กับดักความใกล้ชิด

หน้าจอสีฟ้าเรืองแสงของโปรแกรม Debugger สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหงุดหงิดระคนอ่อนล้า ธันวาขยับนิ้วรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วที่แทบจะกลายเป็นเสียงคำรามในความเงียบสงัดของห้องเซิร์ฟเวอร์ ชั้นสิบห้าของตึกบริษัท ลูปโค้ดมหาภัยที่เขาเขียนขึ้นเพื่อคำนวณโครงสร้างสะพานร่วมกับทีมวิศวกรกำลังรั้นใส่เขาดื้อๆ มันไม่ใช่แค่ Bug ธรรมดา แต่มันคือความผิดพลาดระดับสถาปัตยกรรมที่ต่อให้แก้ไปสามจุด มันก็จะผุดขึ้นมาใหม่อีกห้าจุดราวกับไฮดรา "รั้นไม่แพ้คนสร้างมันเลยนะ..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ป่าดิบชื้นที่แผ่เข้าปกคลุมพื้นที่โดยรอบอย่างไร้การป้องกัน ธันวาไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร อัลฟ่าเจ้าของโครงสร้างเหล็กกล้าที่ชอบทำหน้าตายและเข้ามาจุ้นจ้านในพื้นที่ส่วนตัวของเขาเสมอ "ถ้าว่างมากนักก็เชิญไปตรวจสเปกเหล็กคานฝั่งนู้นค่ะคุณคีตา อย่ามาเดินวนเวียนแถวนี้ รบกวนสมาธิคนอื่นเขาทำงาน" ธันวาตอกกลับเสียงแข็ง มือยังคงไม่หยุดขยับเมาส์ แม้ว่าปลายนิ้วเริ่มจะเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึกจากอาการไมเกรนที่เล่นงานมาตั้งแต่ช่วงบ่าย คีตากลับไม่ถอยหนี เขาก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังเก้าอี้ทำงานของธันวา มือหนาวางทับลงบนพนักพิงเบาะหนัง กั้นอาณาเขตจนธันวาขยับตัวไปไหนไม่ได้ ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเส้นผมสีเข้มเกือบจะปัดโดนกกหูของโอเมก้าหนุ่ม "สมาธิคุณกำลังพังเพราะโค้ดพวกนี้ หรือเพราะผมยืนอยู่ตรงนี้กันแน่ครับธันวา" คีตากระซิบชิดริมหวก น้ำเสียงราบเรียบทว่าเจือกระแสท้าทายที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะคุณวิศวกร โค้ดร้อยบรรทัดนี้มีค่ามากกว่าหน้าตาคุณตอนนี้เยอะ—อุ๊บ!" ประโยคยียวนถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ โลกทั้งใบก็หมุนเคว้งคว้าง ร่างกายที่ฝืนอดนอนมาสามวันสามคืนและลืมกินข้าวเที่ยงออกอาการประท้วงอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนกลายเป็นสีเทา ธันวารู้สึกได้ถึงความวูบวาบในช่องท้องและอาการชาที่แล่นพล่านไปทั่วปลายนิ้ว ก่อนที่สติอันน้อยนิดจะดับวูบลง พร้อมกับร่างเพรียวที่ทรุดฮวบล้มพับไปด้านข้าง ดีที่คีตาไหวตัวทัน แขนแกร่งคว้าหมัดเอวบางเอาไว้ได้ทันก่อนที่ศีรษะของธันวาจะกระแทกกับมุมโต๊ะทำงาน "ธันวา!" เสียงเรียกที่มักจะนิ่งสงบเสมอ กลับเจือความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด คีตาทิ้งมาดอัลฟ่าผู้เยือกเย็นลงทันที เขารวบตัวคนในอ้อมแขนขึ้นแนบอก สัมผัสได้ทันทีว่าร่างโปร่งนั้นเบาราวกับไม่มีน้ำหนัก แถมตัวยังเย็นเฉียบและสั่นเทาเล็กน้อย กลิ่นฟีโรโมนโอเมก้าของธันวาที่ปกติจะควบคุมได้ดีเยี่ยม ตอนนี้กลับรั่วไหลออกมาบางเบา เจือกลิ่นอายความอ่อนแอและหวาดระแวงที่เจ้าตัวมักจะซ่อนไว้ภายใต้กำแพงความดุร้าย คีตากวาดสายตามองไปรอบห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ว่างเปล่า ก่อนจะตัดสินใจช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องมุ่งตรงไปยังห้องพักผ่อนส่วนตัวของฝ่ายวิศวกรทันที บนโซฟาหนังสีเข้มในห้องพักผ่อน แสงไฟสลัวสีส้มอบอุ่นช่วยขับบรรยากาศให้ผ่อนคลายลง คีตาวางร่างของธันวานอนลงอย่างระมัดระวัง เขาคุกเข่าลงข้างโซฟา ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นที่หยิบจากห้องน้ำมาเช็ดตามขมับและลำคอขาวผ่องที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ ธันวายังคงหลับตาแน่น ขนตางอนยาวทาบลงบนผิวแก้มซีดเซียว ริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะเปิด ฉานคำพูดเชือดเฉือน ตอนนี้กลับซีดเผือดและเผยอขึ้นเล็กน้อยเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด ภาพความเปราะบางตรงหน้าทำให้หัวใจของอัลฟ่าหนุ่มกระตุกวาบ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก—ไม่ใช่ความสะใจที่ได้เห็นอีกฝ่ายพ่ายแพ้ แต่เป็นความเจ็บแปลบแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในโครงสร้างความรู้สึก คีตาวางผ้าลงบนโต๊ะเล็กข้างๆ เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างที่นอนไร้เรี่ยวแรง ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากเนียนอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าแรงสัมผัสเพียงนิดเดียวจะทำให้คนตรงหน้าแตกสลายคามือ "ปากเก่งนัก... ทำไมเวลาป่วยถึงได้ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ล่ะครับ" คีตาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความอ่อนโยนที่ปกติไม่เคยมีใครได้ยินจากปากวิศวกรหนุ่มคนนี้ เปลือกตาบางของธันวาขยับไหวช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ปรือขึ้นสะท้อนแสงไฟสลัว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดุดื้อรั้น ตอนนี้กลับดูพร่าเลือนและอ่อนล้าจนน่าใจหาย สมองที่เพิ่งฟื้นคืนสติประมวลผลสถานการณ์รอบตัวช้ากว่าปกติ และเมื่อโฟกัสภาพใบหน้าคมคายของคีตาที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ ธันวาก็ชะงักค้าง นี่เป็นครั้งแรก... ที่ธันวาไม่ได้ผลักไส ไม่ได้เอ่ยปากไล่ หรือแม้แต่สร้างกำแพงวาจาขึ้นมาป้องกันตัว ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังดวงตาสีนิลของอัลฟ่าหนุ่มที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง ความเงียบงันระหว่างคนทั้งคู่กลับดังยิ่งกว่าเสียงใดๆ ในห้อง "คุณ... มองอะไร" เสียงหวานแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก มันไม่ใช่เสียงประชดประชัน แต่เป็นเสียงที่สะท้อนความอ่อนแอออกมาอย่างหมดทางหลบซ่อน "มองคนเก่งที่กำลังจะตายเพราะฝืนทำงานเกินพิกัดครับ" คีตาตอบเสียงนุ่ม ผิดวิสัยเดิมอย่างสิ้นเชิง เขายังคงไม่ขยับตัวหนี ปลายนิ้วที่เคยเกลี่ยผมเปลี่ยนมาสัมผัสเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียนอย่างลืมตัว "ถ้าไม่ไหว ทำไมไม่บอกผม... ทำไมต้องแบกไว้คนเดียวทุกอย่าง?" ธันวากะพริบตาช้าๆ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ความเหนื่อยล้าสะสมผสมผสานกับกลิ่นฟีโรโมนสนซีดาร์ที่โอบล้อมตัวเขาไว้อย่างอ่อนโยน ทำให้เกราะป้องกันทราะเหล็กที่สร้างมาทั้งชีวิตเกิดรอยร้าว ธันวาเม้มปากแน่น พยายามจะดึงศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายกลับมา แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง โอเมก้าหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่จุกอยู่ที่ลำคอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบที่แทบจะปลิวหายไปกับอากาศ "เพราะฉัน... ไม่เคยชินกับการพึ่งพาใคร... โดยเฉพาะกับคุณ" คีตาชะงัก นัยน์ตาสีนิลไหววับระริกกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากคู่นั้น ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนลมหายใจผสานเป็นสายเดียวกัน ทำให้แรงดึงดูดระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้าทำงานอย่างเต็มพิกัด คีตาโน้มใบหน้าลงช้าๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ปลายจมูกแทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ และธันวาก็ไม่ได้ถอยหนี... เขากลับหลับตาลงช้าๆ เป็นสัญญาณยอมจำนนอย่างเงียบเชียบ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดสนิทกันเพื่อข้ามเส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์ *กริ๊ก! แอ๊ด—* เสียงปลดล็อกประตูห้องพักผ่อนดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของมินท์ที่ผลักประตูพรวดพราดเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ โดยไม่ทันมองบรรยากาศมาคุและระเบิดเวลาทางอารมณ์ที่กำลังจุดชนวนอยู่ตรงหน้า "ไอ้ธัน โค้ดมึงแก้เสร็จยังวะ... เฮ้ย!" มินท์เบกตาโพลงด้วยความตกใจ อ้าปากค้างจนแก้วกาแฟเกือบหลุดจากมือ เมื่อเห็นภาพหัวหน้าโปรแกรมเมอร์คนเก่งนอนซบอยู่ใต้ร่างของวิศวกรมาดนิ่งในระยะประชิดชนิดแนบเนื้อ ธันวาลืมตาโพลงด้วยความตกใจสุดขีด เลือดทั้งหมดพุ่งขึ้นมาตีหน้าจนแดงก่ำด้วยความอับอาย เขารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกแกร่งของคีตากระเด็นออกห่างทันทีอย่างลืมตัว คีตาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีอย่างขัดใจ ดวงตาสีนิลคมกริบตวัดมองเพื่อนร่วมทีมตัวแสบด้วยสายตาดุดันที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ ราวกับอยากจะฆ่าคนให้ตายคามือที่บังaอาจเข้ามาขัดจังหวะสำคัญในรอบร้อยปีนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!