ศัตรูในคราบผู้ดี

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังลอดออกมาจากรอยแยกของประตูไม้โอ๊กแกะสลักลายวิจิตร ไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งสงбиอยู่เบื้องหลังเงาสลัวของเสาศิลาแกรนิตในห้องโถงรับรองชั้นสามของหอคอยสภาสูง ดวงตาสสีนิลคู่คมกวาดมองผ่านช่องว่างแคบๆ เพื่อบันทึกทุกรายละเอียดของภาพเบื้องหน้า—ภาพที่ขุนนางผู้ทรงเกียรติแห่งสถาบันกำลังก้มหัวรับถุงผ้าไหมปักตราประจำตระกูลจากมือของพ่อค้าตลาดมืด "ท่านลอร์ด... ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านตกลงไว้ อุปกรณ์เวทมนตร์ระดับสูงชุดนั้นถูกลำเลียงเข้าสู่คลังของตระกูลบารอนเรียบร้อยแล้ว ไม่มีร่องรอย และไม่มีทางที่สภาตรวจสอบจะสาวมาถึงตัวเราได้" เสียงทุ้มต่ำของผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง รอยยิ้มบนใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้สวมชุดคลุมกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มฉาบด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด เรย์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีบนใบหน้าเรียบเฉย สะท้อนความสมเพชระคนขบขัน ขุนนางเหล่านี้คิดว่าตนเองคุมเกมทั้งหมดไว้ในกำมือ ภายใต้หน้ากากแห่งคุณธรรมและการศึกษาที่พวกมันสวมใส่เสแสร้งสอนเหล่านักเรียนในรั้วมหาเวท ความจริงแล้วกลับเน่าเฟะจนถึงแก่น พวกมันใช้ทรัพยากรของสถาบันเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน และพร้อมจะเหยียบย่ำอนาคตของเด็กหนุ่มสาวนับร้อยเพื่ออำนาจและเงินตรา "ทำได้ดีมาก... แต่อย่าลืมว่าเรื่องนี้ต้องไม่มีใครล่วงรู้ โดยเฉพาะอาจารย์สาวคนนั้น เซร่า... เธอเริ่มเข้ามาสอดรู้สอดเห็นเรื่องงบประมาณลับมากเกินไปแล้ว" ขุนนางเฒ่าผู้มีตำแหน่งเป็นถึงรองอธิการบดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาฉายความอำมหิตออกมาอย่างไม่ปิดบัง "ถ้าเธอยังขุดคุ้ยต่อ เราคงต้องหาทางทำให้เธอ... หายไปจากสถาบันแห่งนี้อย่างถาวร" ประโยคสุดท้ายนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเรย์เปลี่ยนไปในทันที อุณหภูมิในรัศมีรอบตัวเขาลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ความกดดันอันหนักอึ้งแผ่ซ่านออกจากร่างเพรียวบางของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่ม จนฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศถึงกับหยุดนิ่ง *กล้าดียังไง...* เรย์คิดในใจ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย การที่พวกมันทุจริตและหาผลประโยชน์เข้าตัวเป็นเรื่องหนึ่งที่เขาสามารถปล่อยผ่านได้หากมันไม่กระทบกับเป้าหมายของเขา แต่การที่พวกมันกล้าคิดจะแตะต้องเซร่า... ผู้หญิงคนเดียวในสถาบันแห่งนี้ที่มองเขาด้วยความจริงใจและคอยปกป้องเขาจากเงาอัปลักษณ์ของพวกมัน นั่นคือเส้นตายที่ขุนนางพวกนี้ไม่มีวันได้รับสิทธิ์ให้ข้ามผ่าน เรย์ก้าวเท้าออกจากความมืดอย่างเงียบเชียบ รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินอ่อนเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน แต่ทว่าสัญชาตญาณของจอมเวทระดับสูงในห้องนั้นก็ยังคงไวกว่าที่คาด "ใครอยู่ตรงนั้น!" รองอธิการบดีสะดุ้งสุดตัว หันขวับมาพร้อมกับไม้เท้าเวทมนตร์ที่เปล่งแสงสีแดงฉาน พ่อค้าตลาดมืดชักกริชอาบยาพิษออกมาตั้งรับในเสี้ยววินาที ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว เรย์ไม่ได้หลบซ่อนตัวอีกต่อไป เขาก้าวออกมาเผชิญหน้ากับแสงสว่างจากโคมระย้า ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้ประดับด้วยรอยยิ้มจอมกวน แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับมัจจุราชที่กำลังมองดูศพเดินได้ "สวัสดีครับท่านรองอธิการบดี... ค่ำคืนนี้อากาศดีเสียจนผมคิดว่าควรออกมาเดินเล่นรับลมชมความทุจริตเสียหน่อย