ของขวัญจากระบบที่คาดไม่ถึง

คราบเขม่าสีดำบนปลายนิ้วยังคงส่งกลิ่นอายความร้อนระอุของมานาที่เพิ่งถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น เรย์ถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ขณะดึงสติกลับมาจากห้วงความคิดอันซับซ้อนของการคำนวณวงจรเวทมนตร์ระดับสูง แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างสถานะของระบบลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้า สะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสสีนิลที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและประกายความเหนื่อยล้าจางๆ "ถ้าคำนวณไม่ผิด... โครงสร้างวงแหวนเวทบทนั้นของตระกูลดุ๊กออร์ลินไม่ได้ถูกออกแบบมาให้รองรับธาตุแสงบริสุทธิ์ตั้งแต่แรกสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องทำงานส่วนตัวของหอพักอาจารย์ เซร่าที่กำลังงงงวยอยู่กับการจัดเรียงตำราเวทโบราณบนชั้นไม้กวาดตามองมาด้วยความสนใจ ดวงตาสีไพลินของเธอฉายแววครุ่นคิดขณะวางหนังสือเล่มหนาลงบนโต๊ะ "นายหมายความว่า ตำราเวทที่ถูกเก็บรักษาไว้ในหอคอยต้องห้ามเมื่อสามร้อยปีก่อน มีข้อผิดพลาดทางทฤษฎีอย่างนั้นหรือเรย์?" เซร่าถามด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสัยกึ่งทึ่ง เธอรู้ดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่แค่นักเรียนธรรมดา แต่ทักษะการวิเคราะห์และการมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของเวทมนตร์นั้นเทียบเท่ากับจอมเวทระดับปรมาจารย์ที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน เรย์ไม่ตอบทันที เขายกถ้วยชาสมุนไพรขึ้นจิบเบาๆ เพื่อให้ความอุ่นช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อคอที่ตึงเครียดจากการใช้สมาธิเป็นเวลานาน รสชาติขมอมหวานกระจายไปทั่วปลายลิ้น ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ "ไม่ใช่ข้อผิดพลาดหครับเซร่า... แต่มันคือการ 'จงใจปกปิด' ต่างหาก" เรย์วางถ้วยชาลงอย่างนุ่มนวล "ผู้สร้างตำราเล่มนั้นจงใจตัดทอนตัวแปรสำคัญของมานาขั้นสูงออกไป เพื่อไม่ให้คนรุ่นหลังเข้าถึงแก่นแท้ที่แท้จริงได้ง่ายๆ ถ้าใครพยายามฝืนใช้ตามตัวอักษร ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือธาตุย้อนกลับและแผดเผาร่างกายตัวเองจนแหลกสลาย... ช่างเป็นวิธีคัดGเลือกผู้สืบทอดที่เลือดเย็นเสียจริงในยุคโบราณ" เซร่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอจะเป็นจอมเวทอัจฉริยะที่ถูกเนรเทศเพราะความเชี่ยวชาญในศาสตร์มืดและเวทโบราณ แต่การมองขาดในระดับที่เรย์วิเคราะห์ออกมาได้ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงนั้น เป็นสิ่งที่เกินกว่าขอบเขตของสามัญสำนึกไปไกลโขแล้ว "นายเนี่ย... บางทีก็ทำตัวเหมือนสัตว์ประหลาดที่จำแลงกายมาเป็นมนุษย์จริงๆ นะครับ" อาจารย์สาวถอนหายใจออกมาพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่มุมปาก "แล้วนี่นายจะเอายังไงต่อ? ในเมื่อแผนการฟาร์มมานาตามตำราใช้ไม่ได้ผล เราจะหาแหล่งพลังงานบริสุทธิ์ปริมาณมหาศาลจากที่ไหนเพื่ออัปเกรดเกราะเวทของนายกันล่ะ?" เรย์ยังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบต่างโลกดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับแสงสีทองอร่ามที่พุ่งทะลักออกมาจากอากาศธาตุตรงหน้าจนสว่างวาบไปทั่วห้อง หน้าต่างโปร่งใสสีทองขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นแทนที่หน้าต่างสถานะเดิม ตัวอักษรสีเงินยวดย้อยเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบด้วยฟอนต์ที่หรูหราผิดจากทุกครั้งที่ผ่านมา [ระบบตรวจพบความสำเร็จระดับสูง: 'ผู้ถอดรหัสพันธนาการแห่งเวทโบราณ'] [เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: การมองทะลุปรุโปร่งถึงรากเหง้าของระบบเวทมนตร์ยุคปฐมกาล] [ระบบกำลังทำการประเมินรางวัลพิเศษ...] [ประเมินเสร็จสิ้น: