ดันเจี้ยนหัดเรียนกับความลับที่ถูกค้นพบ

"นายจะยืนทื่อเป็นหุ่นไล่กาอยู่อีกนานไหมคะ เรย์? หรือว่าเกราะระดับซีของนายมันหนักจนขยับขาไม่ได้เสียแล้ว?" เสียงหวานเจือความขี้เล่นดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นอายอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วโถงหินอัคนีของดันเจี้ยนระดับ C-Class เซร่าในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีดำสนิทเอามือไขว้หลัง ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยความขบขัน ขณะมองฮันเตอร์หนุ่มที่กำลังยืนจ้องหน้าจอระบบสีทองลอยเคว้งกลางอากาศด้วยอาการค้างเติิ่ง เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน สายตาของเขาไม่ได้กวาดมองไปที่ซากอสูรกลายพันธุ์ที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องเท้า แต่กำลังโฟกัสอยู่ที่ตัวอักษรสีทองเรืองแสงซึ่งเพิ่งรีไรต์กฎฟิสิกส์ของดันเจี้ยนแห่งนี้ไปสดๆ ร้อนๆ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิทธิ์การเข้าถึงระดับ 'ผู้สร้าง' (Creator Access) ผ่านทางซิกเนเจอร์วิญญาณของบอสลับ 'ราชินีปีศาจแห่งเงามืด']* *[ผลลัพธ์: ระบบดันเจี้ยนทำการรีเซ็ตค่าพลังโจมตีของบอสประจำชั้น 'คิงโกลิม' ลง 99.99% เพื่อความปลอดภัยและ... เพื่อความสะดวกของคุณผู้หญิงข้างกาย]* ลิซ่า (ในฐานะนักเขียน) ขอสารภาพตามตรงเลยนะคะว่า จังหวะนี้แหละค่ะคือความบันเทิงที่แท้จริงของการเป็นฮันเตอร์สายบั๊ก! เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้าง เบื้องหน้าคือ 'คิงโกลิม' มอนสเตอร์ยักษ์สูงสามเมตรที่ทำจากหินลาวาหลอมเหลว มันควรจะเป็นบอสที่ทรงพลังจนกลุ่มฮันเตอร์ระดับสูงยังต้องปาดเหงื่อ แต่วินาทีนี้ เจ้าอสูรยักษ์ตัวดังกล่าวกลับกำลังยืนสั่นเทา ขาหน้าข้างหนึ่งงอพับลงครึ่งหนึ่งราวกับสุนัขตัวน้อยที่กำลังหวาดกลัวผู้เป็นนาย สายตาสﾄ์ของมันเหลือบมองเซร่าด้วยความหวาดผวาอย่างปิดไม่มิด "เธอเล่นอะไรพิสดารอีกแล้วใช่ไหม เซร่า?" เรย์หันไปกระซิบถามเสียงเบา พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นระริก แม้ในใจจะเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นก็ตามที เซร่าเอียงคอมองเล็กน้อย เส้นผมสีดำสนิทสะท้อนกับแสงเรืองรองของลาวาจนเกิดประกายระยับ เธอเดินเข้าไปใกล้เรย์ ปลายนิ้วเรียวเล็กแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเกราะของเขา จัดระเบียบมันอย่างใส่ใจ ราวกับภรรยาที่กำลังส่งสามีออกไปสนามรบ ทั้งที่รอบตัวพวกเขามีกลิ่นอายความตายลอยอบอวล "ฉันไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อยค่ะ เรย์..." เซร่ากระซิบตอบ เสียงของเธอนุ่มนวลจนน่าใจหาย แต่แฝงความร้ายกาจไว้อย่างแนบเนียน "ก็แค่... บอสตัวนี้มันบังเอิญมีรสนิยมแย่ๆ กล้าส่งสายตาคุกคามใส่คนของฉัน ฉันก็เลยช่วยปรับ 'ทัศนคติ' ให้มันนิดหน่อยเองนะคะ" คนของฉัน... คำพูดง่ายๆ ประโยคเดียว ทำเอาใบหน้าของเรย์ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เขาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจังอย่างรวดเร็ว ในฐานะฮันเตอร์ที่เคยผ่านจุดต่ำสุดของชีวิตมาแล้ว เรย์รู้ดีว่าโอกาสทองแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ และในโลกที่โหดร้ายใบนี้ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะปฏิเสธความได้เปรียบ "ถ้าอย่างนั้น..." เรย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับบอสยักษ์ มือขวาชักดาบสั้นเคลือบมานาออกมาจากช่องเก็บของ ท่าทางของเขาเปลี่ยนจากความลังเลกลายเป็นความเยือกเย็นและเฉียบคมในเสี้ยววินาที "ก็อย่าปล่อยให้ความหวandดีของเธอเสียเปล่าเลยดีกว่า" ตูーム! (เสียงระเบิดก้องกังวาน) เรย์พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสเตตเดิมของตัวเองเกือบเท่าตัว อาศัยบั๊กเร่งความเร็วที่ระบบซัพพอร์ตให้ ร่างของเขากลายเป็นเงาสลัวพุ่งตัดผ่านอากาศ คิงโกลิมที่สูญเสียพลังป้องกันและพลังโจมตีเกือบทั้งหมดพยายามจะยกหมัดหินขึ้นปัดป้อง แต่มันช้าเกินไป ช้าเสียจนน่าสมเพช ฉับ! คมดาบสั้นกรีดผ่านรอยต่อของแผ่นหินบริเวณข้อต่อหัวเข่าของบอสอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งแรงต้านทานใดๆ ราวกับกำลังตัดเต้าหู้แช่เย็น ไม่มีเสียงคำรามกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยว มีเพียงเสียงหอบหายใจโรยรราและเสียงหินแตกละเอียดเบาๆ เท่านั้น "นี่มัน... โกงเกินไปหน่อยไหมเนี่ย" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะพลิกตัวหลบเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาอย่างเชื่องช้า เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวละครหลักในเกม RPG ระดับเทพที่เปิดโหมดอมตะเอาไว้ แต่ความจริงคือ เขากำลังยืนอยู่หน้าดันเจี้ยนจริงที่มีเดิมพันด้วยชีวิต เซร่ายืนกอดอกพิงผนังถ้ำอย่างสบายใจ มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตามทุกการเคลื่อนไหวของเรย์ ไม่ว่าจะเป็ฯจังหวะการก้าวเท้า การพลิกข้อมือ หรือแม้แต่ประกายความมุ่งมั่นในแววตาของเขา ทุกอย่างล้วนน่ามองในสายตาของราชินีปีศาจผู้ผ่านกาลเวลามานับพันปี "ความสามารถที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่ว่าเรามีพลังมากแค่ไหนหรอกค่ะ..." เซร่าเอ่ยลอยๆ แต่อุดมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "แต่อยู่ที่ว่า เรากล้าพอที่จะไขว่คว้าโอกาสเมื่อมันมาอยู่ตรงหน้าหรือเปล่าต่างหากคะ เรย์" ฮันเตอร์หนุ่มไม่ตอบคำถามนั้น เขาอาศัยจังหวะที่คิงโกลิมเสียการทรงตัว กระโดดทะยานขึ้นไปเหยียบไหล่ของอสูรยักษ์ ก่อนจะทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงที่ด้ามดาบ ปักมันลงตรงจุดอ่อนบริเวณแกนกลางพลังงานของบอสอย่างแม่นยำ กร๊อบ! แครก! รอยร้าวสีทองสว่างวาบแผ่ขยายไปทั่วร่างของคิงโกลิม เสียงระบบแจ้งเตือนดังรัวติดต่อกันจนแทบฟังไม่ทัน แต่เรย์ไม่ได้สนใจหน้าจอพวกนั้นอีกต่อไป เขารอจนกระทั่งร่างมหึมานั้นสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าและไอเทมดรอปจำนวนมากกองอยู่บนพื้น ภารกิจเคลียร์ดันเจี้ยน C-Class สำเร็จลุล่วงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที! เรย์กระโดดลงมาพื้นดินอย่างนิ่มนวล ลมหายใจของเขาหอบถี่เล็กน้อยจากความตื่นเต้นและความเหนื่อยล้าทางจิตใจมากกว่าทางกาย เขาหันไปมองหญิงสาวที่ยืนรออยู่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ลมเย็นจัดพัดกรรโชกเข้ามาในโถงถ้ำอัคนี ทั้งที่ควรจะร้อนระอุด้วยลาวา หน้าจอระบบสีทองที่เคยนิ่งสงบ กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่เด้งขึ้นมากลางอากาศโดยที่ไม่มีใครสั่งการ *[คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด!]* *[ตรวจพบการบุกรุกจาก 'สิ่งแปลกปลอม' นอกเหนือขอบเขตดันเจี้ยน]* *[เป้าหมาย: ตัวตนระดับภัยพิบัติที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง - กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันในระยะ 500 เมตร]* เซร่าที่เคยมีท่าทีผ่อนคลายเมื่อครู่ หุบยิ้มลงทันที ดวงตาคู่งามหรี่แคบลง รังสีอำมหิตเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างของเธอจนเรย์รู้สึกหนาดสันหลังวาบอย่างช่วยไม่ได้ "ดูท่าทาง..." เซร่าพึมพำเสียงต่ำ รอยยิ้มเย้ายวนหายไป เหลือเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็ง "จะมีคนไม่อยากให้เรากลับออกไปจากที่นี่เสียแล้วล่ะค่ะ เรย์" และก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาถล่มก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหน้า พร้อมกับเงาร่างมหึมาปริศนาที่ก้าวทะลุผ่านม่านบาเรียของดันเจี้ยนเข้ามาอย่างง่ายดาย! (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับตัวอักษรนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)