ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขึ้น

“นั่นมัน... ใบหน้าของฉัน?” เสียงอุทานที่หลุดออกมาจากลำคอของเรย์แหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่ปลายนิ้วยังคงสัมผัสอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสของระบบบั๊กเลเวลตัน ข้อมูลตัวอักษรสีแดงฉานที่สะท้อนอยู่บนม่านตาของเขาไม่ได้กำลังแสดงสเตตัสของมอน스터ระดับบอสหรือไอเทוםแรร์หายากอันใด แต่มันคือภาพสามมิติของใบหน้ามนุษย์ที่ถูกเรนเดอร์ขึ้นจากฐานข้อมูลลับสุดยอดของสมาคมฮันเตอร์—ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้กุมความลับของโลกเบื้องหลัง และใบหน้านั้น... กลับซ้อนทับกับโครงหน้าของเซร่า ผู้หญิงที่กำลังนั่งจิบชาคาโมมายล์อย่างใจเย็นอยู่บนโซฟาปลายห้องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น บรรยากาศในห้องพักวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางย่านฮันเตอร์เขตสามเงียบงันลงทันตาเห็น เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยทำงานอย่างเงียบเชียบกลับฟังดูเยียบเย็นเสียดกระดูก เรย์หันขวับไปมองหญิงสาวเรือนผมสีเงินยาวสลวย ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้หลบสายตา เธอเพียงแต่ปรายตามองกลับมาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย “แปลกใจมากหรือคะ เรย์” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า เซร่าค่อยๆ วางถ้วยกระเบื้องเคลือบลงบนจานรอง เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นก้องกังวานในความเงียบ เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับล่วงรู้มานานแล้วว่าระบบจะเปิดเผยความจริงข้อนี้ในเวลาใดเวลาหนึ่ง เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้ารูปเข้ารอย สมองอันชาญฉลาดของฮันเตอร์หนุ่มผู้ผ่านการตายและเกิดใหม่ในระบบบั๊กมานับครั้งไม่ถ้วนเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้อมูลในอดีต ภาพเหตุการณ์การกวาดล้างดันเจี้ยนระดับปรมาจารย์เมื่อสามปีก่อน และร่องรอยพลังงานมานาสีดำสนิทที่เคยทิ้งไว้ในจุดเกิดเหตุถูกดึงขึ้นมาเชื่อมโยงกันในเสี้ยววินาที “ระบบไม่ได้รันบั๊ก... แต่ตัวตนของเธอต่างหากที่เป็น ‘บั๊ก’ ในระบบโครงสร้างของโลกใบนี้” เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องมองตรงไปยังร่างเพรียวบางที่สวมชุดเดรสสีดำสนิท “ถ้าข้อมูลของสมาคมฮันเตอร์ระบุว่ามหาภัยพิบัติระดับ SSS เมื่อสามปีก่อนมีใบหน้าเดียวกับเธอ... เช่นนั้นแล้ว ตัวตนของเธอในฐานะ ‘เซร่า’ แฟนสาวของฮันเตอร์แรงค์ E คนนี้ คืออะไรกันแน่?” ลิ้นเรียวเล็กกวาดริมฝีปากบางเบา เซร่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าการก้าวเดินของเธองดงามราวกับนางพญาหงส์ แต่ในสายตาของเรย์ตอนนี้ มันคือการเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาดระดับตำนานที่สามารถบดขยี้เมืองทั้งเมืองให้กลายเป็นจุลได้ภายในพริบตา ร่างระหงก้าวเข้าไปใกล้เรย์ทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกลิ่นอายความตายลอยละلي่วเข้า เรย์ไม่ถอยหลังหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง แต่เขากลับเลือกที่จะจ้องลึกลงไปในดวงตาสีอัมพันคู่สวยนั้นเพื่อค้นหาความจริง “ถ้าฉันบอกว่า... ฉันเบื่อหน่ายกับการต้องทำลายล้างโลกใบนี้ตามสัญชาตญาณเผ่าพันธุ์ แล้วเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบมนุษย์ธรรมดาเคียงข้างคุณ... คุณจะเชื่อไหมคะ?” น้ำเสียงของเซร่าเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย มันไม่มีความขี้เล่นหรือทีท่าหยอกล้อเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มีเพียงความจริงจังและความเปราะบางบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่ง เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำชายกระโปรงแน่นขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาทางกายภาพที่หลอกลวงไม่ได้ สิ่งนี้ยืนยันทฤษฎี ‘Show, Don't Tell’ ที่เรย์มักใช้คาดการณ์พฤติกรรมของเป้าหมายเสมอ เซร่าไม่ได้กำลังโกหก เธอกำลังกังวล... กังวลว่าเขาจะหวาดกลัวและผลักไสเธอออกไปจากชีวิต “เธอกำลังกลัวงั้นเหรอ?” เรย์เอ่ยถามเสียงนุ่มขึ้น ความตึงเครียดในอากาศคลายลงทีละน้อย ความฉลาดแกมโกงในแววตาถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง “ราชินีปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ที่ฮันเตอร์ทั่วโลกหวาดผวา กลับกำลังกลัวว่าผู้ชายธรรมดาๆ อย่างฉันจะรังเกียจตัวตนที่แท้จริงของเธอนี่นะ” เซร่าชะงัก เปลือกตาบางกะพริบลงช้าๆ ก่อนที่ใบหน้าสวยสมบูรณ์แบบจะปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นที่พวงแก้มอย่างไม่น่าเชื่อ เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเล็กน้อยด้วยความเขินอายปนขัด “ใคร... ใครกลัวกันคะ อย่าหลงตัวเองให้มากนักนะคะ เรย์! ฉันแค่... แค่ไม่อยากยุ่งยากกับการเก็บกวาดซากศพของคนที่บังเอิญมารู้ความลับต่างหาก” เธอกล่าวแก้เกี้ยวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นเข้มแข็ง แต่ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศคำพูดทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง เรย์อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ความรู้สึกตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เขาเอื้อมมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับอาวุธแตะลงบนหลังมือเรียวเนียนของเธอเบาๆ เซร่าสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ดึงมือหนี ปล่อยให้เรย์กุมมือของเธอเอาไว้ “ต่อให้เธอจะเป็นบอสลับที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ หรือจะเป็นตัวตนที่ทำลายล้างโลกได้จริง...” เรย์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่น “แต่ในสายตาของฉันตอนนี้ เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง... คนที่คอยทำอาหารให้ฉันกินตอนดึกๆ คนที่คอยแกล้งให้ฉันหัวเสีย และเป็นคนที่ฉัน... ไม่อยากเสียไป” คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำเอาเซร่าถึงกับนิ่งง้าง ดวงตาสีอัมพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่ด้านชามานานนับพันปีกลับเต้นรัวผิดจังหวะ ไอร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากใบหน้าลามไปถึงลำคอ เธอยังไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่กล้าหยอดคำหวานใส่บอสลับระดับภัยพิบัติหน้าตาเฉยเช่นนี้มาก่อน “คุณนี่มัน... ร้ายกาจจริงๆ นะคะ เรย์” เซร่าพึมพำเสียงเบา เธอยอมปล่อยให้เรย์ดึงร่างเข้าหาตัว อ้อมแขนอุ่นของฮันเตอร์หนุ่มโอบกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเรย์ทำให้ความหนาวเหน็บในจิตวิญญาณปีศาจของเธอละลายหายไปจนหมดสิ้น นี่คือความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามผ่านสถานะ ‘ผู้สร้างระบบ’ กับ ‘ผู้รับระบบ’ หรือ ‘ฮันเตอร์’ กับ ‘มอนสเตอร์’ แต่มันคือความผูกพันของมนุษย์สองคนที่ต่างโหยหาความอบอุ่นในโลกที่โหดร้าย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ นั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบบั๊กเลเวลตันดังขึ้นแทรกกลางคันด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติจากเดิม มันไม่ใช่เสียงสีฟ้าใสแจ้งเตือนเควสต์ทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์โทนต่ำสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแก้วหู [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก!] [เป้าหมายระดับภัยพิบัติลำดับที่ 0: ‘ผู้กล้าแห่งแสง’ กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันในรัศมี 500 เมตร!] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: ความสัมพันธ์ระดับลึกซึ้งกับบอสลับ ‘เซร่า’ บรรลุ 100% — เริ่มต้นกระบวนการ ‘อัปเกรดขีดจำกัดสายเลือด’ สู่ร่างจริงขั้นสมบูรณ์แบบ!] เรย์และเซร่าผละออกจากกันทันที ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันด้วยความตกตะลึง ประตูห้องพักหรูถูกแรงกระแทกมหาศาลอัดจนบานพับหลุดกระเด็น ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายเจิดจ้า ที่ยืนถือดาบศักดิ์สิทธิ์จ้องมองมายังพวกเขาทั้งสองด้วยรอยยิ้มเย็นชา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของเรย์และเซร่ามาจนถึงตอนนี้นะคะ