จังหวะนรกที่ทำเอาขนลุก

"กรี๊ดดด! ไอ้คุณวิน! อีตาช่างภาพปากเสีย! ช่วยด้วยยย แม่จ๋าช่วยลูกด้วย!" เสียงกรีดร้องระดับแปดหลอดของข้าวปุ้นดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้างหลังเก่า ซึ่งถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำคอนเทนต์รีวิวสตรีทฟู้ดโบราณในยามวิกาล กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและซากปูนเก่าคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นธูปปริศนาที่ลอยมาแตะจมูก ทั้งที่ในกองถ่ายไม่มีใครจุดธูปเลยสักดอกเดียว อินฟลูเอนเซอร์สาวเจ้าของช่อง 'ข้าวปุ้นตะลุยแดก' กำลังวิ่งสี่คูณร้อยสุดชีวิต ขาเรียวภายใต้กางเกงยีนส์ขาสั้นก้าวฉับๆ ชนิดไม่คิดชีวิต รองเท้าผ้าใบเหยียบย่ำเศษซากอิฐจนข้อเท้าเกือบพลิก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในตอนนี้... สิ่งที่น่ากลัวคือ "เงาสูงยาวผิดมนุษย์" ที่กำลังเคลื่อนตัวตามเธอมาติดๆ บนผนังปูนเปลือย ทั้งที่หันกลับไปมองข้างหลังทีไรก็ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิตอื่น นอกจากลมเย็นยะเยือกที่เป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "บอกให้อยู่ใกล้ฉัน ตั้งแต่แรกก็ไม่ฟัง ดื้อด้านดีนักนะแม่ตัวดี" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับแรงกระชากที่เอวบางให้หลบเข้ามุมเสาปูนอย่างรวดเร็ว วินใช้มือหนาปิดปากข้าวปุ้นที่กำลังจะแหกปากร้องลั่นไว้แน่น ฝ่ามือของเขาทั้งอุ่นและแห้งผาก ตัดกับความหนาวเหน็บของบรรยากาศรอบตัวได้อย่างน่าประหลาด ข้าวปุ้นดิ้นขลุกขลัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก น้ำตาคลอเบ้าจนน่าสงสาร เธอกัดฝ่ามือเขาเบาๆ เพื่อให้เขาปล่อย แต่วินกลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าไม่อยากให้มันรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ ก็หุบปากแล้วซบลงที่อกฉันซะ" "อื้อ... อื้อออ!" (อีตาบ้า ฉวยโอกาส!) ข้าวปุ้นส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ท่ามกลางสถานการณ์เฉียดตาย หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวโครมครามจนไม่รู้ว่าตื่นกลัวผีหรือตื่นเต้นกับแผงอกกว้างที่แนบชิดอยู่ตอนนี้กันแน่ บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาดำทะมึนสายนั้นเคลื่อนผ่านช่องเสาห่างจากพวกเขาไปแค่คืบเดียว กลิ่นเหม็นเน่าคล้ายซากศพโชยเข้าจมูกจนข้าวปุ้นต้องหลับตาปี๋ มือเล็กยึดชายเสื้อเชิ้ตของวินไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้ายในโลกใบนี้ วินเหลือบสายตาคมกริบมองลอดผ่านมุมเสา มืออีกข้างควักวัตถุตะกรุดโบราณขึ้นมาพึมพำคาถาเบาๆ สมาธิของเขาแน่วแน่ แววตาที่ปกติมักจะกวนประสาทและมีรอยยิ้มมุมปากเสมอ บัดนี้กลับจริงจังและดุดันอย่างน่าเกรงขาม ร่างสูงขยับตัวบังข้าวปุ้นไว้มิดชิด ราวกับจะใช้ร่างกายตัวเองเป็นโล่กำบังอันตรายทุกอย่างที่จะเข้ามา ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าลากยาวและกลิ่นเหม็นเน่าจางหายไปในความมืด ความเงียบงันกลับมาปกคลุมโกดังอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ "ไป... ไปกันเถอะคุณวิน ฉันไม่ถ่ายแล้ว คอนเทนต์บ้าบออะไรนี่ เลิก! เลิกหมด!" ข้าวปุ้นโวยวายเสียงสั่น น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของชายหนุ่ม เธอพยายามดันตัวออกจากการกอดรัด แต่ขาสั่นพับจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น วินถอนหายใจยาว ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วหันหลังให้ "ขึ้นมา" "ห๊ะ? อะไรของคุณเนี่ย" "ขาคุณสั่นจนเดินไม่รอดแล้ว จะให้ผมอุ้มท่าเจ้าสาวออกไปหรือจะขี่หลัง เลือกเอา" น้ำเสียงกวนประสาทกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ข้าวปุ้นอยากจะหยิกให้เนื้อหลุด "ไอ้...!" ข้าวปุ้นอ้าปากจะด่า แต่พอมองไปรอบตัวที่มืดมิดและวังเวง เธอก็รีบกระโดดขึ้นขี่หลังเขาอย่างรวดเร็วแบบไม่ต้องคิดชีวิต แขนเรียวโอบรอบคอเขาแน่น ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างเพื่อซ่อนความกลัว วินหัวเราะในลำคอเบาๆ เดินแบกอินฟลูเอนเซอร์สาวปากจัดก้าวออกไปจากมุมอับชื้นนั้นอย่างมั่นคง ท่ามกลางความมืดมิดของโกดังที่ดูเหมือนจะมีบางสายตากำลังจ้องมองตามหลังพวกเขามาด้วยความอาฆาตมาดร้าย แต่ทว่า... ในจังหวะที่วินกำลังจะก้าวพ้นประตูเหล็กบานใหญ่เพื่อออกสู่แสงไฟสว่างด้านนอก ข้าวปุ้นที่ซบอยู่บนไหล่เขากลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกระจกข้างทางเข้า... เงาดำมะเมื่อมที่ควรจะอยู่หลังเสาเมื่อครู่ บัดนี้ไม่ได้มีแค่ร่างเดียว แต่มันกำลังยืนซ้อนทับอยู่บนร่างของวิน... และมันกำลังส่งยิ้มกว้างจนฉีกถึงใบหูมาให้เธอ! "คุณวิน... หยุดเดินนะ..." ข้าวปุ้นกระซิบเสียงสั่นสะท้าน มือที่โอบคอเขาอยู่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "หื้ม? ถึงรถแล้ว จะลงดีๆ หรือจะให้ผมอุ้มต่อล่ะครับคุณปุ้น" วินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวขาออกไปข้างหน้า... โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของวินก็สั่นครืนขึ้นมาพร้อมกันทั้งคู่ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานพิมพ์ค้างไว้ว่า... *(ส่งจาก: เบอร์แปลก)* **"แบกใครมาด้วยน่ะ... นั่นมันไม่ใช่ผู้หญิงนะ"** ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความหลอนแบบฟีลกู๊ดด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - เสียงกระซิบยามดึก