รูมเมทสุดโหด

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของไอน้ำเวทมนตร์ยังไม่ทันจางหายจากโถงต้อนรับกิลด์มืด เสียงล็อกกลอนประตูทองเหลืองก็ดังขึ้น *คลิก* หนักแน่นและก้องกังวาน ราวกับเสียงตัดขาดเรย์ออกจากโลกภายนอกอย่างถาวร เรย์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องพักพิเศษระดับ VIP สัมผัสแรกที่กระทบผิวกายไม่ใช่ความหรูหราของเฟอร์นิเจอร์บุด้วยขนสัตว์แท้ หรือพรมเปอร์เซียเนื้อหนานุ่มใต้ฝ่าเท้า แต่เป็นแรงกดดันมหาศาลจากมานาเข้มข้นที่ลอยวนอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก "เชิญนั่งตามสบายสิคะ... คุณฮันเตอร์มือหนึ่ง" เสียงหวานใสที่แฝงความเย้ายวนดังขึ้นจากมุมมืด เซร่าพิงสะโพกเข้ากับขอบหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหานครเซนต์เทรียร์ แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องลงมาต้องเรือนผมสีดำสนิทและใบหน้าเรียวสวยได้รูป รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าสถานการณ์ทั้งหมดนี้อยู่ใน 'การคำนวณ' ของเธอมาตั้งแต่ต้นแล้ว เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ แผงหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าของระบบบั๊กเลเวลตันเด้งเตือนขึ้นมากลางอากาศทันทีโดยไม่ต้องออกคำสั่ง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาพแวดล้อมความกดดันสูงระดับ S] [คำเตือน: ผู้ใช้กำลังอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ (ความปลอดภัย: ติดลบ 100%)] [ข้อเสนอแนะจากระบบ: แนะนำให้หมอบราบลงกับพื้นแล้วขอความเมตตา... หรือไม่ก็เตรียมใจรับมือกับการถูกกลั่นแกล้งทางจิตวิทยาขั้นสูงสุด] "เซร่า... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?" เรย์ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความระแวง "ฉันจำได้ว่าตั๋วห้องพักวีไอพีของฉันคือห้อง 402 ไม่ใช่ห้องสูทเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของคุณ" "อ๋อ ห้อง 402 เหรอคะ?" เซร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นช่างน่าฟังราวกับเสียงกระดิ่งแก้ว แต่สำหรับเรย์มันฟังดูคล้ายเสียงมัจจุราชเคาะประตูห้องมากกว่า เธอก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้ามาหาเขาอย่างไร้สุ้มเสียง รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเนิบนาบ "พอดีว่าท่อประปาห้องนั้นเกิดชำรุดกะทันหันน่ะค่ะ และในฐานะที่ฉันเป็นผู้บริหารระดับสูงของกิลด์ ฉันจึงต้องดูแล... แขกคนสำคัญอย่างคุณเป็นกรณีพิเศษ" *ตอแหลชัดๆ กิลด์ระดับนี้ท่อประปาจะพังตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ!* เรย์คิดในใจอย่างหัวเสีย แต่ใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มเจื่อนๆ ไว้ได้อย่างแนบเนียน "เกรงใจแย่เลยค่ะ ฉันเกรงว่าการที่ฮันเตอร์ระดับแรงก์ E อย่างฉันมาอาศัยร่วมชายคาเดียวกับผู้บริหารระดับสูง จะทำให้ชื่อเสียงของคุณด่างพร้อยเอาได้นะ" เรย์ถอยหลังทีละก้าวเมื่อร่างระหงก้าวเข้ามาประชิด กลิ่นอายหอมหวานประหลาดที่คล้ายดอกไม้ป่าในแดนปีศาจลอยเข้าแตะจมูก มันคือกลิ่นเดียวกับตอนที่เธอยื่นคำขาดขู่จะสังหารทุกคนที่กล้าแตะต้องเขาเมื่อตอนเย็น เซร่าหยุดฝีเท้าลงเมื่อแผ่นหลังของเรย์เกือบจะชนเข้ากับผนังห้อง เธอยื่นมือเรียวบางข้างหนึ่งขึ้นไปทาบกับผนังด้านข้าง กักตัวเขาไว้ในวงแขนอย่างจงใจ ดวงตาสีเพลิงคู่สวยจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับจะสาะยายเข้าไปถึงก้นบึ้งความคิด "ชื่อเสียงเหรอคะ? หึ... คนพวกนั้นไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาตัดสินใจว่าอะไรคู่ควรกับฉันหรอกค่ะ" เซร่ากระซิบแผ่วเบา ชิดริมใบหูของเขาจนเรย์รู้สึกขนลุกซู่ "อีกอย่าง... คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอคะว่าฉันเกลียดการนอนคนเดียวที่สุด" เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าข้ออ้างเรื่องความกลัวความโดดเดี่ยวของเธอนั้นเป็นเรื่องโกหกคำโต