แรงปะทะระดับความดันสูง

นิ้วเรียวของธันวาบนคีย์บอร์ดกลายเป็นเพียงภาพเบลอ ความเร็วระดับร้อยคำต่อนาทีสะท้อนถึงความตื่นตัวขั้นสุด ขณะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์สี่จอฉายโค้ดสีเขียววิ่งพล่านดั่งสายฝนดิจิทัล หัวใจของระบบกำลังถูกเจาะทะลวงจากแฮกเกอร์เงาปริศนา และเวลาสามนาที่ในคำประกาศของมินท์ก็ลดลงเหลือเพียงเก้าวินาทีสุดท้าย "บ้าเอ้ย! มันไม่ได้เจาะเข้ามาทางพอร์ตหลัก แต่มันใช้ช่องโหว่จากโครงสร้างฐานข้อมูลที่พวกวิศวกรโยนขยะโค้ดทิ้งไว้!" ธันวาสบถเสียงดัง ลมหายใจสะดุดด้วยความกรุ่นโกรธ ขณะที่กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ของโอเมก้าเริ่มเจือจางลงด้วยความเครียดและอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน นิ้วชี้กดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายก่อนหน้าจอทั้งหมดจะนิ่งสนิท—เส้นกราฟสีแดงตัดขาดสะบั้น ข้อมูลทั้งหมดปลอดภัยอย่างฉิวเฉียดในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นทั่วห้องควบคุม แต่วินาทีที่ความเงียบสงบควรจะมาเยือน ประตูกระจกนิรภัยด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงกระแทกอันทรงพลัง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตามแบบฉบับวิศวกรโครงสร้างก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง คีตามาแล้ว... และดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองหน้าจอเลยสักนิด มันจดจ้องมาที่ธันวาคนเดียว "คุณทำอะไรลงไป โปรแกรมเมอร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องมีคำทักทาย ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนธันวาต้องเงยหน้าขึ้นมอง "คุณตัดระบบระบายความร้อนโซน B ทิ้งไปครึ่งหนึ่งเพื่อแลกกับการบล็อกไอพีแอดเดรสบ้าๆ นั่นเหรอ? รู้ไหมว่ามันทำให้เซิร์ฟเวอร์สำรองเกือบไหม้ทั้งแถบ!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีชาตวัดมองอัลฟ่าหนุ่มด้วยความเย้ยหยัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงไหล่ แต่วิญญาณนักสู้และศักดิ์ศรีในฐานะหัวหน้าทีมไอทีไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ถ้าฉันไม่ตัดโครงสร้างขยะที่คุณกับทีมโยนเข้ามาอย่างไร้ระเบียบป่านนี้ข้อมูลโปรเจกต์ร้อยล้านนั่นคงปลิวไปถึงไหนต่อไหนแล้วค่ะ คุณวิศวกรสมองกล้ามเนื้อ" ธันวาจงใจเน้นเสียงประชดประชัน กลิ่นอายความเป็นโอเมก้าที่ปกติจะนุ่มนวล ตอนนี้กลับแหลมคมราวกับหนามกุหลาบที่พร้อมทิ่มแทง "สมองของคุณมีไว้แค่คำนวณน้ำหนักเหล็กหรือไง ถึงแยกแยะไม่ออกว่าอะไรควรปกป้องก่อนระหว่าง 'ข้อมูล' กับ 'โครงสร้าง' งี่เง่าของคุณ!" คีตาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความกดดันจากฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นแผ่ซ่านออกมาคุกคามโดยไม่รู้ตัว อัลฟ่าหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับกรอบแว่นสายตาของอีกฝ่าย ความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "ระวังปากของคุณหน่อย ธันวา" คีตาlow voice กระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ "โครงสร้างที่คุณเรียกว่าขยะ นั่นคือฐานรากที่ทำให้ตึกทั้งหลังไม่ถล่มลงมาทับหัวคุณตายคาคีย์บอร์ด ถ้าคุณยังใช้วิธีแก้ปัญหาแบบเด็กเอาแต่ใจแบบนี้อีกครั้งเดียว ผมนี่แหละจะไปรื้อห้องเซิร์ฟเวอร์ของคุณด้วยตัวเอง" "เชิญเลยค่ะ!" ธันวาไม่มีท่าทีสะท้อนสะท้าน เขายื่นหน้าเข้าไปท้าทายกลับด้วยซ้ำ ดวงตาสองคู่ประจันหน้ากันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นความโกรธหรือแรงดึงดูดประหลาดที่กำลังทำงาน "ถ้าคุณคิดว่าสมองระดับวิศวกรเกรดเอของคุณจะฉลาดพอที่จะแก้โค้ดสามพันบรรทัดในเวลาสามนาทีได้นะ!" "พอได้แล้วน่า ทั้งสองคน!" มินท์ที่ยืนมองตาปริบๆ อยู่มุมห้องรีบแทรกตัวเข้ามาคั่นกลางระหว่างรัศมีฟีโรโมนที่กำลังปะทะกันจนอากาศแทบไหม้ "เลิกสาดน้ำลายใส่กันสักทีเถอะค่ะคุณพระ-นาง นี่มันห้องทำงาน ไม่ใช่สังเวียนมวยปล้ำ... ว่าแต่ ธันวา นายแน่ใจนะว่าไอพีที่บล็อกไปเมื่อกี้มันมาจากภายนอกจริงๆ?" คำถามของมินท์ทำให้ธันวาชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากสวยเลือนหายไปแทนที่ด้วยความสงสัย ดวงตาสีชาตากลับมามองหน้าจอหลักอีกครั้ง นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์เรียกชุดข้อมูลล๊อกอินล่าสุดขึ้นมาตรวจสอบอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เพราะการทะเลาะของทั้งคู่ หากแต่เป็นตัวอักษรสีแดงฉานที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลัก มันไม่ใช่การแฮกจากภายนอก... ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากเตือน ประตูกระจกบานเดิมก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทเนี๊ยบ—ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการที่ควรจะเดินทางไปต่างประเทศตั้งแต่เช้า เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และเอกสารลับในมือที่ถูกโยนลงบนโต๊ะกลางห้องอย่างแรง "ไม่ต้องหาตัวแฮกหรอฃครับคุณธันวา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "เพราะข้อมูลทั้งหมดที่พวกคุณกำลังปกป้องน่ะ... ถูกส่งออกไปยังบริษัทคู่แข่งเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่พวกคุณจะเริ่มทะเลาะกันเสียอีก" กระต่ายพระจันทร์ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บนี้เสมอนะคะ