ใครว่าคนไร้ค่าสู้ไม่ได้

“พลังกระจอกแบบแก น่ะต่อให้ดิ้นรนอีกสักกี่ชาติ ก็ไม่มีวันก้าวขึ้นมาเหยียบจุดเดียวกับฉันได้หรอก เรย์” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ ‘คริส’ ท็อปฮันเตอร์ประจำปีนี้ดังสะท้อนก้องไปทั่วสนามประลองจำลอง ม่านพลังงานสีฟ้าเข้มสะท้อนภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้ถือครองการ์ดระดับ A+ สองใบในมือ รัศมีออร่าเวทมนตร์แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของเรย์ในชุดฮันเตอร์เก่าๆ ทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่งตามแรงกดดันมหาศาล เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย แต่ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเจ้าเล่ห์ที่วับวามราวกับสัตว์ป่ากำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ เรย์ยกมือขึ้นปาดเลือดที่มุมปากช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของเขาทำให้คริสขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ “ท็อปของห้องงั้นเหรอคะ... น่าขำเสียจริง” เสียงกระซิบหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ ผ่านทางระบบสื่อสารลับที่เชื่อมต่อกับ ‘เซร่า’ ราชินีปีศาจผู้กำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาอย่างไร้ความกังวลอยู่บนอัฒจันทร์ VIP ชั้นบนสุด “ที่รัก... อย่าเล่นกับเด็กทารกพวกนี้นานนักเลยนะคะ ฉันเริ่มจะเบื่อหน้าเจ้าเด็กอวดดีนั่นเต็มทนแล้ว” “ใจเย็นน่าเซร่า” เรย์ตอบกลับในใจพลางหัวเราะเบาๆ “ของดี... ต้องเก็บไว้เสิร์ฟตอนท้ายสิครับ... เอ๊ย ตอนท้ายค่ะ” เขาแก้คำพูดในใจอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงสายตาดุๆ ที่เซร่ามักจะส่งมาถ้าเขาเผลอหลุดคำพูดผู้ชายออกมา ในสนามประลอง คริสไม่รอให้เรย์ได้ตั้งตัวอีกต่อไป เขาเหวี่ยงดาบเคลือบมานาพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกอากาศหวีดหวิว รัศมีดาบรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งตรงมาหมายจะปลิดชีพอีกฝ่ายให้จบในดาบเดียว รอบสนาม เสียงฮือฮาของเหล่านักเรียนและคณะกรรมการดังระงม ทุกคนต่างคิดว่าเรย์จบสิ้นแล้ว ฮันเตอร์เลเวลต่ำที่อาศัยแค่เส้นสายจะเอาอะไรไปสู้กับพรสวรรค์ระดับอัจฉริยะ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบกำลังจะถึงตัว เรย์กลับไม่หลบ ดวงตาของเรย์เป็นประกายสีทองวาบ ระบบบั๊กเลเวลตันที่เขาซ่อนไว้ทำงานอัตโนมัติ คำสั่งตรรกะในระบบถูกเขียนทับด้วยไหวพริบและความเข้าใจกลไกพลังงานอย่างทะลุปรุโปร่ง *ติ๊ง! ตรวจพบสกิล [พายุอัสนีคลั่ง] ระดับ A ของเป้าหมาย... ทำการวิเคราะห์จุดอ่อนความถี่มานา... 3... 2... 1... เสร็จสิ้น* “ช้าไปสามวินาทีค่ะ” เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะดีดตัวหลบไปทางมุมอับของสนามด้วยเทคนิคก้าวพริบตาที่ผสานกับบั๊กความหน่วงของระบบที่เขาจงใจแฮกไว้ตั้งแต่ต้นการประลอง การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้ใช้พละกำลังมหาศาล แต่เป็นการใช้แรงเหวี่ยงและการสะท้อนของสนามพลังเวทมนตร์รอบตัวอย่างแม่นยำราศีจับ *ตูมมม!