ยินดีต้อนรับสู่จุดจบในฐานะตัวประกอบ

ตราประทับรูปกากบาทสีแดงฉานบนกระดาษหนังแกะแผ่นนั้น ไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้อง แต่มันกำลังประกาศิตความตายทางสังคมให้กับเจ้าของชื่อที่ถูกเขียนไว้ด้านล่างอย่างชัดเจน “เรย์ ฮาร์ต” กลิ่นอับชื้นของห้องพิจารณาคดีใต้ดิน อาคารหอคอยเวทมนตร์แห่งราชAκαdemia ผสมผสานเข้ากับกลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อจนแสบจมูก เสียงฝีปากของคณะกรรมการคتابต้อนรับนักเรียนยังคงดังเซ็งแซ่ราวกับฝูงแมลงวันตอมซากศพ พวกเขาไม่ได้มองว่าเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีตรงหน้าเป็นมนุษย์ แต่เป็นเพียงเศษขยะชิ้นหนึ่งที่กำลังจะถูกกวาดทิ้งออกจากพรมราคาแพง เพื่อรักษาความสะอาดและความไร้ที่ติของสถาบันเวทมนตร์อันทรงเกียรติแห่งนี้ “เกรดเฉลี่ยเวทมนตร์ตลอดสองปีที่ผ่านมาอยู่ที่ระดับ F พลังมานาในแก่นวิญญาณต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานถึงเจ็ดเท่าตัว และบททดสอบการควบคุมธาตุในวันนี้... ศูนย์คะแนน” เสียงของบาทหลวงแวนเดอร์ ประธานกรรมการวินัย ดังก้องกังวานด้วยความเย้ยหยัน ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มราวกับผู้พิพากษาที่ถือตราชั่งแห่งความยุติธรรม “ในฐานะทายาทตระกูลบารอนตกอับ เจ้าควรจะสำนึกบุญคุณด้วยซ้ำที่พวกเราให้อาศัยกินนอนและศึกษาที่นี่มาเนิ่นนาน... ไสหัวออกไปจากรั้วสถาบันเวทมนตร์เซนต์ลูมิเนียซะ เด็กไร้ค่า” กระดาษใบนั้นถูกผลักไสมาตรงหน้า รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบนินทาของเหล่าคุณชายและคุณหญิงจากตระกูลขุนนางชั้นสูง สายตานับร้อยคู่จ้องมองมาด้วยความสมเพชเวทนา บางคนถึงกับยกพัดขึ้นปิดบังรอยยิ้มเยาะเย้ย ขณะที่บางคนมองด้วยความรังเกียจราวกับกลัวว่ากลิ่นอายของความล้มเหลวจะกระเด็นมาโดนเสื้อผ้าเนื้อดีของตน ในสถานการณ์ที่คนปกติคงจะตัวสั่นงั้น ร้องไห้ฟูมฟาย หรือคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตา เรย์กลับเพียงแค่... เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มันนิ่งสนิท ราวกับผิวน้ำในบึงลึกยามค่ำคืนที่ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กหนุ่ม ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของบาทหลวงแวนเดอร์ชะงักไปชั่วขณะ *ตลกสิ้นดี...* เรย์คิดในใจ ขณะที่สมองส่วนหน้าซึ่งเคยผ่านการคำนวณเกมระดับทัวร์นาเมนต์โลกมานับครั้งไม่ถ้วน กำลังประมวลผลข้อมูลสถานการณ์ปัจจุบันด้วยความเร็วสูง ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา—หรือพูดให้ถูกคือ จิตวิญญาณของอดีตโปรเพลเยอร์เกมแนว Strategic Hardcore RPG ผู้มีฉายาว่า 'The Strategist' ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของตัวประกอบผู้มีชะตากรรมต้องตายตั้งแต่ตอนแรกของเกม เพื่อปูทางให้ตัวเอกสายฮาเร็มเหยียบย่ำสร้างชื่อเสียง ในเกมต้นฉบับ เรย์ในร่างนี้จะเลือกวิธีจบชีวิตตัวเองด้วยความสิ้นหวัง... แต่นั่นมันคือบทบาทของคนโง่ “มองหน้าข้าแบบนั้น หมายความว่าอย่างไร เจ้าสวะตระกูลตกอับ!” แวนเดอร์กระแทกเสียงด้วยความหงุดหงิดเมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาหวาดกลัวที่ตนคาดหวัง เรย์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้เก่าๆ ขยับเสื้อคลุมนักเรียนสีเทาหมองคล้ำให้เข้าที่อย่างใจเย็น กิริยาท่าทางที่ดูสง่างามและเยือกเย็นเกินวัย ทำให้บรรดากรรมการบางคนถึงกับขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว “ข้าแค่มองความไร้ประสิทธิภาพของพวกท่านต่างหากล่ะครับ” น้ำเสียงนุ่มทุบแต่ก้องกังวานดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบของห้องประชุมอย่างจัง ประโยคเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความดูแคลนนั้น ทำให้บาทหลวงแวนเดอร์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “เจ้าว่ายังไงนะไอ้เด็กเวร!” “ท่านบอกว่าผมมีค่ามานาต่ำกว่าเกณฑ์เจ็ดเท่า และได้คะแนนภาคปฏิบัติเป็นศูนย์... ซึ่งนั่นคือความจริงในมุมมองของพวกท่าน” เรย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะพิพากษาทีละก้าวอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันประหลาดจนแวนเดอร์เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “แต่พวกท่านกลับมองข้ามความจริงอีกข้อหนึ่งไป... ความจริงที่ว่า เครื่องตรวจวัดมานาโบราณเครื่องนี้ เสื่อมสภาพและไม่ได้ผ่านการคาลิเบรตมานานกว่าสิบปีแล้ว” “เหลวไหล! เครื่องมือของสถาบันเราตรวจสอบด้วยเวทมนตร์ชั้นสูง ไม่มีทางผิดพลาด!” “ถ้าไม่มีทางผิดพลาด ทำไมเมื่อสามวันก่อน