เดดไลน์ที่ไร้ปรานี

เสียงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่บริเวณริมฝีปาก คือหลักฐานชั้นดีว่าช่องว่างระหว่างเราในตอนนี้ แทบจะไม่มีเหลือให้อากาศแทรกผ่าน ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำราวกับมีกองทัพกลองรบมาตั้งอยู่กลางอก ตรรกะและโค้ดโปรแกรมทุกบรรทัดในสมองรวนเรจนกลายเป็นขยะดิจิทัล ทันทีที่ดวงตาสคมั่นคงของคีตาจ้องมองตรงมาด้วยประกายระยับที่อ่านไม่ออก "ถอยไปนะ... คีตา" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความหยิ่งทะนงและเกราะป้องกันทั้งหมดที่มีกลับคืนมา แม้ว่าแผ่นหลังจะชนเข้ากับกระจกใสของห้องประชุมใหญ่จนแทบจะจมหายไปกับวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนแล้วก็ตาม "คุณไม่มีสิทธิ์มา... อุ๊บ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปอย่างไร้เสียง เมื่ออัลฟ่าหนุ่มร่างสูงไม่ยอมปล่อยให้เขาได้ต่อรอง ปลายนิ้วแกร่งข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เงີบมารับสัมผัส ส่วนมืออีกข้างก็ทาบลงบนกระจกใส กักขังร่างโปร่งบางไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นไม้สนซีดาร์ปนกลิ่นฝนแรกของคีตาแผ่ซ่านโอบล้อม ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของโอเมก้าในตัวธันวาให้สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ มันไม่ใช่การรุกรานที่ป่าเถื่อน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าIเข้าครอบงำที่เด็ดขาดและชวนให้หลอมละลาย ริมฝีปากหนาบดFคลึงลงมาเบา ๆ ทว่าเนิบนาบและลึกซึ้ง ล่อลวงให้สมองของโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะผู้รักความสมบูรณ์แบบขาวโพลนในพริบตา รสชาติของความดื้อรั้นถูกกลืนกินด้วยความหวานละมุนที่เจือความเอาแต่ใจเล็ก ๆ ก่อนที่คีตาจะผละใบหน้าออกห่างเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบวมเจ่อของอีกฝ่ายด้วยความพึงพอใจ "ปากเก่งนักนะธันวา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก ร้อนผ่าวจนธันวาต้องหลบตา "แต่ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง... ผมคงต้องใช้วิธีลงโทษแบบนี้ไปจนกว่าจะเช้า" "คุณมัน... ไอ้คนฉวยโอกาส!" ธันวาผลักอกกว้างออกสุดแรงแม้จะรู้ว่าแทบไม่สะเทือนร่างหนาเลยสักนิด สองแก้มเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่ได้ "เรามีงานเดดไลน์โปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องส่งตอนแปดโมงเช้าวันพรุ่งนี้ แทนที่คุณจะเอาเวลามาเล่นไร้สาระ ไปนั่งเขียนโค้ดต่อให้เสร็จซะ!" คีตาไหวไหล่เบา ๆ สีหน้าไม่มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อย เขากลับเดินกลับไปนั่งยังเก้าอี้ทำงานตัวเดิม หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบสะท้อนภาพสถาปัตยกรรมโครงสร้างระบบที่กำลังประมวลผลผิดพลาด "ก็ถ้าคุณไม่มัวแต่เถียงผมเมื่อกี้ ระบบมันคงไม่รันพลาดหรอก โปรแกรมเมอร์คนเก่ง" คีตากล่าวเสียงเรียบ ปรายตามองร่างโปร่งที่ยังยืนหน้าแดงก่ำอยู่ริมกระจก "มานี่... นั่งลงแล้วแก้บั๊กตรงนี้ให้ผมดูหน่อยซิ ว่าเก่งจริงอย่างปากว่าไหม" ธันวากลืนก้อนสะอื้นแห่งความคับแค้นใจลงคอ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเป็นมืออาชีพ แม้หัวใจจะยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เขาก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม กลิ่นฟีโรโมนของคีตายังคงตามมารังควานประสาทสัมผัส ทำให้สมาธิที่ควรจะมีลดลงไปครึ่งต่อครึ่ง บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ยามตีสามเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลิกเมาส์และเสียงแป้นพิมพ์ที่ดังเป็นจังหวะ ความกดดันจากเดดไลน์ที่กระชั้นชิดทำให้ทั้งคู่ต้องทำงานแข่งกับเวลาอย่างเคร่งเครียด ธันวานิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูง ดวงตาสดใสจ้องมองโค้ดนับร้อยบรรทัดด้วยความเหนื่อยล้า แต่ความดื้อรั้นทำให้เขาปฏิเสธที่จะปริปากบ่น คีตานั่งเท้าคางมองคนข้างกายเงียบ ๆ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของธันวา เผยให้เห็นแพขนตางอนยาวและรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ดวงตาที่บ่งบอกถึงการอดนอนติดต่อกันหลายวัน สายตาของวิศวกรหนุ่มมาดเข้มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าการร่วมงานผุดขึ้นมาในอก—ความรู้สึกอยากปกป้อง อยากโอบกอด และอยากดูแลคนปากแข็งคนนี้ให้พ้นจากความเหนื่อยล้า "พักสิบนาที" คีตาสั่งเสียงนุ่ม