* คมดาบของคริสฟันลงบนพื้นสนามจนหินแตกกระจาย แรงกระแทกสะท้อนกลับเข้าตัวคริสเองชั่วขณะเพราะความผิดพลาดในการควบคุมมานาแบบกะทันหัน ทำให้เขาเสียหลักไปเล็กน้อย “บ้าน่า! แกหลบการโจطرของฉันได้ยังไง!” คริสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกวาดตามองหาเรย์ที่หายลับไปกับกลุ่มฝุ่นควัน “ใครบอกว่าฉันหลบเหรอคะคริส” เสียงของเรย์ดังขึ้นจากด้านหลัง คริสสะ giật ตัวสุดแรง หันกลับไปฟันดาบใส่อย่างไร้ทิศทาง แต่สิ่งที่เขาฟันโดนกลับเป็นเพียงภาพติดตา (Afterimage) ที่เรย์สร้างขึ้นจากไอเทมการ์ดระดับ F ที่ถูกอัปเกรดคุณสมบัติด้วยบั๊กสะสมแต้ม “แกมันก็แค่… ตัวตลก!” คริสคำรามลั่น ปลดปล่อยมานาทั้งหมดระเบิดออกเป็นวงกว้างเพื่อกวาดล้างสนามประลอง ทว่า เรย์ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ร่างของเรย์ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือศีรษะของคริสตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธรุนแรงอะไรเลย มีเพียง ‘การ์ดข้อมูลพื้นฐาน’ ใบเดียวที่ขอบคมกริบ เรย์ทิ้งตัวลงมาพร้อมกับกระซิบข้างหูของท็อปฮันเตอร์ผู้มั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว “ความมั่นใจเป็นสิ่งที่ดีค่ะ... แต่ความประมาท คือหลุมศพที่ใหญ่ที่สุด” ปลายนิ้วของเรย์แตะลงที่จุดชีพจรมานาหลักบนไหล่ขวาของคริส—จุดที่เซร่าเคยชี้ให้เขาเห็นผ่านการวิเคราะห์ระดับบอสลับเมื่อคืนนี้ การ์ดในมือส่งกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำที่ดึงมาจากระบบบั๊กเข้าสู่เส้นลมปราณของคริสโดยตรง *เปรี๊ยะ!* ร่างของคริสแข็งทื่อในทันที มานาในร่างกายเกิดอาการช็อกอย่างรุนแรงเนื่องจากระบบภายในรวนจากการแทรกแซงโค้ดพลังงาน ดาบในมือหลุดร่วงกระแทกพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบกริบของผู้ชมทั้งสนาม คริสทรุดตัวลงคุกเข่า ดวงตาเบิกโพ้างงงัน หายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขาพยายามจะเรียกใช้การ์ด แต่นิ้วมือกลับไม่ยอมเชื่อฟัง ปลายทางความพ่ายแพ้อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว เรย์ยืนค้ำหัวอีกฝ่าย รอยยิ้มสบายๆ ปรากฏบนใบหน้า น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมบาดลึก “ใครว่าคนไร้ค่าสู้ไม่ได้คะ... บางที พวกเขาแค่มองเห็นวิธีเล่นที่สนุกกว่าที่คุณคิดก็เท่านั้นเอง” บนอัฒจันทร์ เซร่าแย้มสร้อยยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ ดวงตาสสีทับทิมคู่สวยพราวระยับด้วยความเอ็นดู ปลายนิ้วเรียวเคาะพนักเก้าอี้เบาๆ ราวกับกำลังชมการแสดงโชว์ที่ถูกใจที่สุด แต่ทว่า... ในวินาทีที่กรรมการกำลังจะประกาศผลการแข่งขัน ท้องฟ้าเหนือสนามประลองกลับมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน ม่านพลังป้องกันระดับสูงของสถาบันสั่นกระพือเสียงดังลั่นราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด เสียงเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับข้อความปริศนาที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์โดยไม่ใช่คำสั่งจากระบบเดิมที่เขาคุ้นเคย *[คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก]* *[รหัสข้อผิดพลาด: ERROR 404 - ผู้ดูแลระบบนิรนามกำลังเข้ายึดครองพื้นที่]* *[เป้าหมายใหม่: กำจัด "ราชินีปีศาจ" ที่ซ่อนอยู่... หรือสูญเสียทุกสิ่งใน 10 วินาที]* เรย์หันขวับมองขึ้นไปบนอัฒจันทร์ VIP ทันที ทว่าที่ตรงนั้น... เซร่าหายตัวไปแล้ว เหลือเพียงกลีบกุหลาบสีดำที่กำลังสลายกลายเป็นละอองแสงกลางอากาศ! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอให้สนุกกับการอ่านและร่วมลุ้นไปกับเส้นทางของเรย์และเซร่าค่ะ!