รางวัลภารกิจที่ทำให้โลกสะเทือน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบมานาที่ระเหยกลายเป็นไอจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินลับ แรงกดดันมหาศาลจากผลึกผนึกมารระดับสูงยังคงกดทับบานประตูไม้สักหนาหนักจนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาโบราณ แสงสีฟ้าครามจากหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง สมองระดับอัจฉริยะของอดีตโปรเพลเยอร์กำลังประมวลผลข้อมูลนับล้านชุดในเสี้ยววินาที ระบบที่ซับซ้อนของมหาเวtในรั้วสถาบันแห่งนี้ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อรองรับความผิดปกติที่ชื่อว่า 'เรย์' ตั้งแต่แรก "อย่าบอกนะว่าเธอ... คิดจะรวบรวมแก่นมานาทั้งหมดเข้ากับวงเวทวงนั้นจริงๆ?" เสียงทุ้มหวานแต่เจือความกังวลระคนทึ่งของเซร่าดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวتสีชาดก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของอาจารย์สาวผู้ปราดเปรื่องกวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างระแวดระวัง ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเรย์ เรย์เหลือบสายตากลับมามองเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบางเบาอย่างเป็นเอกลักษณ์ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงความกวนประสาทตามแบบฉบับทำให้เซร่าต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ "ถ้าไม่ทำเช่นนั้น เกรงว่าพลังงานส่วนเกินจากไอเทมสุ่มต่างโลกชิ้นนี้คงระเบิดทำลายหอคอยวิจัยทิ้งทั้งหลังนะครับ อาจารย์เซร่า" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ แต่แฝงความหนักแน่นที่ปฏิเสธไม่ได้ "อีกอย่าง... ผมคํานวณอัตราส่วนความเสียหายไว้หมดแล้ว ความเสี่ยงอยู่ที่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น" "ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ในปากของเธอนี่แหละที่ทำให้คนอื่นหัวใจวายมานักต่อนักแล้ว" เซร่าบ่นพึมพำพลางส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ทว่าเธอก็ยอมถอยหลังเว้นระยะให้ เพื่อเปิดทางให้ลูกศิษย์ตัวแสบได้แสดงปาฏิหาริย์ที่คนธรรมดาทำได้เพียงฝันถึง เรย์หันกลับมาสนใจหน้าต่างระบบตรงหน้าอีกครั้ง หัวใจในอกเต้นเป็นจังหวะมั่นคง ความเยือกเย็นเข้าครอบงำจิตใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ การรอคอยรางวัลจากภารกิจระดับความยากที่เกือบคร่าวชีวิตคนทั้งคณะกำลังจะสิ้นสุดลง [ติ๊ง! ยืนยันการดูดซับพลังงานเสร็จสิ้น] [ท่านได้รับสิทธิ์ในการสุ่มทักษะพิเศษระดับตำนาน (Legendary Skill)] [เนื่องจากสภาวะจิตใจและค่าสถานะพื้นฐานของท่านสอดคล้องกับ "เงื่อนไขลับ" ระบบทำการยกระดับทักษะอัตโนมัติ...] ตัวอักษรสีทองอร่ามพรั่งพรูออกมาจากความว่างเปล่า กลายเป็นอณูแสงระยิบระยับที่พุ่งเข้าสู่กลางหน้าผากของเรย์อย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามเส้นประสาททุกเส้น ราวกับว่าสายธารแห่งความรู้จากต่างมิติถูกเททับลงมาในความทรงจำ สมองของเรย์ประมวลผลภาพเหตุการณ์นับอนันต์ ข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับทฤษฎีเวทมนตร์และฟิสิกส์ควอนตัมหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ [ขอแสดงความยินดี! ท่านได้รับทักษะพิเศษ: "เสียงกระซิบแห่งความว่างเปล่า (Whisper of the Void)" - ระดับ: SSS] [รายละเอียดทักษะ: เพิกเฉยต่อข้อจำกัดของธาตุและปริมาณการใช้มานาพื้นฐาน ผู้ใช้สามารถบีบอัดแก่นแท้ของเวทมนตร์ให้มีขนาดเท่าละอองดาว แต่ทวีความรุนแรงทำลายล้างสูงขึ้น 1,000 เท่า (มานาที่ใช้: 1 หน่วย / การร่าย)] ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นี่ไม่ใช่แค่สกิลโกงธรรมดา แต่มันคือ "ทางลัด" ที่ทำลายกฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้ลงอย่างสิ้นเชิง ในขณะที่จอมเวทคนอื่นต้องใช้เวลาหลายสิบปีในการรวบรวมมานาและร่ายบทเวทขนาดยักษ์เพื่อสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง เรย์กลับสามารถปลดปล่อยพลังทำลายล้างระดับล้างผลาญได้ด้วยการใช้มานาเพียงแค่หน่วยเดียว! นี่มันคือความได้เปรียบที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย... และเรย์ก็ชอบมันเสียด้วยสิ เซร่าที่สังเกตการณ์อยู่เงียบๆ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจากร่างของเรย์ อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ ราวกับกฎเกณฑ์ของฟิสิกส์กำลังถูกบิดเบือนด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาลที่ถูกย่อส่วนลง "เรย์... เมื่อครู่นี้ เกิดอะไรขึ้น?" เซร่าถามน้ำเสียงตื่นตระหนก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ว่ารัศมีมานาของเรย์ไม่ได้เพิ่มปริมาณขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับ "คมกริบ" และ "อันตราย" จนน่าขนลุก "ไม่มีอะไรมากหครับ อาจารย์" เรย์ตอบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา "แค่... ได้เครื่องมือชิ้นใหม่ที่จะช่วยให้เราประหยัดค่าใช้จ่ายเรื่องโพชั่นฟื้นฟมานาไปได้โขเลยเท่านั้นเอง" ก่อนที่เซร่าจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงจากหอคอยส่วนกลางก็ดังสนั่นหวั่นไหว เสียงกริ่งกังวานก้องไปทั่วสถาบันเวทมนตร์ ผสมผสานกับเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนโกลาหลของเหล่าอาจารย์และนักเรียนที่วิ่งพล่านอยู่ด้านนอก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังรัวเร็วกระชั้นชิด ตามมาด้วยเสียงร้อนรนของหัวหน้าองครักษ์ประจำหอคอย "ท่านเซร่า! เรย์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! แนวป้องกันชั้นที่สามถูกทำลายโดยไม่ทราบสาเหตุ แรงระเบิดไร้ร่องรอยมานาพุ่งตรงมาจากใจกลางป่าต้องห้าม และตอนนี้... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ด้วยความเร็วสูง!" เรย์หรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่างที่สะท้อนแสงจันทร์สีเลือด รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย มือขวายกขึ้นแตะที่ขอบหน้าต่างเบาๆ ราวกับกำลังรอคอยช่วงเวลานี้มานาน ทักษะใหม่เพิ่งถูกทดสอบในทฤษฎี... และตอนนี้ ก็ถึงเวลาสำหรับการประลองภาคปฏิบัติแล้วสินะครับ เรย์หันกลับมามองอาจารย์สาวที่กำลังเตรียมตั้งรับการจู่โจมด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ดูเหมือนว่าแขกของเราจะรีบมาต้อนรับการกลับมาของผมเสียจริงนะครับ... เดี๋ยวเราออกไปทักทายพวกเขากันหน่อยดีกว่า" [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความระทึกขวัญในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ]