ไอเทมลับที่หายไป

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและผงเวทมนตร์เก่าเก็บคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นที่เจ็ดของสถาบันฮันเตอร์หลวง พื้นหินแกรนิตสีเทาเข้มสะท้อนแสงวับแวมจากคሪสตัลเวทมนตร์ที่เริ่มกะพริบใกล้ดับ เรย์ยืนนิ่งอยู่หน้าชั้นวางอาร์ติแฟกต์ระดับสูงที่บัดนี้ว่างเปล่า รอยขูดขีดบนแท่นหินยังคงใหม่เกินกว่าจะเป็นฝุ่นผงตามกาลเวลา—มีใครบางคนเพิ่ง ‘หยิบ’ ของชิ้นนั้นออกไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา "รอบคอบเสียเปล่า แต่กลับปล่อยให้หนูกัดแทะคลังสมบัติลับเล็ดลอดสายตาไปได้… ช่างน่าผิดหวังเสียจริงค่ะ เรย์" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของปลายนิ้วที่แตะเบาๆ บนลาดไหล่ขวา เซร่าก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาศิลา ริมฝีปากอิบอิ่มคลี่ยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายประกายท้าทายยามมองแผ่นหลังที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยของชายหนุ่ม เรย์ไม่หันกลับไปทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง คำนวณร่องรอยการใช้มานาและระบบป้องกันเวทมนตร์รอบตัวที่ถูกบายพาสอย่างไร้ร่องรอย "ไม่ใช่ฝีมือของพวกฮันเตอร์หน้าใหม่แน่..." เรย์เอ่ยเสียงต่ำ สายตากวาดมองเศษผงเวทมนตร์สีครามที่ตกอยู่บนพื้น "การจะปลดผนึกอักขระโบราณของคลังสถาบันโดยไม่触发 (ทริกเกอร์) สัญญาณเตือนระดับ S… ต้องใช้กุญแจมานาที่มีลายเซ็นเวทเฉพาะตัว ซึ่งมีคนในสถาบันถือครองอยู่ไม่เกินสามคน" เซร่าหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับซ่อนความเยียบเย็นที่ทำให้อากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "และหนึ่งในสามคนนั้น… กำลังยืนจิบชาชมวิวอยู่ที่หอคอยทิศเหนือในเวลานี้สินะคะ? น่าสนุกเสียจริง มนุษย์เรานี่ช่างหลงใหลในอำนาจจอมปลอมเสียจนยอมขายแม้กระทั่งวิญญาณของสถาบันตัวเอง" "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำวิจารณ์มนุษย์ของเธอนะเซร่า" เรย์หันกลับมาสบตา พร้อมกับดีดนิ้วเบาๆ เรียกหน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าขึ้นมากลางอากาศ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยพลังงานมานาแปลกปลอมระดับตำนาน] [สถานะภารกิจ: ตามหา 'ศิลาแห่งปฐมกาล' ที่สูญหาย (ความคืบหน้า 15%)] [คำเตือน: หากไอเทมชิ้นนี้ถูกนำไปเชื่อมต่อกับแกนกลางดันเจี้ยนชั้นที่ 50 ระบบเกราะป้องกันสถาบันจะล่มสลายภายใน 3 ชั่วโมง] เรย์ขมวดคิ้วแน่นจนหัวคิ้วแทบจะชนกัน เวลาสามชั่วโมงดูเหมือนจะยาวนาน แต่ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยเกมการเมืองและการหักหลังภายในของสถาบัน มันสั้นเสียยิ่งกว่ากระพริบตา "ศิลาแห่งปฐมกาล" ไม่ได้เป็นแค่ไอเทมเพิ่มพลัง แต่มันคือหัวใจหลักที่ใช้ตรึงเขตแดนของมหานครฮันเตอร์ หากใครบางคนต้องการขโมยมันไป… เป้าหมายย่อมไม่ใช่แค่การร่ำรวยจากการขายต่อในตลาดมืดแน่นอน แต่มันคือการ ‘เปิดประตู’ "เซร่า เธอสัมผัสทิศทางของมันได้ไหม?" เรย์เอ่ยถามพาร์ทเนอร์สาวผู้มีพลังเหนือกว่าใครในที่นี้ เซร่าหุบยิ้ม ดวงตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "ห่างออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ สามกิโลเมตร… ใต้ฐานรากของสนามประลองกลาง ที่นั่นมีชีพจรมานาที่กำลังสั่นไหวแปลกๆ เหมือนมีใครกำลังพยายาม ‘กลืนกิน’ มันอยู่ค่ะ" "สนามประลองกลาง…" เรย์ทวนชื่อสถานที่ในใจ พลันนึกถึงตารางการแข่งขันคัดเลือกฮันเตอร์ระดับสูงที่จะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ผู้คนนับหมื่นกำลังแออัดกันอยู่ที่นั่นเพื่อรอชมการประลอง และถ้าหากเกิดการระเบิดของมานาจากศิลาแห่งปฐมกาลที่นั่น… ผลลัพธ์ย่อมเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการ "ดูเหมือนว่าเราจะมีงานต้องทำกันสินะคะ เรย์" เซร่าก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวปัดเศษฝุ่นบนปกเสื้อของชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าของเธอโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่แก้ม "ถ้างานนี้คุณแก้ปัญหาไม่ได้… ฉันคงต้องยึดตัวคุณไว้เป็นทาสรับใช้ในดินแดนปีศาจจริงๆเสียแล้วล่ะค่ะ" เรย์หลบสายตาไปเสี้ยววินาทีด้วยความเขิน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจังดังเดิม "รอดูก็แล้วกันว่าใครจะกินใคร… ไปกันเถอะ" ทั้งสองพุ่งทะยานออกจากห้องใต้ดินด้วยความเร็วสูง ประกายแสงมานาสีทองและสีดำทมิฬพาดผ่านทางเดินหินราวกับสายฟ้าสองสายที่เกาะเกี่ยวกัน ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าสู่สนามประลองตามพิกัดที่เซร่าระบุ ระบบโปร่งแสงตรงหน้าของเรย์ก็เกิดอาการกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนที่ไม่ได้มาจากคำสั่งของเขาเอง [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS] [ตรวจพบการเข้าถึง ‘ผู้ดูแลระบบตัวจริง’ นอกเหนือจากสิทธิ์ของโฮสต์] [คำเตือน: ไอเทม ‘ศิลาแห่งปฐมกาล’ ไม่ได้ถูกขโมย… แต่มันกำลัง ‘ถูกส่งคืน’ ให้กับเจ้าของที่แท้จริงซึ่งกำลังรอพวกคุณอยู่ ณ จุดสิ้นสุดของเส้นทางนี้] เรย์หยุดฝีเท้ากะทันหันจนรองเท้าบูทขูดกับพื้นหินเกิดประกายไฟ เซร่าที่พุ่งนำหน้าไปชะลอฝีเท้าลงแล้วหันกลับมามองด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดและเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนขมับของชายหนุ่ม "เรย์? เกิดอะไรขึ้น?" เรย์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์เบื้องหน้า พร้อมกับเงาร่างของบุคคลในชุดคลุมสีขาวสนิทที่ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าภายใต้ฮู้ดเงยขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มคุ้นเคย—รอยยิ้มของอาจารย์ใหญ่วิทยาเขตผู้ล่วงลับที่ควรจะเสียชีวิตไปตั้งแต่สามปีก่อน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ… ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับแผนการอันแยบยลของเรย์และเซร่านะคะ!