พลังที่ซ่อนเร้น

แรงกดดันมหาศาลไม่ได้มาในรูปแบบของลมพายุ แต่มันคือการบีบอัดของอากาศจนชั้นบรรยากาศรอบตัวเรย์เริ่มบิดเบี้ยว ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบก้าวพ้นออกมาจากประตูมิติสีทอง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจใบมีดที่ผ่านการอาบเลือดมานับศตวรรษ “สิบปีที่สถาบันไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว แต่วันนี้... ดูเหมือนจะมีสิ่งน่าสนใจเกิดขึ้นสินะ” น้ำเสียงของผู้อำนวยการสถาบันไม่ได้ดังนัก แต่กลับดังกังวานเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกเหมือนถูกบางอย่างกดทับจากภายในร่างกายไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ระบบบั๊กเลเวลตันที่เงียบหายไปนานเริ่มสั่นระริกราวกับตอบสนองต่ออะไรบางอย่างที่ทรงพลังยิ่งกว่า เซร่าขยับตัวเข้ามาใกล้เรย์เพียงครึ่งก้าว รัศมีพลังปีศาจของเธอถูกสะกดไว้จนแทบมิด แต่ดวงตาของเธอในตอนนี้หาใช่แววตาขี้เล่นที่เรย์คุ้นเคย มันคือแววตาของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากเป้าหมายตรงหน้าเป็นชิ้นๆ “อย่าแม้แต่จะคิดจะลงมือกับเขา” เซร่ากระซิบ เสียงของเธอเย็นเยียบจนเรย์รู้สึกถึงไอความเย็นที่แผ่ออกมา “ทำไมฉันต้องฟังคนอย่างเธอด้วยล่ะ แม่สาวน้อย?” ผู้อำนวยการหันมาสบตาเซร่า มุมปากของเขาหยักยิ้มที่ดูเหยียดหยาม “ในเมื่อเธอเองก็คือ ‘บั๊ก’ ที่สถาบันนี้พยายามตามหามาตลอด” หัวใจของเรย์เต้นรัวเหมือนกลองรบ ระบบในหัวของเขาเริ่มรันโค้ดสีแดงฉานขึ้นมาซ้อนทับการมองเห็น เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินไปแบบนี้ ทั้งเขาและเซร่าจะไม่รอดพ้นไปจากที่นี่ เขาต้องทำอะไรสักอย่าง—บางอย่างที่จะเปลี่ยนความเสียเปรียบให้กลายเป็นกลยุทธ์ *‘ระบบ... วิเคราะห์ค่าสถานะของชายคนนั้นให้ฉันเดี๋ยวนี้!’* เรย์สั่งการในใจ [แจ้งเตือน: ตรวจพบค่าพลังเกินขีดจำกัดที่ฐานข้อมูลจะประมวลผลได้...] [คำเตือน: หากฝืนวิเคราะห์ พลังงานในร่างกายคุณอาจถูกเผาไหม้จนหมดสิ้น!] “เผาไหม้ก็ช่างหัวมัน!” เรย์คำรามเบาๆ ในลำคอ สายตาจ้องเขม็งไปที่ชายเบื้องหน้า เขาตัดสินใจทุ่มพลังทั้งหมดที่มีลงไปในระบบบั๊กเพื่อปลดล็อกสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด วินาทีนั้นเอง โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน หน้าจอสีฟ้าโฮโลแกรมปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์ แต่มันไม่ใช่สีฟ้าปกติ มันกลับเป็นสีดำสนิทที่มีเส้นแสงสีทองวิ่งพล่านราวกับสายฟ้า [ภารกิจลับ: ปลดล็อก ‘เนตรดาราดับสูญ’ เสร็จสมบูรณ์] [ทักษะใหม่: ขอบเขตแห่งความว่างเปล่า (Void Boundary) - ทุกการโจมตีภายในระยะ 10 เมตรจะถูกส่งไปยังมิติคู่ขนาน และเปลี่ยนเป็นพลังงานชีวิตให้แก่ผู้ใช้] เรย์รู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานสายใหม่ที่ไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือด พลังที่ไม่ได้มาจากมานา แต่มันมาจาก ‘ความว่างเปล่า’ ที่เขาสามารถควบคุมได้ดั่งใจนึก พื้นดินรอบตัวเขาร้าวแตกกระจายออกไปเป็นวงกลม แรงกดดันของผู้อำนวยการที่เคยถาโถมเข้าใส่เขากลับถูกดูดซับและหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง “นั่นมัน... พลังอะไรกัน?” ผู้อำนวยการหรี่ตาลง แววตาที่เคยนิ่งเฉยเริ่มปรากฏความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด เรย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เส้นผมของเขาพลิ้วไหวแม้ไร้กระแสลม ดวงตาของเขามีร่องรอยของสีทองเรืองรองจางๆ เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากที่แสนกวนประสาทที่เซร่าโปรดปรานถูกคลี่ออกมาอย่างช้าๆ “ผู้อำนวยการครับ... การขัดจังหวะการประลองของลูกศิษย์แบบนี้ มันไม่ค่อยเป็น ‘มืออาชีพ’ เท่าไหร่เลยนะว่าไหม?” เรย์สะบัดมือเบาๆ กลางอากาศ แรงดันพลังที่เขาสะสมจากการโจมตีเมื่อครู่ระเบิดออก กลายเป็นคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนกำแพงสนามประลองถล่มลงมาครึ่งแถบ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว แต่ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง เรย์กลับเห็นบางอย่างที่ทำให้เขานิ่งค้างไป ผู้อำนวยการไม่ได้หลบ... เขากำลังยืนอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมโดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน แถมเขายังหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะเปิดหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์แปลกประหลาด “เรย์... ฉันรอวันนี้มานานเหลือเกิน” ผู้อำนวยการกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเบาลง แต่น่าขนลุกกว่าเดิม “วันที่บั๊กจะพัฒนาจนถึงขั้นที่ ‘ผู้สร้าง’ จำเป็นต้องเข้ามาจัดการด้วยตัวเอง” สิ้นคำพูดนั้น พื้นดินใต้เท้าของเรย์ก็กลายเป็นสีดำสนิทราวกับหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง มันไม่ใช่ทักษะของฮันเตอร์ทั่วไป แต่มันคือการแทรกแซงระบบ! เซร่าถลาเข้ามาคว้าแขนเรย์ไว้ แต่ก่อนที่เธอจะทันทำอะไร แสงสว่างจ้าก็กลืนกินร่างของพวกเขาทั้งคู่จนมองไม่เห็นสิ่งใด “ยินดีต้อนรับสู่โหมด Root Access ของโลกใบนี้... เรย์” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้านะคะ รับรองว่าจุดพลิกผันกำลังรอทุกท่านอยู่ค่ะ! การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า