ศัตรูในเงามืด

ประกายตาสีอำพันของเซร่าที่ทอดมองไปยังยอดเสาไฟเบื้องหน้าไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานราวกับเด็กน้อยที่กำลังรอคอยการเปิดกล่องของขวัญชิ้นโปรด ผิดกับเรย์ที่สัญชาตญาณฮันเตอร์ในตัวกรีดร้องเตือนภัย เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ขณะที่สมองอันเฉียบคมเริ่มประมวลผลความน่าจะเป็นของสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เงาดำบนยอดเสาไฟนั้นค่อย ๆ ขยับตัว แรงกดดันระดับคลาส A แผ่ซ่านกดทับลงมาจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง ผิวหนังบริเวณต้นคอของเรย์ลุกชันด้วยความรู้สึกคุ้นเคย—มันคือจิตสังหารของผู้ที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน และที่สำคัญที่สุด... คนผู้นี้กำลังสะกดรอยตามพวกเขามาตั้งแต่กิลด์ใหญ่ "ดูเหมือนว่า 'แมลง' ตัวนี้จะอึดกว่าที่เราประเมินไว้นะคะ เรย์" เซร่าเอ่ยกระซิบเบา ๆ ริมฝีปากอิ่มเคลือบด้วยรอยยิ้มเย้ายวน แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น เธอยื่นมือเรียวมาแตะที่ข้อศอกของเขาเบรกการเคลื่อนไหว พร้อมกับที่เงาร่างนั้นกระโจนลงมาเบื้องล่างอย่างเงียบเชียบดั่งขนนก ตุบ! ฝุ่นผงใต้พื้นถนนคอนกรีตกระจายตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นร่างโปร่งในชุดคลุมฮู้ดสีเข้ม ปิดบังใบหน้าครึ่งบนไว้ด้วยหน้ากากโลหะเรียบง่าย ทว่าสัญลักษณ์รูป 'ตาชั่งเอียง' ที่ปักอยู่ตรงปกเสื้อนั้นทำให้เรย์หรี่ตาลงทันที... สมาคมตรวจสอบพิเศษ หรือที่พวกฮันเตอร์เรียกกันลับ ๆ ว่า 'หน่วยเงาทมิฬ' "ไม่คิดเลยว่าฮันเตอร์เรย์ ผู้ที่เพิ่งสร้างชื่อจากการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ B แบบเดี่ยว จะมีรสนิยมมาเดินเล่นในมุมมืดกับผู้หญิงลึกลับยามวิกาลแบบนี้" น้ำเสียงแหบพร่าลอดผ่านหน้ากากออกมา เต็มไปด้วยการเยาะหยันที่ปิดไม่มิด เรย์ผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ เพื่อควบคุมจังหวะหัวใจ เขาก้าวออกไปบังร่างของเซร่าไว้เล็กน้อยตามสัญชาตญาณการปกป้อง แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแทบไม่ต้องให้เขาปกป้องเลยก็ตาม รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นอย่างเยือกเย็น เป็นหน้ากากความมั่นใจที่เขาใช้เอาตัวรอดมานักต่อนัก "ถ้าคุณมีเวลาว่างตามก้นคนอื่นตอนตีสอง แสดงว่าภารกิจกวาดล้างมอนสเตอร์ของทางสมาคมคงจะว่างงานมากสินะคะ... อ๊ะ หรือว่างานเอกสารกองโตมันน่าเบื่อจนต้องออกมาเดินตรวจการณ์แถวนี้แทนกันแน่ล่ะคะ คุณเจ้าหน้าที่" เรย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน บ่งบอกถึงการรู้ทันสถานการณ์ เจ้าหน้าที่หน่วยเงาทมิฬชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาภายใต้หน้ากากหรี่แคบลงอย่างพิจารณา "ฉลาดสมคำร่ำลือ... แต่ความฉลาดนี่แหละที่มักจะพาคนอายุสั้น เรารab-check ข้อมูลย้อนหลังของนายแล้วนะ เรย์ ตั้งแต่จู่ ๆ นายก็ปลุกพลังระดับ F ขึ้นมากลายเป็นคลาสที่ระบุไม่ได้ แถมอัตราการเติบโตยังก้าวกระโดดจนผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่เรื่องปกติของมนุษย์ทั่วไป" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของเรย์ไม่ได้ทำให้เขาตกใจ แต่มันคือสัญญาณเตือนว่ากลยุทธ์ขั้นต่อไปต้องเริ่มทำงานทันที [ระบบตรวจพบการวิเคราะห์สถานะจากบุคคลภายนอก] [คำเตือน: ความลับเรื่องบั๊กเลเวลกำลังตกอยู่ในความเสี่ยงระดับ 3] [ข้อเสนอแนะ: ใช้ทักษะ 'ภาพลวงตาแห่งจิต' หรือเบี่ยงเบนความสนใจด้วยหลักฐานเท็จ] เรย์ซ่อนมือที่กำเข้าหากันแน่นไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ต สมองคำนวณความเสี่ยงอย่างบ้าคลั่ง หากสมาคมเริ่มสงสัยเขาอย่างจริงจัง การใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงของฮันเตอร์คงจะไม่สงบสุขอีกต่อไป ยิ่งมีเซร่าอยู่ข้างกายด้วยแล้ว ความเสี่ยงยิ่งทวีคูณเป็นร้อยเท่า "สงสัยในตัวฉันเหรอคะ?" เรย์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าหน้าที่คนนั้นทีละนิดอย่างไม่เกรงกลัว สร้างความแปลกใจให้กับอีกฝ่ายที่ตั้งท่าเตรียมโจมตี "โลกนี้น่ะมีเรื่องเหนือธรรมชาติเยอะแยะค่ะคุณเจ้าหน้าที่ ฮันเตอร์บางคนตื่นมาพร้อมกับสกิลโกง ๆ ที่สมาคมตรวจไม่พบ มันมีถมไป... หรือว่าสมาคมเริ่มกลัวว่าจะมีฮันเตอร์อิสระที่อยู่นอกเหนือการควบคุม จนต้องส่งคนมาคอยสะกดรอยตามชาวบ้านเขากลางดึกแบบนี้กันแน่คะ?" "ปากกล้าดีนี่... งั้นก็พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิว่า นายบริสุทธิ์จริง หรือเป็นแค่ภัยคุกคามที่ต้องถูกกำจัดทิ้งตั้งแต่ตอนนี้!" สิ้นคำพูด ร่างของเจ้าหน้าที่หน่วยเงาทมิฬก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วสูง แรงลมจากการเคลื่อนที่กระชากเส้นผมของเรย์ให้ปลิวไสว จิตสังหารพุ่งตรงมาที่จุดตายบริเวณลำคอในเสี้ยววินาที! ทว่า... เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อnหนี ก่อนที่คมมีดเคลือบมานาสีดำจะทัน1อ(touch)ถึงผิวหนัง ร่างของเซร่าก็หายไปจากจุดเดิมเช่นกัน ความเร็วนั้นเหนือกว่าและไร้เสียงยิ่งกว่า ชั่วพริบตาเดียว เสียงโลหะกระทบกันดัง 'เคร้ง!' สนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายวับวาวท่ามกลางความมืดมิด เจ้าหน้าที่คนนั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อพบว่ามีดสั้นของตนถูกปลายนิ้วเรียวเพียงนิ้วเดียวของหญิงสาวตรงหน้าหยุดเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย ราวกับกำแพงเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลาย "ความจริงแล้ว... ดิฉันเกลียดที่สุดเลยนะคะพวกแมลงวันที่ชอบบินตื๊อสร้างความรำคาญเวลาคนเขากำลังสวีทกันเนี่ย" เซร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะปลิดชีพเหยื่อได้ทุกเมื่อ แรงกดดันระดับที่แท้จริงของราชินีปีศาจรั่วไหลออกมาเพียงเสี้ยวเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้เข่าของเจ้าหน้าที่สมาคมทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที เรย์ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เครื่องแบบของอีกฝ่าย—อุปกรณ์ส่งสัญญาณฉุกเฉินที่กำลังกะพริบแสงสีแดงจาง ๆ แย่แล้ว... มันส่งข้อมูลออกไปแล้ว! เรย์รีบพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเจ้าหน้าที่คนนั้น ดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดชุ่มเหงื่อของชายวัยกลางคน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเซร่า "ใครเป็นคนสั่งแก? พูดมา!" เรย์กดเสียงต่ำถามอย่างเฉียบขาด เจ้าหน้าที่คนนั้นหัวเราะออกมาอย่างน่าเวทธาน้ำลายปนเลือดไหลซึมมุมปาก "สายไป... แล้ว... พวกเบื้องบนรู้พิกัด... และบันทึกการสนทนาทั้งหมดแล้ว... ฮันเตอร์เรย์ แกไม่รอดแน่..." ทว่า ก่อนที่ชายคนนั้นจะทันได้พูดอะไรมากกว่านั้น ท้องฟ้าเหนือหัวพวกเขาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนเตือนภัยระดับประเทศดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเขตเมืองหลวง และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอระบบสีฟ้าใสก็เด้งพรวดขึ้นมาตรงหน้าเรย์ด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่รัว [ประกาศฉุกเฉินจากระบบหลัก!] [ตรวจพบคำสั่ง 'กวาดล้างกรณีพิเศษ' กำลังถูกส่งตรงมายังพิกัดนี้] [เป้าหมายการกำจัด: ฮันเตอร์เรย์ และ 'สิ่งแปลกปลอม' ข้างกายเขา] [เวลาที่เหลือก่อนกองกำลังกวาดล้างมาถึง: 3 นาที] เรย์หันขวับไปสบตากับเซร่าทันที หญิงสาวไม่ได้มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย พร้อมกับดึงตัวเขาเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย "ดูเหมือนว่า... เกมซ่อนหาของเราจะจบลงแล้วล่ะค่ะที่รัก สนใจจะไปถล่มสำนักงานใหญ่ของพวกมันแก้เซ็งสักรอบไหมคะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเซร่านะคะ!