ความลับใต้รหัสผ่าน

นิ้วเรียวสวยรัวลงบนแป้นพิมพ์แมคคานิคัลเสียงดังรัวราวกับจังหวะกระสุนปืนกล ความเร็วในการพิมพ์ระดับแปดสิบคำต่อนาทีไม่ได้ช่วยกลบเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความกระวนกระวายในอกของธันวาเลยแม้แต่น้อย บนหน้าจอสีดำมืดทึบของโปรแกรม IDE โค้ดนับพันบรรทัดวิ่งผ่านดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน ขอบตากลวงโบ๋เล็กน้อยจากการไม่ได้นอนติดต่อกันมากว่าสามสิบหั่วโมงเต็ม นับตั้งแต่เจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดเครื่องแบบเต็มยศบุกเข้ามาควบคุมตัวพวกเขาออกจากห้องประชุมใหญ่ด้วยข้อหาอุกฉกรรจ์—การเจาะระบบและจารกรรมข้อมูลบริษัทคู่แข่ง ธันวาเลือกวิธีแก้ปัญหาที่ถนัดที่สุด นั่นคือการฝังตัวจมดิ่งลงไปในโลกแห่งตรรกะและอัลกอริทึม เพื่อหนีความจริงอันน่าหงุดหงิดที่ว่า... เขากำลังตกเป็นแพะรับบาปในเกมการเมืองสกปรกขององค์กร "ถ้ายังฝืนใช้ลอจิกบ้าๆ แบบนั้นแก้บั๊กอีกรอบ นายได้กลายเป็นโปรแกรมเมอร์สมองเสื่อมก่อนคดีจะหลุดแน่ ธันวา" เสียงทุ้มต่ำและติดจะห้วนห้าวตามสไตล์ของคีตาดังขึ้นที่ด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของกระป๋องกาแฟดำที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างไร้ความนุ่มนวล วิศวกรหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบยืนค้ำหัวเขาอยู่—ผู้ชายคนที่ถูกมองว่าเป็น ‘ผู้สมรู้ร่วมคิด’ ในสายตาคนทั้งบริษัท และเป็นคนที่ทำ1ให้หัวใจของโอเมก้าอัจฉริยะอย่างเขาปั่นป่วนยิ่งกว่าโค้ดเออเรอร์ ธันวาชะงักมือที่กำลังเคาะคีย์บอร์ด หันขวับไปมองหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาเฉียบคมไม่แพ้มีดโกน "เรื่องของฉันค่ะคุณคีตา งานของฉัน โค้ดของฉัน และชีวิตของฉัน... ไม่ทราบว่ามันไปหนักส่วนไหนในโครงสร้างสะพานที่คุณกำลังคำนวณอยู่เหรอคะ ถึงได้ขยันเดินมาสอดปากแถวนี้จัง" คีตาไม่โกรธ เขาแค่หรี่ตามองคนปากจัดที่นั่งกอดอกเชิดหน้าใส่ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบเนียนใสที่ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด ความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความปากแข็งทำให้ขากรรไกรของอัลฟ่าหนุ่มขยับเล็กน้อย "ฉันไม่ได้มาสอด แต่ฉันมาเตือนในฐานะคนที่ต้องใช้ชีวิตร่วม (ชั่วคราว) กับนายในห้องสอบสวนสัปดาห์หน้า เลิกทำตัวเป็นเด็กดื้อแล้วนอนซะ ธันวา หน้าตานายตอนนี้เหมือนซอมบี้ติดบั๊กที่พร้อมจะล้มพับลงไปกองกับพื้นได้ทุกเมื่อ" "ฉันไม่ใช่เด็ก และไม่ได้ง่วง!" ธันวาเถียงเสียงแข็ง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความถือดี ทั้งที่ในความเป็นจริง ร่างกายของเขากำลังส่งเสียงร้องประท้วงด้วยความอ่อนล้า ฟีโรโมนกลิ่นวานิลลาเจือจางที่ปกติจะถูกควบคุมไว้ด้วยยาระงับ เริ่มรั่วไหลออกมาบางเบาตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน คีตาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมหวานที่ลอยวนอยู่ในอากาศรอบตัว ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายมากขึ้น ใช้มือหนายันขอบโต๊ะไว้ทั้งสองข้าง กักตัวโปรแกรมเมอร์คนเก่งให้อยู่ในอาณัติ กลิ่นอายความเป็นอัลฟ่าที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัวกดดันให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างฉับพลัน "ดื้อด้าน..." คีตากระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมเข้มโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่าย "ปากเก่งแบบนี้ แรงเหลือเยอะนักใช่ไหม งั้นเรามาเคลียร์เรื่องที่เราโดนหมายหัวกันก่อนดีกว่า ว่าใครกันแน่ที่เป็นหนูท่อแอบขโมยคีย์การ์ดฉันไปอัปโหลดข้อมูล" ธันวาหน้าตื่นเล็กน้อยเมื่อถูกจู่โจมระยะประชิด หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่าจังหวะเคาะคีย์บอร์ดเมื่อครู่ แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความพยุงตัวตน โอเมก้าสาว (ในนาม) จึงไม่มีทางยอมถอยร่นเป็นอันขาด เขายื่นหน้าสู้โดยไม่เกรงกลัว พลางแค่นหัวเราะในลำคอ "หึ! คิดว่าฉันว่างขนาดต้องไปย่องเบาห้องนอนคุณเพื่อขโมยคีย์การ์ดงี่เง่านั่นเหรอคะ? บอกไว้ก่อนนะคุณวิศวกร ว่าระบบรักษาความปลอดภัยห่วยๆ ของคุณ ฉันใช้เวลาแค่สามนาทีก็แฮกผ่านได้แล้ว ไม่เห็นต้องลำบากไปหยิบของจริงมาเลยสักนิด!" "อวดเก่ง" คีตาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ "ถ้าเก่งนัก ทำไมตอนตำรวจตรวจเซิร์ฟเวอร์ นายถึงหน้าซีดเป็นไก่ต้มตอนเห็นล็อกไฟล์ล่ะ หืม?" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ระอุขึ้นด้วยแรงปะทะทางอารมณ์และเคมีที่ดึงดูดกันอย่างรุนแรง ความใกล้ชิดทำให้ธันวาแทบจะลืมวิธีหายใจ กลิ่นไม้สนซีดาร์จากตัวคีตาโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับกรงขังที่อบอุ่นและอันตรายในเวลาเดียวกัน มือเรียวเล็กที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว ก่อนที่บทสนทนาเชือดเฉือนจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความป๊อปอัปบนหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของธันวาก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างเสียดาย ธันวาหันกลับมามองหน้าจอด้วยความฉงน ในขณะที่คีตาขมวดคิ้วมุ่นยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเพื่อมองดูหน้าจอร่วมกัน บนหน้าจอสีดำ ปรากฏหน้าต่างเทอร์มินัลสีเขียวเข้มที่รันโค้ดอัตโนมัติขึ้นมาเองโดยไม่มีการป้อนคำสั่ง มันไม่ใช่ไวรัสและไม่ใช่การโจมตีจากภายนอก แต่เป็นไฟล์เข้ารหัสลับที่ถูกส่งตรงมาจากเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของบริษัทคู่แข่ง... บริษัทที่พวกเขากำลังตกเป็นผู้ต้องหาว่าไปจารกรรมข้อมูล และสิ่งที่ปรากฏเด่นหร่าอยู่บรรทัดบนสุดของไฟล์นั้น คือชื่อโฟลเดอร์ที่มีรหัสผ่านล็อกไว้... *Project_Hades_Truth.enc* ดวงตาของธันวาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ในขณะที่คีตาหรี่ตามองหน้าจออย่างใช้ความคิด มือหนายื่นออกไปแตะบนไหล่บางของธันวานิ่ง งवाนเสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู "ดูเหมือนว่า... มีคนกำลังพยายามส่งกุญแจไขความบริสุทธิ์มาให้เรา แต่น่าแปลกนะ... ที่รหัสผ่านเจ็ดหลักนั้น มีแค่นายกับฉันเท่านั้นที่รู้ความหมายของมัน" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความตื่นตระหนกและความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่ารหัสลับนั้นคืออะไร!