เขาก็ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ อีกแล้วเมื่อความห่างชั้นทางความคิดมันเด่นชัดเสียจนน่ากลัว ในจังหวะที่เรย์กำลังจะก้าวเข้าไปปิดฉากการประลองด้วยการแตะไหล่อีกฝ่ายเพื่อประกาศชัยชนะ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณห็ภูมิในลานประลองลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ท้องฟ้าเหนือโดมเวทมนตร์ที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีดำทมิฬหนาทึบอย่างไร้สาเหตุ เสียงระฆังโบราณที่ไม่ได้ถูกตีมานานนับร้อยปีดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสามครั้งซ้อน ก้องกังวานเสียดแท้วิญญาณของทุกคนในที่นั้น *ตึง! ตึง! ตึง!* พร้อมกันนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่เรย์คุ้นเคยก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกะทันหัน พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริกด้วยแรงกดดันมหาศาล [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติแทรกซึมเข้าสู่เขตอาคม!] [คำเตือน: ผู้เล่น 'เรย์' และเป้าหมายทั้งหมดในพื้นที่ ถูกล็อกเป้าหมายโดย 'ผู้กล้าแห่งความมืด' (เงาปริศนาจากมิติที่สาม)] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ทางเลือกของผู้รอดชีวิต" ถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ!] [เงื่อนไขการรอดชีวิต: จงเลือก... สังหารคู่ต่อสู้ตรงหน้าเพื่อดูดซับมานา หรือร่วมมือกับเขาเพื่อรับมือกับการมาเยือนของผู้มาเยือนจากต่างมิติ!] เรย์ชะงักฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาคู่คมกวาดมองขึ้นไปบนยอดโดมประลองที่บัดนี้ปรากฏเงาร่างของใครบางคนยืนไขว้มือมองลงมา ท่ามกลางปีกสีดำสนิทที่แผ่ขยายกว้างจนบังแสงอาทิตย์จนหมดสิ้น... และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบก็ดังขึ้นในหัวของเขาโดยตรง *- ในที่สุด... ข้าก็ตามหาเจ้าพบเสียทีนะ ผู้เล่นคนที่ศูนย์ -* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความระทึกขวัญในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