คำเตือนจากหัวใจ

"ถ้าคุณยังเขียนโค้ดด้วยตรรกะพังๆ แบบนี้ ระวังระบบประสาทส่วนกลางของคุณจะล่มก่อนที่โปรเจกต์นี้จะเดลิเวอรีนะคะ, คุณวิศวกร" น้ำเสียงใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวนวลของห้องเซิร์ฟเวอร์ที่เย็นยะเยือก ธันวาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยโค้ดบรรทัดยาวเหยียด เขาหันขวับไปมองผู้หญิงคนเดียวในทีมที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางอุปกรณ์ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววรู้ทันจนน่าหมั่นไส้—มินท์ โปรแกรมเมอร์สาวสายปั่นผู้ไม่เคยปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวธันวาและคีตาได้สงบสุขเกินหนาทีกำลังยิ้มมุมปาก "ฉันไม่ได้ทำอะไรพลาด และระบบของฉันไม่มีวันล่ม" เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คีตาก้าวออกมาจากแถวตู้เซิร์ฟเวอร์ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นเต็มไปด้วยพลังกดดันแบบอัลฟ่าที่ธันวาคุ้นเคย—และแอบหงุดหงิดทุกครั้งที่ต้องอยู่ใกล้ วิศวกรหนุ่มมาดเข้มขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ผสมความเย็นของโลหะเจือจางในอากาศรอบตัว ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแต่ยังเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่คมของธันวาตวัดมองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นผิดจังหวะไปหลายรอบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "มั่นใจจังนะคะ..." มินท์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองหนุ่มที่กำลังส่งกระแสไฟฟ้าใส่กันทางสายตา "แต่แปลกจัง... ฉันเห็นคุณธันวาแก้โค้ดบรรทัดเดิมซ้ำๆ มาสามรอบแล้วนะ ตั้งแต่คุณคีตาเดินเข้ามาป้วนเปี้ยนแถวโต๊ะทำงานเนี่ย... อ้อ หรือว่าที่รันโปรแกรมไม่ผ่าน เป็นเพราะสมองรันภาพใครบางคนอยู่กันแน่คะ?" "มินท์!" ธันวาแหวลั่น ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความอายที่ถูกจับไต๋ได้ตรงเผง "เธอว่างมากเหรอ ถึงได้มาเดินตรวจงานชาวบ้านเขาแบบนี้ กลับไปเคลียร์บักฝั่งเธอให้เสร็จโน่นไป!" "อุ๊ย ฉันเคลียร์เสร็จนานแล้วค่ะ ถึงได้มีเวลามาเตือนสติคนปากแข็งแถวนี้" มินท์หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับมองสลับระหว่างเพื่อนร่วมทีมตัวแสบกับวิศวกรหนุ่มนิ่งขรึมที่ตอนนี้ใบหน้าคมสันเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทีละน้อย คีตาไม่ได้พูดอะไร เขาปรายตามองมินท์ด้วยแววตาดุๆ จนหญิงสาวต้องยกมืออมยิ้มแล้วค่อยๆ ถอยฉากเดินเลี่ยงออกไปจากห้องเซิร์ฟเวอร์อย่างรู้กาลเทศะ ทิ้งให้ความเงียบงันและอุณหภูมิที่ลดต่ำลงเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนอีกครั้ง เหลือเพียงธันวาและคีตา บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่ถูกกระตุ้น ธันวารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาตามลำ颈 เขาพยายามถอยหลังหนี แต่สะโพกกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนไปไหนไม่ได้ คีตาก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองโอเมก้าตัวแสบที่มักจะมีคำพูดเชือดเฉือนเสมอเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่วันนี้... ริมฝีปากที่เคยเถียงฉะฉานกลับเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยหลบวูบไม่กล้าสบตาตรงๆ "เธอเป็นอะไรรึเปล่า ธันวา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลผิดกับทุกที มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะที่กลุ่มผมนุ่ม แต่มือเรียวของธันวากลับปัดออกอย่างรวดเร็ว "อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ..." ธันวาเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงเอาความเย่อหยิ่งและตรรกะทั้งหมดที่มีมาเป็นเกราะกำบังหัวใจที่กำลังสั่นไหว "แล้วก็เลิกทำตัววุ่นวายกับชีวิตฉันสักที คุณเป็นวิศวกร มีหน้าที่ดูโครงสร้างตึก ไม่ใช่มาเดินตามเช็คว่าโปรแกรมเมอร์อย่างฉันกินข้าวตรงเวลาหรือเปล่า!" "แล้วถ้าฉันไม่ได้แคร์แค่เรื่องตึกเล่า?" คีตาก้าวเข้าไปอีกก้าว จนระยะห่างแทบไม่เหลือ พื้นที่ระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม ธันวาชะงัก หัวใจกระตุกวูบ คำพูดของมินท์เมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหัว *'ระวังความรู้สึกตัวเอง'* มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือความจริงที่เขากำลังหวาดกลัวที่สุด—เขากำลังสูญเสียการควบคุมอัลฟ่าคนนี้ ไม่ใช่ในแง่ของระบบงาน แต่เป็นในแง่ของ 'หัวใจ' "คุณกำลังข้ามเส้น, ธันวา" คีตากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ทำเอาสติกระเจิง "และฉันก็เตือนคุณแล้ว... ว่าอย่าเข้ามาใกล้โลกของฉันเกินไป ถ้าคุณยังไม่อยากตกหลุมพรางที่ฉันขุดดักรอไว้" "ฉันต่างหากล่ะที่ต้องเตือนคุณ!" ธันวาตวาดกลับเสียงสั่น พยายามผลักอกแกร่งออกห่างแต่failsสิ้นเชิงเมื่ออีกฝ่ายคว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ฟังให้ดีนะ คีตา... ฉันไม่มีทางปล่อยให้ใครหน้าไหนมามีอิทธิพลกับอัลกอริทึมในหัวใจฉันเด็ดขาด!" คีตาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบทอประกายความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้มาดนิ่งมานาน แววตานั้นร้อนแรงเสียจนธันวารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นจุล "ปากเก่งแบบนี้... เดี๋ยวก็รู้ว่าอัลกอริทึมของคุณ กับหัวใจของผม อันไหนมันจะพังก่อนกัน" ฉับพลัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *ปี๊บ!* ลั่นห้องเซิร์ฟเวอร์ หน้าจอหลักของระบบโครงสร้างที่เชื่อมต่อกับระบบ AI อัจฉริยะกะพริบเป็นสีแดงฉานพร้อมข้อความแจ้งเตือนขนาดใหญ่ขึ้นโชว์หรา: **[System Override: Unauthorized Access Detected]** ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างตกใจ คีตาหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที ทว่าก่อนที่วิศวกรหนุ่มจะทันได้กดแป้นพิมพ์เพื่อตรวจสอบความผิดปกติ ไฟในห้องเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดก็ดับพรึบลงพร้อมกัน จนเหลือเพียงแสงสีแดงวابวับจากหน้าจอฉุกเฉิน และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!