มอบ 'แผนที่จุดฟาร์มเวทมนตร์ระดับตำนาน' (Legendary Mana Hotspot Map) ให้แก่ผู้เล่น] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนๆ ที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังและคมกริบ เขารู้ดีว่าระบบของเขานั้นไม่เคยแจกของฟรีอย่างไร้เหตุผล ยิ่งรางวัลมีความพิเศษมากเท่าไหร่ ความเสี่ยงและเงื่อนไขเบื้องหลังย่อมมหาศาลตามไปด้วย เซร่าที่สังเกตเห็นความผิดปกติรีบขยับเข้ามาใกล้ แววตาของเธอเบิกกว้างเมื่อมองเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าต่างโปร่งใสซึ่งเรย์อนุญาตให้เธอเห็นได้ "นี่มัน... แผนที่อะไรกัน?" เซร่าอุทานออกมาเบาๆ "พิกัดพวกนี้... มันอยู่ในเขตกsธกสวรรค์โบราณที่ถูกผนึกไว้ไม่ใช่หรือ? ที่นั่นไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าเฉียดเข้าไปใกล้มาเป็นร้อยปีแล้วนะเรย์!" เรย์ไม่ได้ตอบทันที นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่ไอคอนแผนที่สีทองบนอากาศ แสงสว่างวาบพุ่งเข้าสู่ห้วงความคิดของเขาทันที ข้อมูลมหาศาลทั้งพิกัดภูมิประเทศ กระแsมานาใต้ดิน จุดอ่อนของมอนสเตอร์เฝ้าเขต และอัตราการรีเซ็ตของทรัพยากรเวทไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก ภาพจำลองสามมิติของดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยเสาหินโบราณและหมอกควันสีครามปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน มันคือขุมทรัพย์ที่จอมเวททั่วทั้งทวีปต่อให้ต้องแลกด้วยอายุขัยครึ่งหนึ่งก็ยอมไขว่คว้ามาครอบครอง "น่าสนใจดีออกครับ..." เรย์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความสุขุม "การฟาร์มในดันเจี้ยนจำเจแบบเดิมๆ มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่เราจะต้องไปเปิดพื้นที่เก็บเลเวลใหม่กันเสียที" เซร่ามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเด็กหนุ่ม เธอรู้ดีว่าห้ามเขาไม่ได้ และในขณะเดียวกัน ความอยากรู้อยากเห็นรวมถึงสายเลือดนักสำรวจของเธอก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาตามสัญชาตญาณ "นายมั่นใจแค่ไหนว่าเราจะไม่ไปเป็นอาหารให้พวกสัตว์อสูรโบราณในนั้น?" เซร่าถามพรางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเชิงท้าทาย เรย์หันกลับมาสบตา เธอรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจถูกจุดขึ้นอีกครั้งอย่างเจ้าเล่ห์ "ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะรอดกลับมาไม่ถึงครึ่งทาง... แต่สำหรับพวกเรา..." เรย์เว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "รับรองว่าเราจะไปกวาดล้างทรัพยากรที่นั่นจนเกลี้ยง ชนิดที่ว่าพวกเจ้าถิ่นต้องร้องขอชีวิตเลยล่ะครับ" ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะกดปุ่มยืนยันการเปิดใช้งานพิกัดเคลื่อนย้ายบนแผนที่นั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนจากสีทองอร่ามกลายเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ *ติ๊ง!* [คำเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงสัญญาณจากพิกัดปลายทาง] [มีผู้เล่นปริศนาหรือตัวตนระดับ 'ภัยพิบัติ' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่จุดฟาร์มเดียวกันแบบเรียลไทม์] [ระบบกำลังบังคับเปิดใช้งานประตูมิติ... ภายใน 3... 2...] เรย์ชะงักมือที่กำลังจะแตะอากาศ ดวงตาสีณิลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เมื่อเงาร่างสีดำสนิทนับร้อยสายเริ่มก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่ากลางห้องทำงานของพวกเขา และกลิ่นอายความตายอันคุ้นเคยก็โชยปะทะเข้าจมูกอย่างรุนแรง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความระทึกขวัญในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส