บั๊กทำพัง? ระบบเริ่มทวงคืน

กลิ่นอายของโอโซนและคราบเขม่าสีดำสนิทจากการระเบิดของมานาขั้นวิกฤตยังคงอบอวลอยู่รอบตัว แผงควบคุมโปร่งแสงสีฟ้าเข้มลอยเด่นอยู่กลางอากาศ สั่นกระตุกอย่างรุนแรงจนเส้นกราฟข้อมูลทั้งหมดบิดเบี้ยวเป็นคลื่นซิกแซก “ดูเหมือนว่านายจะเล่นสนุกเกินขอบเขตที่ระบบอนุญาตไปหน่อยแล้วนะคะ เจ้าลูกแมวหลงทาง” เสียงหวานทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบที่แตะลงบนต้นคอของเรย์อย่างแผ่วเบา เซร่าก้าวออกมาจากเงาของมิติที่บิดเบี้ยว ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานแกแกมความกังวลลึกๆ เธอยังคงรักษาภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้เพอร์เฟกต์เอาไว้ได้แม้ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด ชุดเดรสสีเข้มที่สวมใส่ไหวตามแรงลมจากการปะทะพลังเมื่อครู่ เผยให้เห็นกลิ่นอายของราชินีปีศาจที่พยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้ม เรย์ถอนหายใจยาว พยายามปรับจังหวะการหายใจที่ติดขัดจากการรีดเร้นมานากลุ่มก้อนสุดท้ายผ่านบั๊กของระบบ หน้าจอตรงหน้าของเขากำลังส่งเสียงเตือน *ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด* ถี่รัว ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนเด่นชัด [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้งานมานาเกินลิมิตระดับสูงสุด 300%] [สถานะ: ร่างกายกำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤต การเชื่อมต่อกับแกนกลางระบบกำลังถูกจำกัด] “ผมไม่มีทางเลือกต่างหาก เซร่า ถ้าไม่รีดเร้นพลังจากช่องโหว่นั้น เจ้าฮันเตอร์ระดับ S คนนั้นคงส่งพวกเราไปนอนคุยกับรากมะม่วงตั้งนานแล้ว” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความตึงเครียด แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย เขารู้ดีว่าการใช้ประโยชน์จากบั๊กเลเวลตันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ทุกครั้งที่ฝ่าฝืนกฎของระบบ ร่างกายของเขาจะต้องจ่ายดอกเบี้ยด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ถูกอัดฉีดเข้ามาในกระแสเลือด เซร่าหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด รอยยิ้มบนเรียวปากบางระเรื่อจางหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังที่กดดันจนเรย์ต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา เธอยื่นมือเรียวมาคว้าปกเสื้อของเขาไว้แน่นแล้วดึงเข้ามาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน “นายคิดว่าร่างกายมนุษย์เปราะบางนี่มันรับภาระไหวเหรอคะ เรย์? เลิกทำตัวเป็นฮีโร่หัวรั้นสักที นายมีฉันอยู่ทั้งคน... ทำไมถึงชอบเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายอยู่เรื่อย” น้ำเสียงของเธอเจือความหงุดหงิดระคนเป็นห่วงอย่างชัดเจน ปลายนิ้วที่แตะคอเขาเปลี่ยนเป็นรวบเส้นผมชื้นเหงื่อออกให้ด้วยความทะนุถนอม เรย์หัวเราะแห้งๆ ในลำคอ เขารู้ดีว่าเซร่าพร้อมจะพลิกแผ่นดินล้างบางทุกคนที่กล้าทำให้เขาบาดเจ็บ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่อาจยอมแพ้ให้กับโชคชะตาและอดีตที่เคยล้มเหลวได้เช่นกัน ความทะเยอทะยานที่จะยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองคือสิ่งที่ผลักดันให้เขาเสี่ยง “ก็เพราะไม่อยากให้เธอนั่งมองผมจากมุมมืดตลอดไปน่ะสิครับ... เอ๊ย! ค่ะ” เรย์รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นดวงตาสีเพลิงของเซร่าหรี่ลงอย่างคาดโทษ เธอเกลียดที่สุดเวลาเขาเผลอใช้คำพูดตามความคุ้นเคยเดิมๆ ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น หน้าจอสีฟ้าตรงหน้าก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พื้นผิวของโฮโลแกรมแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำขาว เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ของระบบดังขึ้นก้องกังวานในหัวของเรย์ ไม่ใช่เสียงเตือนแบบเดิม แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ให้ความรู้สึกกดดันราวกับภูเขาCทั้งลูกทับลงมา [ตรวจพบการฝ่าฝืนข้อตกลงระดับรากฐาน] [ระบบสนับสนุน ‘บั๊กเลเวลตัน’ กำลังถูกตรวจสอบโดยผู้ดูแลระบบนิรนาม] [กระบวนการ: การเรียกคืนสิทธิ์ (Protocol Reclamation) กำลังเริ่มต้นขึ้นใน... 10... 9...] เรย์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น เซร่าเองก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งทะลุทะลวงมิติเข้ามา ร่างเพรียวบางก้าวเข้ามาบังหน้าเรย์ไว้ทันที พร้อมกับปลดปล่อยไอVaporสีดำทมิฬแผ่ขยายออกเป็นบาตรคุ้มกันรอบตัว “นี่มันไม่ใช่ระบบสเตตัสธรรมดา…” เซร่าพึมพำ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “มีบางอย่าง... หรือ ‘ใครบางคน’ กำลังพยายามควบคุมมันจากเบื้องบน” [... 5... 4... 3...] ตัวเลขถอยหลังลดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพื้นที่รอบตัวที่เริ่มแตกละเอียดราวกับกระจก เรย์พยายามขยับมือเพื่อเรียกใช้ทักษะกู้ภัย แต่กลับพบว่ามานาในร่างถูกแช่แข็งจนหมดสิ้น ระบบปฏิเสธการตอบสนองทุกคำสั่ง กลไกทั้งหมดที่เขาเคยใช้เอาตัวรอดกำลังถูกพรากคืนไปทีละส่วน [2... 1...] ความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงสุดท้ายที่ดังขึ้นข้างหูไม่ใช่เสียงของระบบ แต่เป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... เจ้าหนูทดลองหมายเลขศูนย์” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปพร้อมกับเรย์และเซร่าในความเข้มข้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ!