การเดินทางไปเมืองหลวง

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและหมึกเวทมนตร์ราคาแพงคละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานส่วนตัว แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างเวทมนตร์ที่ฉายภาพแผนผังโครงสร้างของทำเนียบเวทหลวงสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีรัตติกาลของเรย์ อดีตโปรเพลเยอร์หนุ่มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่าเอกสารในมือเขาจะเปรียบเสมือนตั๋วเดินทางเข้าสู่ดงพยัคฆ์ที่เต็มไปด้วยการเมืองอันเน่าเฟะของอาณาจักร "เจ้าแน่ใจแล้วหรือเรย์? การก้าวเท้าเข้าไปเหยียบทำเนียบเวทหลวงในฐานะผู้สมัครอิสระ... มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้ากรงขังที่มีเสือร้ายนับร้อยจ้องจะขย้ำ" เซร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของอาจารย์สาวเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด นางพับแผนที่ในมือลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งลูกศิษย์และสหายร่วมเป็นร่วมตาย แว่นกรอบทองสะท้อนแสงไฟวับวาว ซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยภายใต้มาดนิ่งขรึม เรย์วางเอกสารสิทธิ์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างแผ่วเบa เสียงกระดาษกระทบเนื้อไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังพอกลบท3บรรยากาศรอบข้างให้เงียบงัน เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจในระดับที่ทำให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้ได้ไม่ยาก "กรงขังเหรอครับอาจารย์... สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นเช่นนั้น แต่สำหรับผมแล้ว ที่นั่นมันเป็นแค่สนามเด็กเล่นที่เต็มไปด้วยของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจก็เท่านั้นเอง" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ "อีกอย่าง... ถ้าเราไม่เข้าไปควานหา 'รากเหง้า' ของปัญหาถึงในวังหลวง เราก็ไม่มีทางสะสางบัญชีแค้นที่พวกมันฝากไว้กับอาจารย์ได้หรอกครับ" คำพูดนั้นทำให้เซร่าชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอก นางรู้ดีว่าเรย์ไม่ได้พูดเพื่อเอาใจ แต่เขากำลังทำมันจริงๆ ทำเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับอดีตที่นางถูกเนรเทศอย่างไร้ความปรานี การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเลื่อนขั้นยศถาบรรดาศักดิ์ในวงการเวทมนตร์ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการพลิกกระดานอำนาจครั้งใหญ่ สามวันต่อมา ขบวนรถม้าหุ้มเกราะเวทมนตร์ของเรย์และเซร่าก็เคลื่อนตัวผ่านประตูเมืองหลวงอาร์คริสต์ เมืองหลวงที่ขึ้นชื่อว่ามีความมั่นคงหนาแน่นที่สุดในทวีป สถาปัตยกรรมสไตล์โกธิกผสมผสานกับยอดแหลมของหอคอยเวทมนตร์นับร้อยพุ่งเสียดฟ้า ทว่าเบื้องหลังความงามอันตระการตาเหล่านั้น กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความทะเยอทะยานและการแก่งแย่งชิงดี "ดูนั่นสิครับ..." เรย์แงมผ้าม่านหน้าต่างรถม้าออกมองดูผู้คนและเหล่าจอมเวทในชุดคลุมหรูหราที่เดินขวักไขว่ "แค่ทางเข้าเขตวงแหวนรอบนอก พลังเวทกดดันก็หนาแน่นกว่าเมืองชายแดนถึงสิบเท่าแล้ว ระบบป้องกันเมืองนี้ถูกออกแบบมาเพื่อปราบปรามผู้ใช้มานาระดับสูงโดยเฉพาะ สมกับเป็นศูนย์กลางของอาณาจักร" "ระวังตัวด้วย เรย์" เซร่าเตือนเสียงเครียด นางดึงฮู้ดคลุมศีรษะลงต่ำเพื่อปิดบังใบหน้า "ตระกูลขุนนางสายเวทและสภาสูงกำลังจับตาดูลำดับการสอบเข้าทำเนียบเวทหลวงปีนี้เป็นพิเศษ โดยเฉพาะพวกตระกูลเวลส์... พวกมันไม่มีทางปล่อยให้จอมเวทไร้สังกัดไต่อันดับขึ้นมาแย่งชิงทรัพยากรแน่" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ให้พวกมันมาเถอะครับ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า 'ไอเทมโกง' ที่ผมสุ่มได้จากต่างโลก จะทำให้พวกมันหุบยิ้มได้นานแค่ไหน" รถม้าหยุดลงที่หน้าอาคารหินอ่อนขนาดมหึมา ป้ายชื่อสลักด้วยตัวอักษรทองคำระบุชัดเจนว่า *'สำนักทดสอบสิทธิ์ทำเนียบเวทหลวง'* บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความตึงเครียด เหล่าผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ต่างพากันมองมาที่รถม้าไร้สังกัดของพวกเขาด้วยสายตาดูถูกและเย้ยหยัน เนื่องจากไม่มีตราประทับตระกูลขุนนางประดับอยู่ข้างรถม้า เรย์ก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก ตามด้วยเซร่า ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทขอบเงินเดินก้าวอย่างมั่นคง สายตาคู่คมกวาดมองผู้คนรอบข้างด้วยความเรียบเฉย ราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองฝูงมดปลวก ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า [แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษ: "การกวาดล้างหนอนแมลงในทำเนียบ"] [เงื่อนไข: ผ่านการทดสอบรอบคัดเลือกด้วยคะแนนสูงสุดอันดับ 1 และเปิดโปงความเน่าเฟะของคณะกรรมการสอบภายใน 24 ชั่วโมง] [รางวัล: ปลดล็อกสกิลระดับตำนานขั้นที่ 3 "เนตรแห่งความจริงนิรันดร์" และสิทธิ์เข้าถึงห้องคลังสมบัติลับหลวง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังมานาทั้งหมดเป็นเวลา 7 วัน] เรย์หยุดเดินกะทันหัน รอยยิ้มที่มุมปากขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมฉายประกายความตื่นเต้นระคนท้าทาย "ดูท่าทาง... การทดสอบครั้งนี้จะไม่ได้มีแค่การสอบข้อเขียนธรรมดาเสียแล้วสิครับอาจารย์" เรย์กระซิบเบาๆ ให้เซร่าฟัง ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดหินอ่อนก้าวแรก เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังแทรกบรรยากาศอันตึงเครียด "ฮ่าๆๆ! นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกเศษสวะไร้ตระกูลที่กล้ามาสมัครสอบไต่เต้าเพื่อหวังเกาะตระกูลขุนนางกินนี่เองสินะ!" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคุ้นเคยอย่างประหลาด เรย์หันกลับไปช้าๆ พบกับชายหนุ่มในชุดคลุมขุนนางชั้นสูงปักลายตระกูลเวลส์ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ดวงตาคู่พินิจจ้องมองเรย์ด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง และบุคคลที่ยืนอยู่ข้างกายมัน... คืออดีตคู่หมั้นของเซร่า ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของอาจารย์สาวจนจมดินเมื่ออดีต เซร่าตัวแข็งทื่อทันทีที่เห็นหน้าชายผู้นั้น มือเรียว1ข้างกำหมวดแน่นจนสั่นเทา เรย์สัมผัสได้ถึงแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นของคนข้างกาย เขาจึงก้าวขาไปยืนบังร่างของเซร่าไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับเงยหน้าสบตากับผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา "อ้าว... นึกว่าสุนัขที่ไหนเห่าเสียงดัง ที่แท้ก็ลูกไล่ตระกูลตกอับนี่เอง" เรย์เอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ "เสียดายนะ... ที่สนามสอบแห่งนี้เขาคัดเลือกคนที่มี 'สมอง' เข้าแข่ง ไม่ได้ต้อนรับพวกขยะเปียกที่ใช้เส้นสายเข้ามาอาศัยบุญเก่าตระกูลไปวันๆ" บรรยากาศหน้าสำนักทดสอบเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาหันมาจ้องมองทั้งสองฝ่ายเป็นตาเดียว ความขัดแย้งถูกจุดชนวนขึ้นก่อนการสอบจะเริ่มต้นเสียด้วยซ้ำ เรย์หรี่ตามองรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของอีกฝ่ายที่ค่อยๆ เผยออกมา พร้อมๆ กับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ส่งตรงมาถึงหูเขา *“แกไม่มีวันรอดออกไปจากตึกนี้หรอก... ไอ้สวะ”* เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไรด้วยวาจา เขารีบหันไปมองหน้าต่างระบบที่กระพริบเตือนรัวเร็วยิ่งขึ้น พร้อมกับตัวเลขถอยหลังของภารกิจที่เริ่มเดินเครื่องอย่างเต็มรูปแบบ... --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความระทึกขวัญในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส