สมการที่ผิดพลาด

“ถ้าสมการบ้า ๆ นี่มันรันผ่าน ฉันยอมเอาหัวโขกหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นเพื่อนคุณเลยค่ะ คุณคีตา” เสียงหวานแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของธันวา ดังแทรกเสียงพัดลมระบายอากาศของเซิร์ฟเวอร์ยูนิตใหญ่ในห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้า ธันวาปรายตามองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชイิฟว์พับแขนเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแกร่ง—สัญลักษณ์ทางกายภาพที่ตะโกนบอกสถานะอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ชัดเจน ร่างบางในฐานะหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์โอเมก้าหัวกะทิไม่ได้แสดงอาการเกรงกลัวต่อฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ที่แผ่ออกมาขู่ขวัญแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ธันวาเลือกที่จะยกยิ้มมุมปาก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย และตอกกลับด้วยสายตาท้าทายที่พร้อมจะแผดเผาทุกความมั่นใจของวิศวกรหนุ่มให้มอดไหม้ คีตากัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬจดจ้องหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่แสดงผลโมเดลโครงสร้างตึกระฟ้าขัดแย้งกับโค้ดบรรทัดสีแดงพรืดที่ฟ้องความผิดพลาดนับร้อยจุด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ คีตาเกลียดความซับซ้อน เกลียดตรรกะนามธรรมที่จับต้องไม่ได้ และเหนือสิ่งอื่นใด... เขาเกลียดโอเมก้าอวดดีตรงหน้าคนนี้ที่สุด “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่อัลกอริทึมของคุณหรอกครับ ธันวา... อ้อ ขอโทษที ดิฉันลืมไปว่าคนฉลาดอย่างคุณมักจะมองข้าม ‘ความจริงทางกายภาพ’ เสมอ” คีตาจงใจเน้นเสียงทุบทำลายความมั่นใจ “เสาเข็มรับน้ำหนักตรงนี้คำนวณตามหลักวิศวกรรมโยธา แต่โปรแกรมจำลองโลกสวยของคุณดันสั่งให้มันรับน้ำหนักเกินพิกัดไปสามร้อยตัน แบบนี้ตึกมันไม่ถล่มลงมาทับหัวคนตายห่าหรือไงครับ” “ก็เพราะว่าโครงสร้างเหล็กห่วย ๆ ที่คุณออกแบบมามันไม่ยืดหยุ่นพอที่จะรองรับระบบสมาร์ทบิลดิ้งต่างหากล่ะคะ!” ธันวาฟาดมือลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนประชิดตัวจนกลิ่นฟีโรโมนวานิลลาเจือจางพุ่งปะทะกับกลิ่นสนซีดาร์ของอีกฝ่ายอย่างจัง ความใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ชะงักไปชั่ววินาที ธันวารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่ธรรมชาติของอัลกอริทึมแห่งเพศสภาพดึงดูดพวกเขากลืนกินเข้าหากันอย่างไม่น่าเชื่อ “อย่าเอาความหัวโบราณทางช่างโยธาของคุณ มาจำกัดจินตนาการไร้ขีดจำกัดของโปรแกรมเมอร์อย่างฉันนะคะ คุณวิศวกร” มินท์ที่นั่งลุ้นระทึกอยู่มุมโต๊ะรีบยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นยิ้มจนแก้มปริ บรรยากาศในห้องตอนนี้คุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ สองคนนี้เหมือนน้ำกับน้ำมัน เกลียดกันตั้งแต่แรกเห็นเมื่อสามเดือนก่อน และตอนนี้ บริษัทก็ดันบ้าจี้จับพวกเขามาร่วมโปรเจกต์เร่งด่วนระดับชาติที่ต้องส่งมอบภายในเจ็ดวัน “พอเลยค่ะทั้งคู่!” มินท์แกล้งปรบมือเบา ๆ ขัดจังหวะ “ถ้าพวกคุณมัวแต่มาจูบปาก... เอ๊ย เถียงกันเรื่องโครงสร้างกับโค้ดอยู่แบบนี้ โปรเจกต์สมาร์ทซิตี้มูลค่าพันล้านได้กลายเป็นเศษขยะก่อนจะได้ประมูลแน่ ผู้บริหารเรียกประชุมด่วนเมื่อกี้ สรุปคือทางบอร์ดอนุมัติให้พวกคุณสองคนต้อง ‘ย้ายไปทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด’ ณ ศูนย์ปฏิบัติการชั่วคราวชั้นบนสุด เริ่มตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที “ว่ายังไงนะ? ให้ฉันไปนั่งทำงานกับอีตา ‘หินผา’ นี่เนี่ยนะ? ไม่มีทางค่ะ!” “ผมก็ไม่ได้พิสมัยอยากนั่งหายใจร่วมกับคนปากจัดอย่างคุณนักหรอก” คีตาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน “แต่คำสั่งบริษัทคือคำสั่ง ถ้าคุณไม่อยากให้ชื่อเสียงในฐานะโปรแกรมเมอร์มือหนึ่งต้องพังพินาศเพราะโปรเจกต์ล่ม ก็เก็บข้าวของแล้วตามผมมาซะดี ๆ” พูดจบ คีตาก็คว้าแฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตแล้วเดินดุ่ม ๆ ออกจากห้องประชุมทันทีด้วยขายาว ๆ ของเขา ธันวากัดริมฝีปากด้วยความแค้นเคือง กระแทกส้นรองเท้าส้นสูงเดินตามหลังไปติด ๆ พลางคิดในใจว่าต่อให้ต้องนรกแตกแค่ไหน เธอไม่มีวันยอมแพ้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด ครึ่งชั่วโมงต่อมา... ศูนย์ปฏิบัติการชั่วคราวชั้นสี่ัญสิบห้าเป็นห้องกระจกใสรอบด้านที่มองเห็นวิวกรุงเทพมหานครยามบ่าย ทว่าบรรยากาศข้างในกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าห้องแช่แข็ง ธันวานั่งกอดอกอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอเรียงติดกัน นิ้วเรียวกระทบแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับจะระบายความหงุดหงิดใส่โค้ดโปรแกรม ส่วนคีตาก็นั่งร่างแบบพิมพ์เขียวอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างโต๊ะไม่ถึงสองเมตร ทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน ความเงียบงันปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ธันวาจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันโดยไม่เงยหน้ามอง “นี่ค่ะคุณคีตา ฉันแก้โค้ดส่วนที่รับน้ำหนักให้ยืดหยุ่นขึ้นตามที่คุณเห่า... เอ๊ย ตามที่คุณต้องการแล้วนะคะ ลองตรวจดูสิว่าสมการบ้า ๆ ของฉันมันจะทำลายอีโก้ของคุณได้หรือยัง” คีตาสวางตาขึ้นจากกระดาษพิมพ์เขียว เขาไม่ได้โต้เถียงเรื่องวาจาเชือดเฉือนนั้น ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะของธันวาช้า ๆ จนโอเมก้าสาวต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความระแวง คีตาก้มตัวลงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียน กลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นโอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก นิ้วแกร่งยื่นไปแตะหน้าจอคอมพิวเตอร์ เลื่อนดูโค้ดที่ถูกแก้ไขอย่างพินิจพิเคราะห์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเรื่อย ๆ จนเหลือเพียงแค่คืบ ธันวานิ่งค้าง ใจเต้นรัวแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เธอกำชายเสื้อตัวเองแน่น พยายามจะถอยหลังหนีแต่ติดพนักเก้าอี้ “คุณ... เข้ามาใกล้เกินไปแล้วนะ...” ธันวาเอเสียงสั่นนิด ๆ โดยไม่รู้ตัว คีตาชะงัก ดวงตาคมกริบเลื่อนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มาสบเข้ากับดวงตากลมโตของธันวาที่ฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึกของอัลฟ่าหนุ่ม “ใกล้แค่นี้... หัวใจคุณก็เต้นดังขนาดนี้แล้วเหรอครับ, คุณโปรแกรมเมอร์” คีตากระซิบเสียงทุบต่ำพร่าเบาข้างใบหู จนธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แล้วถ้าเกิดผมทำแบบนี้... คุณจะยังมีสติแก้โค้ดไหวไหมล่ะ?” ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้อ้าปากด่าทอเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี ประตูห้องกระจกนิรภัยก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตื่นตระหนกของมินท์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาตะโกนลั่นห้อง “ธันวา! คีตา! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทกำลังโดนแฮกจากภายนอก ข้อมูลโปรเจกต์ทั้งหมดกำลังจะถูกลบหายไปภายในสามนาทีนี้!” ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมไปกับ "กระต่ายพระจันทร์" นะคะ