ไม่นึกเลยว่าจะได้ฟังแผนการอันน่าประทับใจขนาดนี้" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "แก...! เรย์ นักเรียนทุนชั้นปีที่สาม... แกเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่!" รองอธิการบดีหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ มือที่ถือไม้เท้าสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่าความลับระดับคอขาดบาดตายถูกเปิดเผยเสียแล้ว "ฆ่ามัน! อย่าให้มันรอดออกไปได้เด็ดขาด!" พ่อค้าตลาดมืดพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง กริชในมือสะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาววับ มันเล็งจุดตายที่ลำคอของเรย์อย่างไร้ความปรานี เรย์ไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี เขายืนไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังดูการแสดงละครสัตว์ยามว่าง ดวงตาสีสิลจับจ้องการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าในสายตาของเขา ทุกอณูของอากาศรอบตัวถูกคำนวณไว้ในสมองระดับอัจฉริยะเรียบร้อยแล้ว *ระบบประเมินสถานการณ์ทำงาน...* *เป้าหมาย: นักฆ่าระดับ D* *ระดับอันตราย: ต่ำกว่ามาตรฐาน* *คำแนะนำ: สั่งสอนให้หลาบจำ* พริบตาเดียวก่อนที่คมกริชจะถึงตัว เรย์ก็ก้าวหลบไปด้านข้างอย่างนิ่มนวลราวกับสายลม พ่วงด้วยการสะบัดมือเบาๆ ส่งกระแสมาน่าบริสุทธิ์อัดกระแทกเข้าที่ซี่โครงของนักฆ่าเต็มแรง เสียงกระดูกหักดังกร๊อบสนั่นห้อง ตามด้วยร่างของชายฉกรรจ์ที่ปลิวไปกระแทกกับชั้นหนังสือโบราณจนพังทลายลงมาทับร่างของตัวเอง สაბลสลบเหมือดไปในพริบตาโดยที่เรย์แทบไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ รองอธิการบดีถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับผนังห้อง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "แก... แกเป็นใครกันแน่... แกไม่ใช่แค่นักเรียนทุนธรรมดา!" เรย์เดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงฝเท้าที่กระทบพื้นหินดัง กัป... กัป... ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังชีวิตของอีกฝ่าย เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่กำลังสั่นกลัว "ผมก็แค่เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งที่บังเอิญเกลียดคนหน้าไหว้หลังหลอกครับ..." เรย์กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "และผมคิดว่า... ตำแหน่งรองอธิการบดีของคุณ ถึงเวลาต้องเปลี่ยนมือแล้วล่ะครับ" เรย์หยิบม้วนกระดาษเวทมนตร์บันทึกภาพและเสียงที่เขาแอบเปิดใช้งานไว้ตั้งแต่ก้าวเข้าห้องนี้ขึ้นมาโชว์ให้อีกฝ่ายดู รอยยิ้มกวนๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าของเขา ในขณะที่เรย์กำลังจะเอ่ยคำพูดประโยคถัดไปเพื่อปิดฉากเกมนี้ บรรยากาศภายในห้องก็พลันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ประตูไม้โอ๊กหนาหนักที่ถูกปิดสนิทถูกกระชากให้เปิดออกด้วยแรงลมมหาศาลจากภายนอก เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันมืดมนและกดดันจนแทบทำให้ลมหายใจสะดุด "ช่างเป็นการแสดงที่น่าสนุกเสียจริง... นึกไม่ถึงเลยว่าหนูตัวน้อยอย่างเธอ จะกล้าเข้ามาเล่นเกมในพื้นที่ต้องห้ามของฉัน" เสียงหวานเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่เรย์ไม่คาดคิดว่าจะมาเยือนในสถานที่และเวลาเช่นนี้... [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ 'อธิการบดีเงา' ปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่] [คำเตือน: คุณได้ก้าวเข้าสู่เขตอาคมปิดตายระดับ SSS ทางรอดเดียวคือการเผชิญหน้าหรือหลบหนีภายใน 60 วินาที] [สถานะภารกิจ: "ศัตรูในคราบผู้ดี" เปลี่ยนแปลงกะทันหัน... ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริง] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความระทึกขวัญในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส