แผนการซ้อนแผน

"กลิ่นอายมานาปนเปื้อนระดับสาม... พวกมันเข้ามาในรัศมีเจ็ดเมตรแล้วค่ะ เรย์" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างใบหูไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งตกใจแต่อย่างใด เรย์ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังเทียมเก่าคร่ำคร่าภายในห้องพักรับรองชั้นสี่ของกิลด์รุ่งอรุณ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากภายนอกหน้าต่างกระจกที่ถูกฝุ่นเกรอะกรังสะท้อนเงาใบหน้าคมคายที่กำลังยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบรสชาติขมปร่า ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับประกายความเยือกเย็นอย่างประหลาด เขาวางถ้วยลงบนโต๊ะไม้เสียงดังกระทบเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนจังหวะแรก "มาช้ากว่าที่คาดการณ์ไว้สองนาที... แสดงว่าพวกมันยังระแวงระบบรักษาความปลอดภัยของกิลด์อยู่สินะคะ เซร่า" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางปรายตามองไปยังเส้นด้ายสีใสที่มองแทบไม่เห็นด้วยตาเปล่า ซึ่งถูกขึงขวางไว้ทั่วกรอบประตูและหน้าต่าง เส้นด้ายเหล่านี้ไม่ใช่ลวดสลิงธรรมดา แต่เป็นเส้นใยมานาที่ถักทอขึ้นจากสกิล [กับดักเงาอัคคี] ที่ถูกดัดแปลงค่าพารามิเตอร์ผ่านระบบบั๊กเลเวลตัน จนมีความทนทานสูงและพร้อมแปรสภาพเป็นเปลวเพลิงไร้ควันทันทีเมื่อมีแรงกดทับเกินหนึ่งกิโลกรัม แกร็ก... เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงใจความเงียบงันในยามวิกาล บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสามร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกอำพรางด้วยหน้ากากโลหะไร้ลวดลาย พวกมันคือนักฆ่ารับจ้างจากองค์การเงาพยัคฆ์—กลุ่มคนที่ขึ้นชื่อเรื่องการลอบสังหารฮันเตอร์อิสระอย่างไร้ร่องรอย ผู้นำกลุ่มก้าวเท้าเข้ามาเป็นคนแรก รองเท้าบูทหนAาดหนังเหยียบลงบนพื้นพรมเก่าๆ อย่างระมัดระวัง ทว่า... *ติ๊ด!* เสียงเตือนความถี่สูงดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าโปร่งแสงที่เด้งขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายรุกล้ำเขตแดน (3/3)] [สถานะกับดัก: ทำงานสมบูรณ์ 100%] [เงื่อนไขการทำงานของสกิล [กับดักเงาอัคคี] เริ่มต้นการเผาไหม้แบบจำกัดขอบเขต] “เฮ้ย! อะไร—” นักฆ่าคนแรกอุทานขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเส้นด้ายใสที่พวกมันเดินผ่านจู่ๆ ก็เรืองแสงสีแดงฉานขึ้นพร้อมกันราวกับตาข่ายมรณะ ก่อนที่เปลวเพลิงสีฟ้าจัดจะพวยพุ่งขึ้นโอบล้อมทางเข้าออกทั้งหมดไว้ในชั่วพริบตา ความร้อนสูงแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว แต่น่าแปลกที่ไม่มีเสียงระเบิดดังสนั่น เพราะเรย์ได้ใช้พลังจิตควบคุมแรงดันอากาศให้กักเก็บอานุภาพทั้งหมดไว้ภายในห้องแคบๆ นี้โดยเฉพาะ เพื่อไม่ให้ยามรักษาการณ์ด้านนอกรู้ตัว “อาร์๊กกก!” เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังเล็ดลอดออกมาจากใต้หน้ากากเหล็ก เมื่อเปลวเพลิงสีฟ้ากัดกินเกราะมานาป้องกันตัวของพวกมันจนแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อนกายหนี เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสอดส่องมองดูความโกลาหลตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ในโลกของฮันเตอร์ พละกำลังคือสิ่งสำคัญก็จริง แต่สำหรับคนที่มีระบบบั๊กเลเวลตันคอยรีไรท์กฎฟิสิกส์และมานาแล้ว สมองและข้อมูลคืออาวุธที่อันตรายที่สุด “แก... แกเป็นใครกันแน่! ทำไมกับดักนี่ถึงหลบเลี่ยงการตรวจจับของเครื่องสแกนระดับ A ได้!” นักฆ่าหัวหน้าทีมพยายามฝืนพยุงร่างที่ไหม้เกรียมของตนเองขึ้นมา มือสั่นเทากامกระชับมีดสั้นเคลือบพิษในมือแน่น หมายจะพุ่งเข้ามาปลิดชีพเป้าหมายเป็นครั้งสุดท้ายตามสัญชาตญาณของนักล่า เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างที่สะביวสะบอนนั้นทีละก้าวอย่างใจเย็น ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลจนอีกฝ่ายถึงกับหายใจติดขัด “เครื่องสแกนระดับ A งั้นเหรอคะ?” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเย็นชาไว้จนน่าขนลุก “น่าเสียดายจ้างวะคะที่ระบบของฉัน... มันอยู่นอกเหนือตรรกะที่พวกสมาคมฮันเตอร์จะประเมินได้ตั้งแต่แรกแล้ว” ในจังหวะนั้นเอง เงามืดบริเวณมุมห้องก็บิดตัววูบวาบ ร่างระหงของเซร่าก้าวออกมาจากความมืดอย่างไร้สุ้มเสียง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟสีฟ้าจากเปลวเพลิง เธอยกมือเรียวขึ้นปัดอากาศเบาๆ ครั้งหนึ่ง ส่งผลให้แรงโน้มถัดรอบตัวของนักฆ่าทั้งสามเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าจนพวกมันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว “เล่นสนุกพอหรือยังคะ เรย์” เซร่าเอียงคอมองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่แววตาสีม่วงเข้มคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความปรานีโดยสิ้นเชิง “ถ้ายังไม่พอ ฉันช่วยจัดการ ‘พวกที่เหลือ’ ที่กำลังแอบซุ่มอยู่บนดาดฟ้าให้อีกสักกลุ่มดีไหมคะ?” เรย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าขยายกว้างขึ้นเมื่อกวาดตามองไปยังหน้าต่างระบบที่เพิ่งอัปเดตข้อมูลใหม่สดๆ ร้อนๆ [แจ้งเตือนระบบ: เคลียร์ภารกิจย่อย [กำจัดสุนัขรับจ้าง] สำเร็จ] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ +5,000 / ปลดล็อกสกิลลับ: [เนตรมองทะลุขีดจำกัด Lv.2]] [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'บุคคลระดับสูง' จากกิลด์เงาพยัคฆ์ กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้ด้วยความเร็วสูง—และดูเหมือนว่า... พวกมันจะไม่ได้มาเพื่อฆ่าคุณ แต่มาเพื่อยื่นข้อเสนอที่คุณไม่มีทางปฏิเสธได้] ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนตระหง่านท่ามกลางเศษกระจกโปรยปราย—บุคคลที่ทำให้เรย์ต้องหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนปกเสื้อ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนการเติบโตของเรย์และเซร่ามาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!