คอฟฟี่เบรกที่ไม่ธรรมดา

"ถ้าคุณยังเขียนโค้ดตรรกะพังๆ แบบนี้ลงระบบโครงสร้างอีกรอบ ฉันจะถือว่าคุณจงใจก่อวินาศกรรมโปรเจกต์ ไม่ใช่แค่อัจฉริยะวิปริตธรรมดาหรอกนะคะคุณวิศวกร" นิ้วเรียวสวยของธันวาเคาะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตเสียงดัง *ก๊อกๆ* เพื่อเน้นย้ำความหงุดหงิด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรง The Row หรี่ลงมองหน้าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์แม้แต่น้อย กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นเปปเปอร์มินต์เย็นยะเยือกของคีตาแผ่ซ่านออกมาจางๆ ในห้องพักผ่อนส่วนตัวของออฟฟิศ มันไม่ใช่กลิ่นที่กดขี่ข่มเหง แต่เป็นความเย็นสดชื่นที่จงใจปล่อยออกมาเพื่อยั่วประสาทคนมองให้อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นต่างหาก คีตายกแก้วกาแฟสีดำสนิทขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาดุดันมองโปรแกรมเมอร์ปากเก่งที่กำลังพ่นไฟใส่เขาตั้งแต่บ่ายแก่ๆ จนถึงช่วงคอฟฟี่เบรกนี้ วิศวกรหนุ่มไม่ยี่ห้อต่อคำตำหนิ เขากลับวางแก้วลงบนโต๊ะไม้สัก ส่งยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาทมาให้ "ตรรกะผมพัง หรือคุณแค่หาเรื่องเถียงผมแก้เขินที่คุณเผลอมองปากผมตอนพรีเซนต์งานเมื่อเช้ากันแน่ครับ... อ๊ะ ขอโทษที พอดีผมลืมไปว่าคุณไม่ชอบให้ใครรู้ว่าคุณแพ้ทางพวกวิศวกรดิบๆ แบบพวกผม" ธันวาสำลักอากาศในลำคอทันที หน้าขาวจัดขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความอายที่ถูกจี้จุดได้ตรงเป้า เขาแยกเขี้ยวใส่ร่างสูงอย่างเอาเรื่อง "หลงตัวเอง! ใครมองปากคุณ ทุเรศที่สุด! ฉันแค่มองความผิดพลาดในสไลด์ต่างหาก ตาคุณมีปัญหาหรือสมองคุณกระทบกระเทือนจากการคำนวณคานรับน้ำหนักตึกกันแน่ถึงได้มโนไปไกลขนาดนี้" "ปากเก่งจริงนะ" คีตาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นโดยไม่ให้ตั้งตัว กลิ่นเปปเปอร์มินต์เข้มข้นขึ้นจนธันวาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณโอเมก้าในตัวส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัย แต่ทว่าร่างกายกลับทรยศด้วยการไม่ยอมขยับหนี "ถอยไปนะ คีตา! นี่มันเวลาพักเบรก ไม่ใช่เวลามาลวนลามเชิงตรรกะ" ธันวาเอ็ดเสียงเขียว มือบางดันอกแกร่งของอีกฝ่ายไว้ แต่วิศวกรหนุ่มกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหินผา "ผมไม่ได้ลวนลาม ผมแค่กำลังศึกษา 'โค้ด' ในดวงตาของคุณอยู่ต่างหาก" คีตาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยมาดขรึมของอัลฟ่าหนุ่มเวลานี้กลับพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นมานาน "รู้ไหม... เวลาที่คุณโมโหแล้วคิ้วขมวดแบบนี้ มันน่ารื้อระบบป้องกันหัวใจของคุณให้พังครืนลงมาเป็นบ้าเลยธันวา" หัวใจของโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะกระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วจนน่ากลัว สมองที่เคยประมวลผลโค้ดนับล้านบรรทัดได้อย่างรวดเร็วกลับชัตดาวน์กะทันหันอย่างไร้สาเหตุ ธันวาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนจนมุม ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้รุกฆาตครั้งนี้ ก่อนที่สถานการณ์บนโซฟาตัวยาวจะก้าวล่วงเลยเกินกว่าคำว่า 'คอฟฟี่เบรก' ประตูห้องพักผ่อนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของมินท์ที่ดังแทรกขึ้นมาทันที "อุ๊ย! ฉันขัดจังหวะการคอมไพล์โค้ดรักของพวกนายสองคนหรือเปล่าเนี่ย พอดีกาแฟหมด ฉันเลย..." มินท์ชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพของธันวาที่ถูกคีตาต้อนจนมุมอยู่บนโซฟา ใบหน้าของโปรแกรมเมอร์ทั้งสองคนแนบชิดกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียว ธันวาผลักอกคีตาออกสุดแรงเกิดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู ร่างบางกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลิบลับความมั่นใจเมื่อครู่ แต่ทว่า... ก่อนที่มินท์จะได้เอ่ยปากแซวอะไรไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นพร้อมกันสามเครื่อง ธันวาขมวดคิ้วเรียวด้วยความสงสัย เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดู กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ จากระบบฐานข้อมูลกลางของบริษัทที่ถูกส่งตรงถึงทีมพัฒนาและวิศวกรโครงสร้างหลัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย สีหน้าของโปรแกรมเมอร์หนุ่มแปรเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความตื่นตะลึงในเสี้ยววินาที "คีตา... มินท์..." ธันวาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมทีมและอัลฟ่าหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์ไม่ได้โดนไวรัสธรรมดา... แต่มีคนกำลังพยายามแฮกข้อมูลโครงสร้างลับที่เราเพิ่งเซ็นสัญญาไปเมื่อเช้าจาก 'ข้างใน' ตึกนี้" คีตาหุบยิ้มทันที แววตาคมกلاستุแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันเฉียบคมในแบบฉบับของวิศวกรผู้ควบคุมหน้างาน กลิ่นเปปเปอร์มินต์แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งห้องในพริบตาเดียว "ล็อคประตูทุกบาน" คีตาสั่งเสียงเข้ม ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมก้าวเข้ามาคว้าข้อมือธันวาไว้แน่น "เกมสนุกๆ นอกเวลางานจบลงแล้วครับ... เพราะดูเหมือนว่าหนูทดลองตัวจริงกำลังเดินเข้ามารอให้เราเช็คบิลถึงที่แล้วล่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!