พร้อมกับยื่นกระป๋องกาแฟดำอุ่นจัดที่เพิ่งกดมาจากตู้หยอดเหรียญให้ ธันวาชะงัก ปรายตามองกระป๋องกาแฟสลับกับใบหน้าคมคายของคนให้ "ผมไม่ว่าง ข้อมูลตรงนี้กำลังจะลิงก์กับโครงสร้างฐานข้อมูลที่คุณออกแบบ พลาดไม่ได้เด็ดขาด" "ถ้าคุณเป็นลมคาหน้าจอ ผมคงต้องอุ้มคุณไปส่งโรงพยาบาล และนั่นแหละที่จะทำให้โปรเจกต์เราพังจริง ๆ" คีตาพูดเสียงเฉียบขาด ยัดกระป๋องกาแฟใส่มือเรียวบังคับให้รับไว้ "ดื่มซะ... แล้วฟังผมพูดดี ๆ" ธันวาจำใจรับมา ถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะจิบกาแฟขมปร่าเพื่อเรียกความตื่นตัว ความอบอุ่นจากกระป๋องโลหะแผ่ซ่านเข้ามาในฝ่ามือ ลดทอนความเย็นชาในบรรยากาศลงไปได้บ้าง "มีอะไรก็ว่ามา ผมฟังอยู่" "ตรงบรรทัดที่สิบห้า..." คีตานโน้มตัวเข้ามาใกล้ ชี้ปลายนิ้วลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนไหล่กว้างแทบจะเบียดกับไหล่บางของธันวา "ถ้าคุณปรับโครงสร้างฐานข้อมูลตรงนี้ให้ยืดหยุ่นขึ้นอีกนิด มันจะรองรับอัลกอริทึมที่คุณเขียนได้สมบูรณ์แบบ ไม่ต้องมานั่งแก้บั๊กวนลูปแบบนี้" ธันวาขมวดคิ้วจ้องมองโค้ดและแปลนโครงสร้างที่คีตากำลังอธิบาย สมองอัจฉริยะประมวลผลตามอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง... ใช่! วิธีนี้แก้ปัญหาทุกอย่างได้อย่างหมดจดโดยไม่ต้องรื้อระบบใหม่ทั้งหมดเลย "อ๋อ... แบบนี้นี่เอง" ธันวารemอุทานออกมาเบา ๆ อย่างลืมตัว เผลอหันไปสบตาŴคับคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มกันอีกครั้ง และในจังหวะนั้นเองที่ความใกล้ชิดเริ่มเปลี่ยนความหมาย คีตาไม่ได้ขยับตัวหนี ดวงตาสคมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของโอเมก้าตรงหน้า ความเงียบสงบในยามวิกาลทำให้เสียงหัวใจของทั้งคู่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงเครื่องปรับอากาศ "เก่งมาก... คนเก่ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชมอย่างจริงใจ มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมหน้าที่ตกลงมาปรดหน้าผากมนของธันวาแผ่วเบา สัมผัสนั้นนุ่มนวลจนธันวารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความแข็งกร้าวที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ยากจะต้านทาน "คุณ... คีตา..." ธันวาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบ and สั่นพร่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คีตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าคมเข้มค่อย ๆ โน้มเข้าไปใกล้ริมฝีปากที่เผยอออกน้อย ๆ อย่างรอคอย สติสัมปชัญญะเตือนให้ธันวาถอยห่าง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการนิ่งงัน ปล่อยให้บรรยากาศพาไปสู่จุดที่อันตรายที่สุด ทว่า... *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานดังขึ้นแผดเสียงทำลายบรรยากาศสีชมพูยามตีสามจนกระเจิง ธันวาสดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังจนเกือบตกเก้าอี้ ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความตื่นตระหนก คีตาสบถเบา ๆ ในลำคอด้วยความขัดใจ ดวงตาคมกริบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าของบุคคลที่ไม่คาดคิด ธันวาหอบหายใจถี่รัว รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับเพื่อหลบเลี่ยงสถานการณ์ชวนใจเต้นรำคาญใจนี้ "ฮัลโหล... มินท์? มีอะไรดึกดื่น-" "เฮ้ย ธันวา! แกดูข่าวเว็บโค딩เดฟยังวะ!" เสียงปลายสายของมินท์ตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ระบบฐานข้อมูลสำรองของบริษัทคู่แข่งหลักเราเมื่อกี้ โดนแฮกและข้อมูลรั่วไหลหมดแล้ว! และที่ซวยกว่านั้นคือ... ไอพีแอดเดรสที่ใช้โจมตี ถูกแกะรอยมาเจอว่าเป็นเซิร์ฟเวอร์หลักของตึกที่เรากำลังนั่งทำงานอยู่ตอนนี้!" ธันวาหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คีตาลุกขึ้นยืนพรวด สีหน้าเคร่งเครียดดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของคนรัก ก่อนที่ธันวาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ประตูห้องประชุมกระจกใสก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทและชายชุดสูทแปลกหน้าสามคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมหมายค้นในมือ! "คุณธันวาและคุณคีตาใช่ไหมครับ... พวกคุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยคดีเจาะระบบและจารกรรมข้อมูลบริษัทคู่แข่ง กรุณาให้ความร่วมมือกับเราด้วยครับ" ****************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบทั้งหวานคู่นี้เสมอนะคะ