ศึกท้าประลองกิตติมศักดิ์

เสียงกัมปนาทจากการปะทะของคลื่นมานาระดับคลาสเอสยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ขณะที่ฝุ่นควันจากการระเบิดค่อยๆ จางลงเผยให้เห็นบรรยากาศตึงเครียดภายในสนามประลองกิตติมศักดิ์ของสถาบันฮันเตอร์ "เซร่า! หลบไป!" เสียงตะโกนของเรย์ที่หลุดออกมาจากลำคอแห้งผากยังไม่ทันจางหาย ร่างบางเพรียวระหงในชุดยูนิฟอร์มสถาบันที่ปรับแต่งจนดูทะมัดทะแมงของเซร่าก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไม่สะทกสะทกสะท้าน ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะซ่อนประกายความขี้เล่นเอาไว้ ยามนี้กลับเยียบเย็นราวกับห้วงลึกของมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง เธอยกปลายนิ้วขึ้นแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่าตรงหน้า ก่อนที่ม่านพลังสีดำสนิทจะแผ่ขยายออกเป็นรูปโล่โปร่งใส รับการโจมตีระลอกสองจาก ‘ลุค’ รองประธานนักเรียนผู้ถือครองฉายาหอกอัคคีทมิฬได้อย่างไร้รอยขีดข่วน แรงกระแทกทำให้พื้นสนามหินแกรนิตรอบตัวเธอปริร้าวเป็นใยแมงมุม แต่เจ้าตัวกลับยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟเวทมนตร์ในสนาม ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ใจร้อนเสียจริงนะคะ เรย์... แค่เด็กฝึกหัดเล่นสนุก จะต้องตกอกตกใจอะไรกันขนาดนั้นคะ?" เสียงหวานใสที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงอื้ออึงของผู้ชมบนอัฒจันทร์เงียบลงในพริบตาเดียว เรย์กัดฟันกรอด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูง ระบบบั๊กเลเวลตันในหัวส่งเสียงเตือนระรัวเป็นสัญญาณไฟสีแดงฉาน ข้อมูลค่าพลังของลุคที่พุ่งทะยานเกินขีดจำกัดเนื่องจากผลึกมานาต้องห้ามถูกฉายซ้ำขึ้นมาบนหน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้า เรย์รู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปแบบนี้ เซร่าจะต้องใช้พลังที่แท้จริงของเธอเพื่อระงับความวุ่นวาย และนั่นจะเสี่ยงต่อการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของ ‘บอสลับ’ แห่งดันเจี้ยนชั้นใต้ดินที่เธอพยายามปกปิดเอาไว้ "ถอยไปซะเซร่า นี่มันเรื่องการประลองตำแหน่งระหว่างฉันกับเขา แก... ลุค นายอยากได้ตำแหน่งท็อปฮันเตอร์ของสถาบันนักไม่ใช่หรือไง? จะมาหลบหลังผู้หญิงทำไม!" เรย์จงใจตะโกนยั่วโมโห พลางขยับเท้าซ้ายไปข้างหลังเพื่อเตรียมใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตา—บั๊กที่เขาค้นพบเมื่อสัปดาห์ก่อน ลุคแค่น3หัวเราะออกมาเสียงดัง ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเนื่องจากผลข้างเคียงของยาเร่งพลัง "ปากดีนักนะเรย์! แกมันก็แค่พวกขยะที่อาศัยโชคช่วยไต่เต้าขึ้นมา วันนี้ฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆคาลานประลองนี่แหละ!" สิ้นเสียง ลุคก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง หอกในมือถูกเคลือบด้วยเปลวเพลิงสีครามที่ร้อนระอุจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว การโจมตีนี้ไม่ใช่แค่การประลองเพื่อชิงตำแหน่ง แต่มันคือเจตนาฆ่าที่ปิดไม่มิด ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายหอกกำลังจะพุ่งเข้าทะลวงหัวใจของเรย์ ร่างของเซร่าก็หายวับไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย *พรึบ!* เธอก้าวเข้ามาขวางตรงกลางระหว่างเรย์และลุคอย่างแม่นยำ ราวกับการเคลื่อนย้ายข้ามมิติ ปลายนิ้วเรียวสวยราวกับหยกขาวเอื้อมออกไปข้างหน้า แล้วคว้าจับคมหอกอัคคีทมิฬด้วยมือเปล่า! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว เปลวเพลิงสีครามที่แผดเผาทุกสิ่งมลายหายไปในพริบตาเมื่อสัมผัสกับฝ่ามือของเธอ ดวงตาของเซร่าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานชั่วขณะหนึ่ง ปล่อยไอสังหารเข้มข้นระดับที่ทำให้ฮันเตอร์ระดับสูงบนอัฒจันทร์ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ลุคเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ความหยิ่งยโសก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้นเมื่อเขาตระหนักได้ว่า... สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นเรียนคนสวย แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ "รังแกคนของฉัน... สนุกมากไหมคะ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดั่งมาจากขุมนรกดังขึ้นข้างหูของลุค ก่อนที่ลุคจะทันได้ถอยหนี มือบางข้างนั้นก็สะบัดเบาๆ ส่งร่างของชายหนุ่มลอยละลิ่วข้ามสนามประลองกระแทกเข้ากับกำแพงเวทมนตร์ด้านนอกอย่างรุนแรง จนสติหลุดลอยและหมดสติไปในทันที ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วทั้งสนามประลอง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดัง ทุกสายตาต่างจดจ้องมองมาที่หญิงสาวผมสีเงินผู้ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังด้วยความหวาดกลัวและยำเกรง เรย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกผสมกับความระอา เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ พร้อมกับเอ่ยเสียงกระซิบเบาๆ เพื่อไม่ให้ใครได้ยิน "บอกแล้วไงว่าฉันจัดการเองได้ เดี๋ยวกรรมการสถาบันก็สงสัยกันพอดีหรอกว่าเธอเอาพลังบ้าอะไรมาปัดการโจมตีระดับนั้น" เซร่าหันกลับมาหาเขา รอยยἱ้มเยียบเย็นเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แทนที่ด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ชอบทำเป็นประจำ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นหอมหวานประหลาดลอยเข้าจมูกของเรย์จนหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ "ก็คนของฉันกำลังจะเจ็บตัวนี่คะ... ให้ฉันยืนดูเฉยๆ ได้ยังไงกันล่ะ เจ้าบ้าเรย์" เธอกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่ทำเอาเรย์ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของเรย์ ทำให้บรรยากาศสีชมพูจางหายไปในพริบตา หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นพร้อมกับตัวอักษรขนาดใหญ่ที่สั่นไหว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมาตราฐานสถาบัน!] [ภารกิจลับระดับ SSS: "เงาแห่งบรรพกาลที่ถูกปลุก" เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [คำเตือน: ผู้ดูแลระบบสูงสุดของสถาบันกำลังมุ่งหน้ามายังจุดเกิดเหตุ เนื่องจากตรวจพบการใช้ "พลังต้องห้าม" ของบอสลับระดับภัยพิบัติ...] เรย์เบิกตากว้างเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดสุดท้าย หัวใจกระตุกวูบ เขารีบหันไปมองหน้าเซร่าทันที ทว่ารอยยิ้มของหญิงสาวกลับแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อประตูมิติสีทองขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นกลางสนามประลอง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนพื้นดินสั่นสะเทือน และเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยที่ก้าวออกมาจากมิติ—เสียงฝีเท้าของ ‘ผู้อำนวยการสถาบัน’ ผู้ที่ไม่เคยปรากฏตัวมานานกว่าสิบปี! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันตรายนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!