สายตาของอาจารย์สาว

กลิ่นอายฉุนกานพลูและกระดาษ parchment เก่าคร่ำคร่าลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานส่วนตัวของศาสตราจารย์เซร่า แสงไฟจากตะเกียงมานาสีนวลสะท้อนเงาบนชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน ซึ่งอัดแน่นไปด้วยตำราเวทมนตร์โบราณที่ทางการกวาดล้าง ทว่า บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่กลับไม่มีคัมภีร์เวทบทไหนกางอยู่ สิ่งที่มีอยู่ ณ เบื้องหน้าอาจารย์สาวผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสลวยในเวลานี้ มีเพียงกระดาษรายงานการฝึกซ้อมภาคปฏิบัติของนักเรียนปีหนึ่ง... และแผ่นบันทึกสถิติการใช้มานาที่สะอาดไร้ที่ติจนน่ากลัว "ศูนย์จุดสองวินาที..." เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาสีอเมทิสต์คู่คมกวาดมองตัวเลขบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรย์ใช้เวลาในการคำนวณวงแหวนเวทระดับสามเพียงศูนย์จุดสองวินาทีในการสอบภาคสนามเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา มันไม่ใช่แค่คำว่า 'รวดเร็ว' แต่มันคือความสมบูรณ์แบบทางเรขาคณิตเวทที่แม้แต่จอมเวทหลวงอาวุโสยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวินาทีในการร่าย เด็กหนุ่มคนนี้ซ่อนอะไรไว้กันแน่นะ? เซร่าทอดถอนหายใจเบาๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างใช้ความคิด ภาพของเด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสนเท่ห์และรอยยิ้มมุมปากที่อ่านยากยังคงติดตรึงอยู่ในหัว เธอยังจำสัมผัสและกลิ่นอายพลังเวทที่แปลกประหลาดในคราบ ‘ตัวร้าย’ ของเขาได้ดี มันไม่ใช่มานาบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนตามหลักธาตุธรรมชาติทั่วไป แต่มันเหมือน... สารสนเทศบางอย่างที่ถูกจัดเรียงใหม่ด้วยโค้ดลับอันซับซ้อน ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ทำลายความเงียบงันยามวิกาลในหอพักคณาจารย์ "เข้ามาได้ค่ะ... เอ๊ด... เข้ามาได้ครับ ประตูไม่ได้ล็อก" เซร่าเผลออุทานแก้คำพูดในใจทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นเคยส่วนตัว ประตูไม้บานหนักค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างโปร่งของเด็กหนุ่มสวมชุดเครื่องแบบนักเรียนปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดเพื่อความคล่องตัว เรย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเป็นห้องนั่งเล่นส่วนตัวของตนเอง ไม่มีความเกรงกลัวต่อหน้าอาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเย็นชาแม้แต่น้อย "ดึกป่านนี้แล้ว ศาสตราจารย์ยังไม่งفیนอีกหรือครับ? ระวังริ้วรอยรอบดวงตาจะถามหานะครับ อายุยิ่ง..." เรย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทตามสไตล์ ชายหนุ่มถือวิสาสะหยิบหนังสือรวมบทคาถาโบราณบนโต๊ะขึ้นมาพลิดูผ่านๆ โดยไม่รอให้อนุญาต "เรย์!" เซร่ากดเสียงต่ำลงเล็กน้อยเพื่อรักษามาดความเป็นอาจารย์ แต่ดวงตากลับจ้องเขม็งไปที่ปลายนิ้วของเด็กหนุ่มซึ่งกำลังแตะต้องตำราต้องห้าม "เธอนี่นะ... รู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังทำตัว ‘โดดเด่น’ เกินไปแล้วในคาบเรียนภาคปฏิบัติวันนี้?" เรย์ชะงักมือเล็กน้อย เขาวางหนังสือเล่มนั้นลงที่เดิมอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันมาสบตาเธอนิ่งๆ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่น "ความโดดเด่นเป็นภัยหรอกหรือครับ อาจารย์เซร่า? ผมก็นึกว่าสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ต้องการคนที่ทำคะแนนได้ดีเสียอีก หรือว่า... คะแนนของผมมันไปขัดหูขัดตาพวกสภาขุนนางเข้าล่ะครับ?" คำถามย้อนกลับที่ตรงประเด็นจนเซร่าต้องเป็นฝ่ายชะงัก เธอจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความฉลาดเป็นกรดและความรู้เท่าทันเกมการเมืองในรั้วมหาวิทยาลัยของเรย์นั้นเกินวัยไปไกลโข ราวกับว่าเขามองเห็นหมากทุกตัวบนกระดานนี้มานานแล้ว และกำลังสนุกกับการเดินหมากสวนทางกับผู้มีอำนาจ "เธอไม่ได้กำลังเล่นเกมสนุกๆ อยู่หรอกนะ เรย์" เซร่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เรย์ยืนอยู่ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ผสมกับกลิ่นอายมานาเฉพาะตัวโชยเข้าจมูก "ตระกูลดยุคคาร์لตันกำลังจับตาดูเธออยู่ รวมถึงอาจารย์ใหญ่วัลტერด้วย เวทมนตร์ที่เธอใช้เมื่อตอนบ่าย... มันไม่ใช่เวทที่หาได้จากหอสมุดหลวง มันมีกลิ่นอายของ... ‘ระบบ’ ที่ถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์เมื่อสามร้อยปีก่อน" บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงทันที อุณหภูมิลดต่ำลงจนลมหายใจเริ่มปรากฏเป็นไอน้ำจางๆ เซร่าใช้เวทสะกดเสียงรอบห้องเพื่อป้องกันการแอบฟัง ดวงตาสีอเมทิสต์จ้องลึกลงไปในดวงตาของเรย์ ราวกับต้องการค้นหาความลับทั้งหมดที่ถูกฝังไว้ใต้เปลือกนอกอันเยือกเย็นนั้น เรย์ยังคงนิ่งเงียบ เขามองตอบอาจารย์สาวด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ภายในใจของชายหนุ่ม เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาเฝ้าระวังกำลังส่งเสียงเตือนถี่รัว *(ติ๊ง! ตรวจพบการวิเคราะห์สถานะจากตัวละครสำคัญระดับ [Key Persona] : ศาสตราจารย์เซร่า)* *(ความไว้วางใจปัจจุบัน: 45% / ระดับความสงสัย: 82%)* *(คำเตือน: หากค่าความสงสัยแตะ 100% ตัวตนในฐานะ ‘ผู้เล่นต่างโลก’ จะถูกเปิดเผยและนำไปสู่การถูกเนรเทศถาวรหรือการถูกกำจัด)* เรย์แอบถอนหายใจยาวในใจ สมองระดับอัจฉริยะประมวลผลทางเลือกนับร้อยภายในเสี้ยววินาที การปฏิเสธความจริงในจุดนี้มีแต่จะเพิ่มความเคลือบแคลง ในขณะที่การสารภาพความจริงบางส่วนอาจกลายเป็นการซื้อใจพันธมิตรที่ทรงพลังที่สุดในสถาบันแห่งนี้ "อาจารย์ฉลาดมากครับ..." น้ำเสียงของเรย์เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น รอยยิ้มกวนๆ เลือนหายไป เหลือไว้เพียงความนิ่งสงบที่ชวนให้รู้สึกขนลุก "แต่บางครั้ง... การรู้มากเกินไปในสิ่งที่เรียกว่า ‘ความจริง’ อาจไม่ได้ทำให้อาจารย์ปลอดภัยขึ้นหรอกนะครับ" เซร่าขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำเตือนที่แฝงความนัยนั้น เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ จู่ๆ แผ่นหลังของเธอก็ต้องเกร็งกระตุกเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่พุ่งมาจากใต้ดินของหอพักคณาจารย์ โครมมม—! พื้นห้องทำงานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนชั้นหนังสือเอียงวูบ ตำราเวทมนตร์ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วทั้งตึก พร้อมๆ กับออร่ามานาสีดำทมิฬที่พวยพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นห้องใต้ดินราวกับอสรพิษร้าย *(ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ)* *(ตรวจพบการปลุกผนึกของ [บอสลับแห่งหอคอยโบราณ: เงาอสูรพันปี] ก่อนกำหนดเวลา)* *(เงื่อนไขพิเศษ: เนื่องจากการแทรกแซงของตัวละคร ‘เซร่า’ ทำให้มิติเกิดรอยแยก ผู้เล่นต้องทำการตัดสินใจทันที...)* เรย์หรี่ตาลงมองรอยแยกมิติตรั้งมุมห้องที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มือเรียวยาวของเขาจะคว้าข้อมือของอาจารย์สาวที่กำลังยืนอึ้งดึงเข้ามาใกล้ตัวเพื่อหลบเศษซากปูนที่ร่วงลงมา "ดูเหมือนว่า... เราคงต้องพักเรื่องการสอบสวนนี้ไว้ก่อนแล้วล่ะครับอาจารย์" เรย์เอ่ยกระซิบข้างหูของเซร่าด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ท่ามกลางความมืดมิดของเงาอสูรที่กำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งห้อง และก่อนที่เซร่าจะได้เอ่ยท้วงสิ่งใด รอยแยกมิติตรงหน้าก็ระเบิดออกพร้อมกับการปรากฏร่างของดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่จ้องมองตรงมายังพวกเขาทั้งสองคนจากความมืดมิดเบื้องล่าง! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ (ลอร์ดออฟดาร์กเนส)