พื้นที่ส่วนตัวกับกลิ่นฟีโรโมน

เสียงปรบมือแปะๆ สองครั้งอย่างจงใจของมินท์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสนัดงันที่เกาะกุมห้องเซิร์ฟเวอร์จนแทบหายใจไม่ออก ประโยคทิ้งท้ายอันน่าสะพรึงกลัวยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับมีพิษสงร้ายกาจหยดติ๋งๆ ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทายตวัดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับร่างสูงสง่าของคีตาที่ยืนนิ่งค้ำหัวโต๊ะทำงานของเขาอยู่ ความจริงที่ว่าข้อมูลรั่วไหลไม่ใช่เรื่องน่าตกใจเท่ากับท่าทีนิ่งสงบผิดมนุษย์ของวิศวกรหนุ่มตรงหน้า ราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจใดๆ กับความหายนะระดับชาติที่กำลังพังครืนลงมาตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "คุณพูดว่าอะไรนะ... มินท์?" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ถามย้ำทั้งที่สมองกำลังประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด "ก็ตามที่ได้ยินนั่นแหละค่ะคุณหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง" มินท์ลอยหน้าลอยตาตอบ ยักไหล่ด้วยท่าทีที่ไม่ทุกข์ร้อนก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไปหน้าจอของตัวเอง "เกมโอเวอร์ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเล่น สนุกดีออกนะคะว่าไหม?" "หุบปากไปเลยนะมินท์" ธันวาตวาดเสียงกร้าว มือเรียวตบลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนคีตาที่ยืนเงียบมานานขยับกายเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด และนั่นแหละ... คือความผิดพลาดมหันต์ ในวินาทีที่ร่างหนาของอัลฟ่าก้าวเข้ามาในรัศมีประชิด กลิ่นอายเฉพาะตัวที่เคยจางเบาในยามปกติก็พลันเข้มข้นขึ้นจนน่าเวียนหัว มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แต่เป็นกลิ่นไม้สนซีดาร์ผสานกับความเย็นยะเยือกของฝนแรกฤดู—กลิ่นฟีโรโมนดิบเถื่อนที่ทรงพลังและจงใจแผ่ขยายออกมาเพื่อกดดันโอเมก้าโดยสัญชาตญาณ ธันวาชะביกักลมหายใจทันที ร่างเพรียวชาวาบตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจรดยอดศีรษะ ปฏิกิริยาทางชีววิทยาที่เขาเกลียดแสนเกลียดกำลังเล่นงานร่างกายอีกแล้ว ต่อให้สมองส่วนหน้าจะสั่งการให้ตั้งสติและพ่นคำด่าทอใส่หน้าไอ้วิศวกรปากหนักนี่สักร้อยคำ แต่ฮอร์โมนในกระแสเลือดกลับทรยศด้วยการสูบฉีดความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วผิวแก้ว "ถอยไป... คีตา คุณถอยออกไปห่างๆ เลยนะ" ธันวาเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากแผงอกกว้างซึ่งอยู่ห่างจากตัวเขาไม่ถึงคืบ คีตาไม่ขยับ เขายังคงยืนค้ำร่างของโปรแกรมเมอร์ตัวแสบไว้ในอาณาเขตของตัวเอง สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอที่รันโค้ดค้างไว้ สลับกับใบเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ ความเงียบงันระหว่างเขาทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่คนนอกไม่มีวันเข้าใจ "ไม่มีเวลามานั่งโวยวายหรอกนะธันวา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหูจนคนฟังสะท้านเฮือก ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำเอาสมาธิที่กระจัดกระจายอยู่แล้วพังทลายลงไม่เป็นท่า "ถ้าข้อมูลถูกส่งออกไปจริง อย่างแรกที่คุณควรทำไม่ใช่การโทษคนอื่น แต่คือการเช็กไอพีแอดเดรสปลายทาง... ถ้าคุณยังมีสติพอจะใช้สมองคิดเรื่องนั้นนะ" "นี่คุณ...!" ธันวาหันขวับกลับมาเอาเรื่อง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธขึง ทว่าเมื่อใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ ความตั้งใจที่จะต่อปากต่อคำก็พลันสะดุดกึก กลิ่นฟีโรโมนของคีตาเข้มข้นเสียจนเขารู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดกำลังถูกแทนที่ด้วยความมึนเมา สมองที่เคยประมวลผลโค้ดนับล้านบรรทัดได้อย่างไร้ที่ติ ตอนนี้กลับขาวโพลน ว่างเปล่า บรรทัดคำสั่งภาษาไพทอนบนหน้าจอกลายเป็นตัวอักษรเบลอๆ ที่ตีรันฟันแทงกันจนอ่านไม่รู้เรื่อง กลิ่นไม้สนผสมกับความเย้ายวนลึกลับของอัลฟ่ากำลังแทรกซึมเข้าสู่ระบบประสาท บังคับให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ให้ตายสิ... เขาแพ้ทางกลิ่นนี้จริงๆ ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางเอื้อมไปหมายจะผลักอกแกร่งให้ออกไปให้พ้นทาง แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของอีกฝ่ายทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กุมแน่นพอที่จะทำให้เขาดิ้นไม่หลุด "ปล่อยนะคีตา คุณกำลังฉวยโอกาส..." ธันวาพยายามเค้นเสียงดุ แต่น้ำเสียงกลับสั่นพร่าและขาดห้วงจนไร้ความน่าเกรงขามโดยสิ้นเชิง "ผมไม่ได้ฉวยโอกาส..." คีตาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความขัดเคือง ดวงตาสนุกสนานเจือความคลั่งรักถูกซ่อนไว้ใต้มาดนิ่งขรึมอย่างแนบเนียน "แต่ถ้าคุณยังเอาแต่เหม่อแล้วมองปากผมแบบนี้... ผมอาจจะทำมากกว่าแค่จับข้อมือคุณก็ได้นะ ธันวา" คำพูดกำกวมและสายตาคมปลาบที่มองตรงมาทำเอาธันวาร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ลมหายใจติดขัดจนต้องอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ร่ำร้องเตือนภัยว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว ทว่า ในจังหวะที่ธันวาเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนเพื่อกู้ศักดิ์ศรีคืนมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังโคมครามใกล้เข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องเซิร์ฟเวอร์เสียก่อน ประตูกระจกนิรภัยถูกผลักเปิดผางอย่างแรงโดยไม่รอให้ใครอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบกริบ—ประธานกรรมการบริหารสูงสุดของบริษัท—ก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าถมึงทึงและแววตาเกรี้ยวกราดที่กวาดมองตรงมายังโต๊ะทำงานของพวกเขา "ธันวา! คีตา! พวกคุณอธิบายเรื่องนี้ซิว่าทำไมเซิร์ฟเวอร์หลักถึงแจ้งเตือนการรั่วไหลของข้อมูลโปรเจกต์ใหญ่!" ธันวาสดุ้งสุดตัว สติที่กระจัดกระจายกลับเข้าร่างในชั่วพริบตา เขารีบสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของคีตาอย่างแรง แล้วก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความตกใจกลัวต่อท่าทีเกรี้ยวกราดของผู้บริหาร... แต่เป็นเพราะสายตาสีเข้มของวิศวกรหนุ่มข้างกาย ที่ยังคงจ้องมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มมุมปากราวกับผู้ล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม และที่แย่ที่สุดคือ... กลิ่นฟีโรโมนของคีตายังคงอบอวลติดอยู่ปลายจมูกของเขา ชวนให้สั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักปนความกวนประสาทของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!