คุณชายกิลbert จากตระกูลดยุก ถึงวัดค่ามานาทะลุเพดานจนเครื่องเกือบระเบิด ทั้งที่ในความเป็นจริง เขาร่ายเวทไฟระดับ 1 ยังแทบไม่ผ่านด้วยซ้ำ?” เรย์สวนกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่เต็มไปด้วยความเหนือชั้นของนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อ ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบกริบ บรรดาขุนนางผู้ใหญ่หันไปมองหน้ากันอย่างเลิกลั่ก เพราะเรื่องความผิดพลาดของเครื่องมือชิ้นนั้นเป็นความลับที่ผู้บริหารระดับสูงพยายามปกปิดมาตลอด “เจ้า... เจ้าเด็กนี่...!” แวนเดอร์ชี้หน้าสั่นเทาด้วยความโกรธจัด “ต่อให้เครื่องมือจะมีปัญหา แต่ผลงานตลอดสองปีของเจ้ามันฟ้องอยู่คาตา! ไร้พรสวรรค์ ไร้ประโยชน์ ไม่มีตระกูลหนุนหลัง เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาต่อรองกับกฎของสถาบันเวทมนตร์!” เรย์หยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะพิจารณาคดี เขายื่นมือออกไปแตะแผ่นกระตราประทับสีแดงฉานนั้นเบาๆ ดวงตาสีนิลมองลึกเข้าไปในดวงตาของบาทหลวงเฒ่า “ผมไม่ได้มาต่อรองครับ... ผมแค่จะบอกว่า การไล่ผมออกในวันนี้ จะเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเซนต์ลูมิเนีย” ทันทีที่ปลายนิ้วของเรย์สัมผัสกับกระดาษหนังแกะ อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว เสียงหึ่งต่ำๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของเด็กหนุ่มเพียงผู้เดียว [ระบบเชื่อมต่อสำเร็จ...] [ตรวจพบเจตจำนงแห่งการต่อต้านโชคชะตา: ยืนยันสิทธิ์ผู้ถือครองระบบ 'Omni-Gacha' (ระดับตำนาน)] [เริ่มทำการสุ่มไอเทมเริ่มต้นเพื่อความอยู่รอด...] แสงสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นในห้วงจิตสำนึกของเรย์ กลิ่นอายพลังงานอันเก่าแก่และทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากความว่างเปล่า ขัดแย้งกับบรรยากาศอันเน่าเฟะของห้องพิจารณาคดีใต้ดินอย่างสิ้นเชิง เสียงระบบดิจิทัลอันเย็นชาแต่ไพเราะดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [ยินดีด้วย! ท่านได้รับไอเทมระดับ SSS: 'เนตรมารแห่งปราชญ์โบราณ (Ancient Sage's Evil Eye)' - ความสามารถ: วิเคราะห์จุดอ่อนทุกสรรพสิ่ง มองทะลุโครงสร้างเวทมนตร์ และคัดลอกทักษะได้ทันทีโดยไม่ต้องเรียนรู้] [คำเตือน: โลกใบนี้กำลังก้าวเข้าสู่ยุคแห่งความมืด ท่านมีเวลา 30 วันก่อนที่ภัยพิบัติครั้งแรกจะมาถึง] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ S: หักหน้าคณะกรรมการวินัยและบังคับให้สถาบันมอบสิทธิ์ศึกษาต่อด้วยเงื่อนไขพิเศษ (เวลาจำกัด: 10 นาที)] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากขยายกว้างขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับปีไหลเวียนไปทั่วร่าง กระแสมานาในแก่นวิญญาณที่เคยเหือดแห้ง บัดนี้กลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยพลังงานแปลกปลอมอันมหาศาล เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับบาทหลวงแวนเดอร์ที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เพราะจู่ๆ อากาศรอบตัวของเรย์ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแรงกดดันเวทมนตร์อันหนักหน่วงที่เด็กเกรด F ไม่มีวันแผ่ออกมาได้ “ท่านแวนเดอร์ครับ...” เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ “ก่อนที่พวกท่านจะเซ็นชื่อไล่ผมออก... ช่วยตอบคำถามผมอีกสักข้อได้ไหมครับ?” “คะ... คำถามอะไรของแก?” แวนเดอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมตามขมับ เรย์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาสีนิลทอประกายแสงสีทองจางๆ ลึกล้ำ ชนิดที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ยกเว้นใครบางคน... ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของจอมเวทอัจฉริยะผู้ถูกเนรเทศ ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาหินมุมห้องมาโดยตลอด ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ขณะที่หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความประหลาดใจ *เด็กคนนั้น... ซ่อนอะไรไว้กันแน่?* เซร่าคิดในใจ พร้อมกับจ้องมองเรย์ด้วยความสนใจอย่างเต็มเปี่ยม ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะไม้เท้าอันทรงอำนาจจะดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี พร้อมกับร่างเงาของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเข้ามาในสถานที่อัปยศแห่งนี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงมิติอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