รอยร้าวในระบบ

กิเลสของระบบคือความไม่สมบูรณ์แบบ แต่ความผิดพลาดในระบบของธันวาในเวลานี้ กลับมีชื่อว่า 'คีตา' เสียงแป้นพิมพ์รัวกระทบกันเป็นจังหวะรัวเร็วในห้องประชุมใหญ่ของโปรเจกต์อัจฉริยะ แต่บรรยากาศกลับอึมครึมเสียจนแม้แต่เสียงเครื่องปรับอากาศยังฟังดูน่ารำคาญ บนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่แสดงโค้ดบรรทัดยาวเหยียดที่กำลังฟ้อง Error สีแดงฉาน แต่คนที่เป็นหัวหน้าโปรแกรมเมอร์อย่างธันวากลับไม่ได้จ้องหน้าจอ เขากลับกำลังจ้องหน้าผู้ชายตัวโตที่นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตากล่าวโทษ "ถ้าวิศวกรโครงสร้างคำนวณพิกัดฐานรากพลาดตั้งแต่แรก โค้ดเชื่อมต่อเซ็นเซอร์ของฉันก็ไม่ต้องมารับกรรมแก้บั๊กวนไปวนมาแบบนี้หรอกนะคะ คุณคีตา" ธันวาเปิดฉากฟาดฟันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือน ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมคน คีตาเลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสนเท่ห์คมกริบมองสบตาโอเมก้าปากเก่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวยาว ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อยจนกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปะปนกับความกดดันแบบอัลฟ่าแผ่ซ่านคุกคามพื้นที่หายใจของอีกฝ่าย "ระบบเซ็นเซอร์ของคุณต่างหากที่เซนซิทีฟเกินเหตุ โครงสร้างเหล็กของผมรับน้ำหนักได้เกินมาตรฐานสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าโค้ดบล็อกของคุณมันยังบล็อกคำสั่งแบบดื้อด้านเหมือนหน้าคนเขียน ต่อให้สร้างตึกสูงเสียดฟ้า มันก็ร่วงลงมาอยู่ดีนั่นแหละครับ... คุณธันวา" คีตาจงใจเน้นเสียงทุ้มต่ำตรงชื่อท้าย ประโยคยียวนที่พ่นออกมาทำให้ธันวาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "นี่คุณ!" ธันวากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้มขาวเนียนจนมันขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความหัวเสียที่เถียงไม่ชนะต่างหาก "อุ๊ย ดูท่าทางบัก๊อกแก๊กของสองคนนี้สิคะ ประชุมงานทีไร นึกว่าเปิดศึกชิงแชมป์มวยโลกรอบไฟนอลทุกที" เสียงแซวติดตลกของมินท์ดังแทรกขึ้นมาจากมุมห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของทีมงานคนอื่นๆ ที่นั่งสุมหัวกันอยู่หน้าจอ มินท์ดันแว่นตาบนสันจมูก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าเพื่อนร่วมทีมผู้รู้ทัน "ฉันว่านะ... พรุ่งนี้เราไม่ต้องจ้างบริษัทจัดหาที่ปรึกษาหรอก จ้างสองคนนี้ไปนั่งจ้องหน้ากันในห้องกระจกใส น่าจะผลิตกระแสไฟฟ้าใช้ได้ทั้งตึกแล้วล่ะ เคมีเข้ากันดีออกนะว่าไหม?" สิ้นคำพูดของมินท์ ทีมงานโปรแกรมเมอร์และฝ่ายวิศวกรรมต่างพากันส่งเสียงฮือฮาแซวเบาๆ บางคนถึงกับอมยิ้มกริ่มเมื่อสังเกตเห็นว่า ตอนที่คีตาโน้มตัวเข้าไปใกล้ธันวาก่อนหน้านี้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่มันแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่านได้เลย ธันวาชะงัก รีบดีดตัวถอยหลังออกจากรัศมีวงแขนแกร่งของอัลฟ่าหนุ่มทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาแสร้งทำเป็นก้มลงจัดระเบียบเอกสารบนโต๊ะเพื่อซ่อนอาการพิรุธ "เหลวไหลน่ามินท์ ตั้งใจทำงานในส่วนของนายไปเลยนะ อย่ามาเพ้อเจ้อเวลางาน" "ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อสักหน่อย ใครๆ ในทีมเขาก็เห็นกันทั้งนั้นแหละ... จริงไหมครับทุกคน?" มินท์ลอยหน้าลอยตาถามกราดไปทั่วห้อง ทีมงานพากันพยักหน้ารับรัวๆ จนคีตาที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ตวัดสายตาดุๆ ไปปราบปรามความซนของลูกน้องในทีมทีหนึ่ง แต่มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นอย่างปิดไม่มิด ธันวาเหลือบมองปฏิกิริยาของอัลฟ่าร่างสูงผ่านหางตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว ปกติแล้วเขาเกลียดความไม่สมบูรณ์แบบ เกลียดความผิดพลาด และเกลียดความรู้สึกควบคุมไม่ได้มากที่สุด แต่ทำไมช่วงหลังมานี้ ทุกครั้งที่คีตาเข้ามาใกล้ หรือทุกครั้งที่พวกเขาเถียงกันจนมุม ระบบป้องกันหัวใจที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างดีถึงได้รวนเรจนน่าหงุดหงิดขนาดนี้ *นี่มันไม่ใช่บั๊กธรรมดาแล้ว... แต่มันคือไวรัสที่กำลังกัดกินระบบข้างในต่างหาก* ธันวาคิดในใจอย่างตื่นตระหนก คีตากลับมายืนตัวตรง ทอดสายตามองโอเมก้าปากแข็งที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้ากอดแฟ้มเอกสารแน่น แววตาของอัลฟ่าหนุ่มฉายประกายความอ่อนโยนขึ้นวูบหนึ่งอย่างที่เจ้าตัวมักจะซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม เขาเอื้อมมือหนาไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะของธันวาขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ "ถ้ามั่นใจนักว่าโค้ดของคุณไม่มีจุดบกพร่อง..." คีตาก้มกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาจนมีแค่เพียงเขาสองคนที่ได้ยิน "คืนนี้อยู่แก้บั๊กตัวนี้ด้วยกันสองคนที่ห้องแล็บชั้นสิบสอง... แล้วเรามาพิสูจน์กันว่า ระหว่างโครงสร้างของผม กับระบบหัวใจของคุณ อะไรมันจะพังก่อนกัน" ธันวาเบิกตากว้าง หันขวับกลับไปหมายจะเอאะปากด่ากราดใส่ความถือดีนั้น แต่ทว่า ปลายจมูกของเขากลับเฉียดผ่านแก้มสากของอีกฝ่ายไปเพียงนิดเดียวอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้สติของโปรแกรมเมอร์หนุ่มขาดผึ่งในเสี้ยววินาที ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้เปล่งคำพูดปฏิเสธหรือคำด่าทอใดๆ ออกมา ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันด้วยฝีมือของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเข้ามาในเวลานี้ "พี่คีตาคะ! คุณแม่ให้หนูเอาเอกสารด่วนมาให้... เอ๊ะ นี่เราประชุมกันอยู่เหรอคะเนี่ย?" ร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมชื่อดังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส แต่สายตาที่เธอกวาดมองมายังธันวาและคีตาที่ยืนชิดติดกันจนเกินงามนั้น กลับเต็มไปด้วยประกายความสงสัยและความไม่พอใจที่ซ่อนไว้ไม่มิด รอยร้าวในระบบที่กำลังจะเชื่อมต่อ กลับถูกกระชากให้ขาดวิ่นลงในพริบตาเดียว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!