ระดับราชินีปีศาจที่เคยปกครองดินแดนรกร้างมานานนับพันปีจะมากลัวความมืดได้อย่างไร สิ่งเดียวที่เธอต้องการจริงๆ คือการต้อนเขาให้จนมุมและดูปฏิกิริยาแก้เขินขัดขัดขืนของเขาต่างหาก—ซึ่งเป็นงานอดิเรกสุดโปรดที่เธอทำบ่อยเสียยิ่งกว่าการสะสมศิลามานา "ถ้าอย่างนั้น... ฉันขอตัวไปนอนที่โซฟาด้านนอกก็แล้วกันค่ะ" เรย์พยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่เซร่ากลับขยับตัวตามอย่างรวดเร็ว เร็วจนเรย์แทบมองไม่ทัน ร่างบางขยับเข้ามาใกล้จนหน้าอกแนบชิดกับอกเสื้อของเขา "โซฟาข้างนอกแข็งจะตายค่ะ... หรือว่า..." เซร่าเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาพราวระยับ "คุณกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวจนเผลอทำอะไรฉันเข้าล่ะคะ?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจทำเอาเรย์สำลักน้ำลายตัวเอง ไอโฮกฮากออกมาหน้าดำหน้าแดง ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ แม้เขาจะผ่านสมรภูมิและเล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองของกิลด์มาโชกโชนแค่ไหน แต่ก็ยังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่รุกฆาตทางคำพูดได้หน้าตาเฉยขนาดนี้ "พูดอะไรแบบนั้นกันคะ เซร่า! ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!" เรย์รีบปฏิเสธเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวจนคิดว่าถ้าเอาไข่มาตอกใส่คงจะสุกได้ภายในสามวินาที "อ๋อเหรอคะ? งั้นก็ดีเลย..." เซร่าหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่ได้แกล้งเขาจนมุม เธอยอมถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง เปิดโอกาสให้เรย์ได้สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด "งั้นก็ตามสบายนะคะ เตียงนอนนุ่มๆ ด้านในยกให้คุณ ส่วนฉันจะนอนโซฟาเอง... วางใจเถอะค่ะ ฉันไม่กินคุณตอนนี้หรอก... อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่คืนนี้" เรย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ร่างกายแทบทรุดฮวบลงกับพื้น ความตึงเครียดเมื่อครู่สูบพลังงานชีวิตเขาไปโข แต่ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะหมุนตัวเดินหนีไปยังห้องนอนด้านใน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นขวางหน้าตา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของมานาภายนอกอาคาร] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "ราตรีสีเลือดแห่งเซนต์เทรียร์" ถูกกระตุ้นแล้ว] [เป้าหมาย: ผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่าย จำนวน 12 ราย กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ห้องพัก VIP ผ่านทางระเบียงด้านหลัง เป้าหมายคือการลอบสังหาร "ฮันเตอร์เรย์" ตามคำสั่งลับของสมาคมใต้ดิน] เรย์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เซร่าที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว หุบยิ้มระรื่นทันที ดวงตาสีเพลิงเปลี่ยนเป็นประกายคมกริบราวกับใบมีดโกน บรรยากาศรอบตัวเธอกลับกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ความกดดันระดับราชาปีศาจแผ่ซ่านออกไปจนกระจกหน้าต่างสั่นระริก มือเรียวบางของเซร่ายื่นไปคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนกระดูกแทบร้าว แต่ไร้ซึ่งความเจ็บปวด มีเพียงจิตสังหารที่พุ่งทะยานออกมาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต "ดูเหมือนว่า... จะมีพวกแมลงน่ารำคาญบินเข้ามาในห้องนอนของเราซะแล้วสิคะ, เรย์" เซร่าเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณอยากจะจัดการพวกมันด้วยตัวเอง... หรือจะให้ฉันช่วยสับพวกมันเป็นชิ้นๆ แล้วโยนทิ้งหน้าต่างดีคะ?" *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความปั่นป่วนหัวใจของเรย์และเซร่านะคะ!*