ดันเจี้ยนสอบกลางภาค

"อย่าแตะต้องกำแพงนั่น เรย์... ถ้าไม่อยากให้แขนข้างหนึ่งหายไปกลายเป็นปุ๋ยบำรุงดันเจี้ยน" เสียงกระซิบเย็นเยียบจากเซร่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาของปลายนิ้วเรียวที่รั้งข้อมือของฉันไว้ทันท่วงที กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกลิลลี่ในยามค่ำคืนปะทะเข้ากับจมูก ขัดกับกลิ่นอับชื้นและไอความตายที่อบอวลอยู่ในเขาวงกตหินสีเลือดแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง ฉันชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก สายตาจดจ้องไปยังรอยแยกบนกำแพงหินที่ดูเหมือนทางผ่านปกติ ทว่าเมื่อเพ่งมองผ่าน 'ดวงตาแห่งระบบ' ฉันถึงได้เห็นเส้นใยมานาสีดำสนิทที่แฝงตัวอยู่ราวกับตาข่ายดักจับเหยื่อ หากฉันก้าวไปอีกเพียงก้าวเดียว ร่างกายคงถูกเฉือนจนไม่เหลือชิ้นดี "ขอบใจนะ... เกือบไปแล้วจริงๆ" ฉันถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตากับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย เธออยู่ในชุดรัดรูปสีดำสนิทที่ขับเน้นรูปร่างเพรียวบาง แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างด้วยความสงบนิ่งราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน นี่คือ 'ดันเจี้ยนสอบกลางภาค' สถานที่ที่เหล่าฮันเตอร์ฝึกหัดต้องแลกชีวิตเพื่อพิสูจน์คุณค่า แต่สำหรับฉันและเซร่าที่ติดอยู่ในชั้นที่ลึกเกินกว่าแผนผังที่สมาคมฮันเตอร์ระบุไว้ นี่มันไม่ใช่แค่การสอบ แต่มันคือการเอาตัวรอดจากกับดักที่ออกแบบมาเพื่อสังหารพระเจ้า "ไม่ใช่แค่กับดักทั่วไปสินะ" ฉันพึมพำขณะเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา กราฟิกสีฟ้าใสแสดงค่าสเตตัสที่ผันผวนอย่างรุนแรง [คำเตือน: สภาพแวดล้อมมีความไม่เสถียรสูง มานาที่รั่วไหลกำลังบิดเบือนพื้นที่] "เขาวงกตนี้มันมีชีวิตค่ะเรย์" เซร่าก้าวออกมาข้างหน้า รอยยิ้มมุมปากที่ดูขี้เล่นปรากฏขึ้น แต่นัยน์ตาของเธอกลับเย็นชาจนน่าขนลุก "มันกำลังเลียนแบบโครงสร้างสมองของมนุษย์ ยิ่งนายพยายามใช้ตรรกะคาดเดาทางออก มันก็จะยิ่งสร้างทางตันที่ซับซ้อนขึ้นไปอีก เหมือนกับการพยายามแก้โจทย์เลขที่มีตัวแปรไม่สิ้นสุด" ฉันขมวดคิ้ว พยายามตั้งสติ พลังเลเวลของฉันในตอนนี้แม้จะสูงกว่าเกณฑ์ทั่วไป แต่เทียบกับมิตินี้แล้ว เราก็เป็นแค่มดที่หลงทางในรังหมาป่า "งั้นถ้าเราไม่ใช้ตรรกะ... เราจะใช้สัญชาตญาณงั้นเหรอ?" "เปล่าเลย" เซร่าใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของตัวเอง "เราต้องสร้าง 'บั๊ก' ขึ้นมาในระบบของมันต่างหาก นายจำที่ฉันสอนเรื่องความผิดปกติของมานาในจุดที่สมดุลที่สุดได้ไหม? จุดศูนย์กลางของเขาวงกตนี้ไม่ได้อยู่ที่ปลายทาง แต่มันอยู่ที่ตัวตนของนายเอง" เธอเดินเข้ามาใกล้จนฉันรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเธอ มือของเธอทาบลงบนอกซ้ายของฉัน สัมผัสนั้นทำให้ความกังวลที่เกาะกินใจค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเชื่อมั่นที่เปี่ยมล้น "หลับตาลง แล้วเชื่อมต่อมานาของนายเข้ากับแรงสั่นสะเทือนของกำแพง ไม่ใช่เพื่อมองเห็นทาง แต่เพื่อสื่อสารกับมัน" ฉันหลับตาลงตามคำสั่ง ปรับลมหายใจให้เป็นจังหวะเดียวกับความเงียบงันรอบข้าง ในวินาทีที่ความมืดมิดครอบคลุม ฉันสัมผัสได้ถึงเสียงครวญครางของหิน เสียงเต้นของหัวใจที่ดังมาจากกำแพงทุกด้าน มันไม่ได้มีแค่เส้นทางเดียว มันมีเป็นพันๆ เส้นทางที่ขยับเขยื้อนอยู่ตลอดเวลา ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวจนแทบจะระเบิด [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติในพื้นที่!] [ทักษะ 'เนตรแห่งการสร้าง' ถูกกระตุ้น!] [คำเตือน: บอสลับกำลังประเมิน... การเชื่อมต่อสมบูรณ์!] บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนพื้นหินใต้เท้าแตกร้าว เซร่าที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มแผ่กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เธอไม่ได้แกล้งเล่นๆ อีกต่อไปแล้ว ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต "เจอตัวจนได้นะ... เจ้าสิ่งโสโครกที่บังอาจขังพวกเราไว้" เสียงของเซร่าเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของหญิงสาวผู้ร่าเริง แต่เป็นเสียงของผู้ปกครองที่กำลังโกรธเกรี้ยว ก่อนที่ฉันจะได้ตั้งตัว ผนังห้องโถงที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าก็ถูกฉีกกระชากออกด้วยพลังมานาที่มองไม่เห็น แรงกระแทกส่งผลให้เขาวงกตทั้งชั้นสั่นสะเทือนไปถึงรากฐาน เบื้องหน้าของพวกเรา... ร่างมหึมาของสิ่งที่เรียกตัวเองว่า 'ผู้คุมกฎแห่งเขาวงกต' ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจากความมืดมิด มันไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตานับร้อยดวงที่เบิกโพลงมองมาที่พวกเรา พร้อมกับไอสังหารที่รุนแรงจนฉันกระอักเลือดออกมาคำโต "เรย์ ถอยไปข้างหลัง!" เซร่าตะโกน พร้อมกับที่ร่างของเธอถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีดำที่แผดเผาทุกสิ่งที่สัมผัส "การสอบกลางภาคของนายจบลงแล้ว... แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามระหว่างฉันกับมัน!" ในขณะที่พื้นดินกำลังจะถล่มลงมาและร่างของผู้คุมกฎกำลังจะพุ่งเข้าโจมตี ฉันกลับสังเกตเห็นบางอย่าง... หน้าต่างระบบของฉันที่ค้างอยู่ที่เมนู 'คำสั่งพิเศษ' เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงเข้มพร้อมข้อความที่ทำเอาลมหายใจฉันแทบหยุดชะงัก [ภารกิจระดับ SSS: สังหารผู้คุมกฎเพื่อปลดล็อก 'รอยแยกมิติ'] [สถานะ: เซร่า (บอสลับ) กำลังเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง...] [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: หากพลังของเซร่าเกินขีดจำกัด ผู้ใช้จะถูกระบบลบตัวตนทิ้งทันที!] มือของฉันสั่นเทาขณะมองไปที่เซร่า เธอไม่ได้หันมามองฉันเลย แต่เธอกำลังกางมือออกเพื่อรับการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของบอสตัวนี้ด้วยตัวคนเดียว... รอยยิ้มของเธอในตอนนั้น... มันคือรอยยิ้มของคนที่กำลังเตรียมตัวจะบอกลาฉันตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปพร้อมกับเรย์และเซร่าในความเข้มข้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ!