เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทโครงสร้างระดับประเทศดังขึ้นจนธันวาต้องสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาเงยขึ้นมองอัลฟ่าหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความถือไพ่เหนือกว่า "ถ้าไม่อยากให้ตึกถล่มลงมาก่อนเปิดใช้งานจริง เลิกเอาตรรกะโลกสวยของนายมาเถียงฉัน แล้วเปิดหน้าจอโค้ดบ้าๆ นั่นขึ้นมาดูซะที ธันวา" คีตากดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนป่าจางๆ ที่จงใจปล่อยออกมาขู่ขวัญคู่สนทนาแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศรอบตัวให้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ธันวาจะยอมก้มหัวให้ โอเมก้าหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววท้าทายไม่แพ้กัน นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะรัวเร็วเพื่อควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น "ตรรกะโลกสวยอะไรของคุณ วิศวกรคีตา? โค้ดอัลกอริทึมคำนวณฐานรากของฉันมันแม่นยำกว่าโครงสร้างเหล็กห่วยๆ ที่คุณออกแบบมาด้วยซ้ำ ถ้าฐานข้อมูลไม่เออเรורเพราะความหัวรั้นของคุณ ป่านนี้โปรเจกต์นี้คงปิดจ๊อบไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วแล้วค่ะ" ธันวาตอกกลับเสียงเฉียบคม ไม่ยอมถอยแม้แต่เซนติเมตรเดียว มินท์ที่นั่งกอดอกอยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นยิ้ม มองสงครามประสาทระหว่างเสือกับแมวพยศตรงหน้าด้วยความบันเทิงเริงใจ สองคนนี้กัดกันทีไร ห้องประชุมแทบจะลุกเป็นไฟทุกที แต่ลึกๆ แล้ว มินท์รู้ดีว่าถ้าไม่มีใครยอมลดอีโก้ลง โปรเจกต์สมาร์ทซิตี้มูลค่าหลายพันล้านนี่ได้พังคามือพวกเขาทั้งคู่แน่ คีตาถอนหายใจยาวอย่างพยายามระงับอารมณ์ เขาย่อตัวลงใช้มือสองข้างยันขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้ธันวาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าเข้มข้นขึ้นจนธันวาต้องเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ยอมรับความจริงเถอะน่า ธันวา... โค้ดอัจฉริยะของนายมันเก่งกาจบนหน้าจอ แต่ของจริงบนหน้างานมันต้องการวิศวกรอย่างฉันมาคอยพยุง นายขาดฉันไม่ได้หรอก ยอมรับมาซะดีๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความเย้าแหย่ที่ทำให้ใบมะยมของธันวาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ธันวาเม้มปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจ เขาเกลียดที่ต้องยอมรับ แต่มันคือความจริง... อัลกอริทึมจำลองแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวที่เขาเขียนขึ้นมา จำเป็นต้องใช้ข้อมูลโครงสร้างจริงที่ผ่านการคำนวณภาคสนามจากมือของคีตาเท่านั้น ถึงจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และในทางกลับกัน ซอฟต์แวร์อัจฉริยะที่คีตาต้องการใช้ควบคุมระบบระบายน้ำของตึก ก็มีแต่ธันวาคนนี้เท่านั้นที่จะเจาะระบบและเชื่อมต่อมันเข้ากับโครงสร้างหลักได้โดยไม่เกิดบั๊ก ไม่มีทางเลือกอื่น... พวกเขาติดอยู่บนเรือลำเดียวกันแล้วจริงๆ "เออ!" ธันวาหลุดเสียงหงุดหงิดออกมาในที่สุด ก่อนจะยอมเบนสายตาหลบประกายตาร้ายกาจคู่นั้น "ฉันยอมรับก็ได้ว่าต้องพึ่งพาคุณ... แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันยอมรับฝีมือห่วยๆ ของคุณหรอกนะ แค่... ร่วมมือกันเฉพาะกิจเพื่อโปรเจกต์นี้เท่านั้นแหละ" มุมปากของคีตากระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจเมื่อได้ยินคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็ง รอยยิ้มนั้นทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูร้ายกาจจนธันวานึกอยากจะคว้าแฟ้มฟาดหน้าสักทีสองที แต่อัลฟ่าหนุ่มกลับยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ผผายมือไปยังหน้าจอโปรเจกต์ชันขนาดใหญ่ที่แสดงโมเดลตึกจำลองสามมิติ "ดีมาก งั้นก็เริ่มจากตรงนี้... ถ้านายกับฉันต้องมานั่งจ้องหน้าแก้โค้ดกันทั้งคืนที่ห้องทำงานฉันคืนนี้ หวังว่าจะเคลียร์คิวไว้แล้วนะ คุณโปรแกรมเมอร์" ธันวากัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความลังเลเมื่อได้ยินคำว่า 'ห้องทำงานฉัน' สองต่อสองในยามวิกาล แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากปฏิเสธหรือหาข้ออ้าง ประตูห้องประชุมกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มปริศนาในมือถือที่เปิดหน้าจอค้างไว้ "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความหวานนะเพื่อน แต่ดูนี่ซะก่อน... มีใครบางคนกำลังแฮกเข้าระบบฐานข้อมูลหลักของโปรเจกต์เราจากข้างนอก และถ้าฉันดูไม่ผิด..." มินท์หันหน้าจอมาให้ทั้งคู่ดู "ไอพีแอดเดรสนี้... มันมาจากคนในบริษัทเราเอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!