แผนการตบหน้าคนอวดเบ่ง

เสียงเตือนระดับวิกฤตของหน้าต่างระบบสีแดงฉานไม่ได้ทำให้หัวใจของเรย์เต้นช้าลงแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... อะดรีนาลีนที่หลั่งพล่านทำให้ทุกประสาทสัมผัสของเขาคมกริบราวกับใบมีดโกน ในเสี้ยววินาทีที่เขาตัดสินใจคว้าข้อมือเรียวบางของเซร่าแล้วกดปุ่มปลดล็อกนิรภัยฉุกเฉิน แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวก็พุ่งทะยานจากใต้พื้นคอนกรีตขึ้นมาทันที คลื่นกระแทกสีนิลกาฬแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง บดขยี้เสาหินเสริมเหล็กของห้องโถงกิลด์ระดับสูงจนแตกละเอียดเป็นผุยผง กลิ่นอายความกดดันระดับ "ราชินีปีศาจ" ที่ถูกสะกดไว้ภายใต้รอยยิ้มอันอ่อนหวานกำลังรั่วไหลออกมาทีละนิด จนทำให้ฮันเตอร์ระดับ A ที่ยืนขวางทางอยู่ด้านหน้าถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง "อะ... อะไรกันเนี่ย! แรงกดดันนี่มันบ้าอะไรกัน!" ดอน หัวหน้ากลุ่มฮันเตอร์ "โล่เพลิงทมิฬ" ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความกร่างและชอบใช้อำนาจกดขี่ผู้อื่น ตะโกนออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก เขากำดาบในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แต่ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้า เพราะสัญชาตญาณดิบในร่างกำลังกรีดร้องเตือนว่า หากขยับเพียงนิดเดียว... ศีรษะของเขาจะหลุดจากบ่าทันที เรย์ยืนบังร่างของเพื่อนสนิทที่ถูกรังแกจนสะביกสะบอมไว้ด้านหลัง สายตาคมปลาบกวาดมองกลุ่มคนตรงด้วยความเย็นชา มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือของเซร่าไว้ หลอดค่าสถานะความเข้ากันได้ของวิญญาณบนหน้าจอระบบกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว *[ ติ๊ง! ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานแก่นแท้ระดับ SSS: คำสาปแห่งราชินีทมิฬ ]* *[ สถานะปัจจุบัน: ผู้ถือครอง (เรย์) ได้รับสิทธิ์ในการใช้ "ระบบสิทธิ์ขาด" ภายในรัศมี 50 เมตร ]* *[ คำเตือน: ความเหนื่อยล้าของระบบจะเพิ่มขึ้น 200% โปรดใช้ด้วยความระมัดระวัง ]* ลิซ่า (การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า) ขอบอกเลยนะคะว่า ฉากนี้นี่แหละค่ะคือนิพพานของการตบหน้าคนอวดเบ่ง! "พวกแก..." เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด มันไม่ใช่เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นน้ำเสียงราบเรียบที่ทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ "รังแกคนไม่มีทางสู้ สนุกมากไหมคะ... อ้อ ไม่สิ สำหรับพวกแกแล้ว การเหยียบย่ำคนอื่นคงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้พวกแก รู้สึกว่าตัวเองยังมีตัวตนสินะคะ?" "แก! ไอ้ฮันเตอร์แรงก์ D ขยะเปียก กล้าดียังไงมาสั่งสอนพวกฉัน!" ดอนกัดฟันกรอด พยายามฝืนพยุงร่างอันสั่นเทาของตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เขาชี้ดาบมาที่หน้าของเรย์ด้วยความแค้นเคือง "แกมันก็แค่ไอ้พวกเกาะผู้หญิงกิน! คิดว่ามีสาวสวยมายืนข้างๆ แล้วจะกร่างได้งั้นเหรอวะ!" เซร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเรย์ปรายตามองดอนเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยที่ปกติจะเต็มไปด้วยความขี้เล่นและประกายความรักยามมองเรย์ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับโลหิตที่ไหลวนในห้วงเหวลึก รอยยิ้มประดับบนมุมปากช่างงดงามราวกับเทพธิดา แต่แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความตายที่แท้จริง "เรย์คะ..." เสียงหวานใสกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของชายหนุ่ม ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอทำให้เรย์รู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด "ให้ฉันหักกระดูกพวกมันเป็นชิ้นๆ เลยดีไหมคะ? ข้อหาที่บังaçบมาขึ้นเสียงใส่ 'ของสำคัญ' ของฉัน..." เรย์เหลือบมองเซร่าเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างเจ้าเล่ห์ เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้แม่คุณทูลหัวคนนี้ลงมือ สถานที่แห่งนี้คงไม่เหลือแม้แต่ซากอิฐให้ทางกิลด์ได้เก็บกวาด "ใจเย็นก่อนค่ะที่รัก..." เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับดอนอีกครั้ง "เรื่องแค่นี้... ให้ฉันจัดการด้วย 'กฎกติกา' ของกิลด์ดีกว่าค่ะ" "กฎกติกาอะไรของแกวะ! ที่นี่คือกิลด์ศูนย์กลาง ใครหมัดใหญ่คนนั้นชนะ!" ดอนคำรามลั่น เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง "น่าเสียดายนะคะที่โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยกำลังกล้ามเนื้ออย่างเดียว..." เรย์ดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *[ ติ๊ง! เปิดใช้งานสกิลพิเศษ: [สัญญาทาสการค้า] (Trade Slave Contract) - ดึงข้อมูลประวัติการทำผิดกฎระเบียบของกิลด์จากฐานข้อมูลกลาง ]* หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเอกสารหลักฐานนับร้อยฉบับที่ฉายภาพพฤติกรรมฉ้อโกง การข่มเหงฮันเตอร์รุ่นน้อง และการยักยอกเงินรางวัลเควสต์ของกลุ่ม "โล่เพลิงทมิฬ" ออกมาให้ทุกคนในห้องโถงใหญ่ได้เห็นอย่างชัดเจน เสียงฮือฮาดังระเบ็งเซ็งเร่จากเหล่าฮันเตอร์รอบข้างที่มุงดูเหตุการณ์ ทุกสายตาที่มองมาที่ดอนและพวกพ้องเปลี่ยนจากความกลัวเป็นความรังเกียจทันที "นะ... นั่นมันอะไรกัน! แกแฮกเข้าระบบกิลด์ได้ยังไง!" ดอนหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าเอกสารเหล่านั้นคือหลักฐานมัดตัวที่จะทำให้เขาถูกถอดใบอนุญาตฮันเตอร์ไปตลอดชีวิต "แฮกเหรอคะ? พูดจาให้เกียรติสมองของฉันหน่อยนะคะ" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ดอนทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวที่กระทบพื้นคอนกรีตสร้างเสียงก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "นี่คือข้อมูลที่พวกแกทิ้งร่องรอยไว้โง่ๆ ต่างหากล่ะคะ คนโง่มักจะคิดว่าไม่มีใครฉลาดพอที่จะมองเห็นสิ่งที่ตัวเองซ่อนไว้... แต่บังเอิญว่าฉัน... มองเห็นมันทั้งหมดตั้งแต่แรกแล้วค่ะ" "แก... ไอ้สารเลว!" ดอนสติหลุด เขาเงื้อดาบฟันลงมาหมายจะปลิดชีพเรย์ด้วยความโกรธแค้นขั้นสุด ทว่า... ก่อนที่คมดาบจะถึงตัว เรย์กลับไม่แม้แต่จะหลบ เขายืนไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังดูการแสดงตลกฉากหนึ่ง *เปรี้ยง!* ร่างของดอนกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงฝั่งตรงข้ามอย่างรุนแรง จนปูนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม โดยที่ไม่มีใครมองเห็นด้วยซ้ำว่าเซร่าขยับตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที... ราชินีปีศาจสาวก็มายืนขวางอยู่ตรงหน้าเรย์ พร้อมกับเป่าลมเบาๆ ที่ปลายนิ้วเรียวราวกับเพิ่งปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า "มือสกปรกๆ แบบนั้น... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้เรย์นะคะ" เซร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่แววตากลับไร้ซึ่งความปรานีโดยสิ้นเชิง เรย์ถอนหายใจเบาๆ กับความมือไวของแฟนสาว ก่อนจะก้มลงมองดอนที่นอนกระอักเลือดอยู่แทบเท้า "ทีนี้..." เรย์ย่อตัวลงกระซิบข้างหูของหัวหน้ากิลด์ผู้พ่ายแพ้ "นายจะเลือกก้มหัวขอโทษเพื่อนของฉันดีๆ... หรือจะให้คุณแฟนของฉัน พาพวกนายไปทัศนศึกษาในนรกขุมลึกแบบทริปเดียวเที่ยวตลอดชีพดีคะ?" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำขู่... แต่เป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอระบบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของเรย์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม *[ ติ๊ง! บรรลุเงื่อนไขลับ: [การประกาศศักดาแห่งผู้ครองระบบ] ]* *[ ระดับเลเวลอัปพุ่งทะยานสู่ขีดจำกัด: เลเวล 99 (Max Level Breakthrough Unlocked!) ]* *[ แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบการตื่น ℬณ ॱโญชณ ดินแดนลับแลระดับ SSS [ประตูมิติเงาสวรรค์] กำลังเปิดออกเบื้องหน้า... ]* เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อชื่อของบุคคลในอดีตที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว ปรากฏขึ้นบนข้อความบรรทัดสุดท้ายของระบบ... *[ บุคคลปริศนาที่รอคอยคุณอยู่ที่ปลายทางประตูมิติ คือ... "ผู้สร้างระบบ" ตัวจริงเสียงจริง ]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความแสบสันของเรย์และเซร่านะคะ!