มื้อค่ำท่ามกลางวงล้อม

เสียงเคี้ยวกร้วมๆ ของหมูกรอบที่ดังแข่งกับเสียงลมหายใจฟึดฟัดของข้าวปุ้นในห้องพักสุดแคบ มันควรจะเป็นมื้อค่ำที่ฮีลใจอินฟลูเอนเซอร์สาวผู้เหนื่อยล้าจากการวิ่งหนีวิญญาณเร่ร่อนมาทั้งวัน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเก้าอี้ไม้ตัวตรงข้ามเธอนั้น... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานจนเห็นเหงือกสีคล้ำมารออยู่ก่อนแล้ว "นี่คุณวิน... ฉันบอกว่าอยากกินชาบูกรุบกริบฟีลคาเฟ่เกาหลี ไม่ได้หมายถึงมานั่งกินหมูกรอบริมระเบียงตึกร้างที่แถมวิญญาณยายแก่หน้าตาเละๆ เป็นออร์เดิร์ฟแบบนี้นะคะ!" ข้าวปุ้นโวยวายเสียงสั่น มือข้างหนึ่งถือตะเกียบสั่นระริกราวกับถือชนวนระเบิดปรมาณู ส่วนอีกข้างก็พยายามยัดหมูกรอบเข้าปากเพื่อข่มความกลัว วินที่นั่งอยู่ข้างเธอ—เบียดเสียดซะจนไหล่กว้างแนบชิดกับเสื้อฮู้ดตัวโคร่งของเธอ—ไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาเหลือบมองไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่มีร่างโปร่งแสงของหญิงชราในชุดไทยโบราณนั่งยิ้มตาเยิ้มอยู่ ก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่ข้าวปุ้นด้วยสีหนังกวนประสาทตามฟอร์ม "ก็เห็นบ่นว่าหิวจนไส้จะขาด พอพามาหาร้านบรรยากาศเปิดโล่งรับลมธรรมชาติ ก็ดันเรื่องมากอีกนะคะคุณข้าวปุ้น" วินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่ามุมปากหยักลึกกลับกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ดูคุณยายเขาสิคะ น่ารักจะตาย นั่งยิ้มต้อนรับขับสู้ขนาดนี้ หาไม่ได้อีกแล้วนะร้านมิชลินไกด์ผีสิงเนี่ย" "น่ารักบ้านป้าคุณสิคะ! นั่นมันยายศตวรรษไหนแล้ว หน้าตานี่เหมือนโดนสิบล้อทับมาสามรอบครึ่ง!" ข้าวปุ้นแหวใส่เสียงแหลม พยายามขยับตัวหนีความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากฝั่งตรงข้ามจนสะโพกแทบจะตกเก้าอี้ ถ้าไม่ใช่เพราะวินยื่นมือหนามาคว้าเอวเธอรั้งไว้ให้นั่งนิ่งๆ ล่ะก็ เธอคงกลิ้งตกลงไปกองกับพื้นไปแล้ว "นั่งดีๆ สิคะ เดี๋ยวก็กลิ้งไปให้คุณยายเขากอดคอทักทายหรอก" วินกระซิบเบาๆ ข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววขบขันที่จงใจแกล้งให้เธอขนลุกเล่น ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาข้าวปุ้นลืมเรื่องผีตรงหน้าไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรำผิดจังหวะซะอย่างนั้น—ไม่ใช่เพราะกลัวผีนะ! แต่เพราะอีตาวินนี่มันชอบฉวยโอกาสเนียนเนื้อตลอดเวลาต่างหาก! ในจังหวะนั้นเอง วิญญาณยายแก่ที่นั่งยิ้มอยู่เงียบๆ ก็ค่อยๆ เอียงคอลงมาเกือบเก้าสิบองศา ดวงตาขุ่นคลั่กจ้องตรงมาที่จานหมูกรอบ ก่อนจะเอ่ยเสียงแหบพร่าลอยมาตามลมว่า *"ขอ... กินด้วยคนซิ... หลานเอ้ย..."* "ไม่ให้ค่ะ! อันนี้ของฉัน!" ข้าวปุ้นสติหลุดกรี๊ดลั่น เผลอฟาดตะเกียบใส่โต๊ะดังปังจนน้ำจิ้มซีฟู้ดกระเด็น วินหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะหยิบตะเกียบของตัวเองคีบชิ้นหมูกรอบที่ติดมันเยิ้มชิ้นโตที่สุด แล้ววางลงบนจานของวิญญาณตนนั้นหน้าตาเฉย พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับพนักงานโรงแรมห้าดาวกำลังเสิร์ฟอาหารให้แขกวีไอพี "คุณยายทานชิ้นนี้เลยครับ กรอบนอกนุ่มใน น้ำจิ้มรสเด็ด แต่อย่าลืมคืนวิญญาณให้พวกผมกลับบ้านโดยสวัสดิภาพด้วยล่ะครับ เดี๋ยวผมจะพาแม่สาวขี้โวยวายคนนี้ไปนอนละ" ข้าวปุ้นอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน หันขวับไปมองหน้าวินสลับกับจานหมูกรอบที่ตอนนี้ว่างเปล่าเพราะวิญญาณยายแก่ก้มลงงับหายไปในพริบตา "คุณวิน! คุณบ้าไปแล้วเหรอ ไปยกหมูกรอบฉันให้ผีทำไมคะ! นั่นชิ้นโปรดฉันนะ!" ข้าวปุ้นทุบอกแกร่งของวินรัวๆ อย่างลืมตัว ความกลัวที่มีเมื่อกี้ถูกแทนที่ด้วยความเสียดายของกินขั้นสุด "เอ้า ก็แบ่งปันเพื่อนร่วมโต๊ะไงคะ จะได้กินกันอย่างมีความสุข" วินจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอที่กำลังประท้วงไว้ได้ง่ายๆ รอยยิ้มกวนประสาทหายไปชั่วขณะ เปลี่ยนเป็นแววตาอ่อนโยนที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย "อีกอย่าง... ถ้าผีเขาอิ่ม เขากจะได้ไม่มาวุ่นวายเวลาที่เราจะ... นั่งสวีทกันสองต่อสอง" ฉับพลัน บรรยากาศรอบตัวที่เคยหนתาวเยือกและชวนขนหัวลุก กลับอุ่นวาบขึ้นมาดื้อๆ ข้าวปุ้นชะงักค้าง ปลายจังหวะหัวใจเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงจิ้งรีดเรไรรอบตึกร้าง สายตาของวินที่มองมามันชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังโดนสะกดจิต จนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อนด้วยความเขินอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงใบหู แต่ก่อนที่บรรยากาศ "น่ากลัวแบบเขินๆ" จะพัฒนาไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ลากถูไปกับพื้นปูนชั้นล่างก็ดังขึ้น... *แอ๊ด... โครม!* เสียงประตูกระจกแตกกระจายตามด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่กำลังวิ่งขึ้นบันไดมาอย่างเร่งรีบ วินหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุดันในเสี้ยววินาที มือหนารวบข้อมือข้าวปุ้นให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว "ใครขึ้นมาวะ..." ข้าวปุ้นเสียงสั่น หลบหลังวินอัตโนมัติ วินไม่ตอบ เขาดึงตัวเธอเข้าไปหลบหลังเสาปูนเปลือย พร้อมกับคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมกดโทรออก แต่หน้าจอกลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการแตะต้อง แจ้งเตือนข้อความแชตจากเบอร์แปลกปริศนาเด้งขึ้นมาตรงหน้า... *'อย่าเพิ่งหนีสิคะ... บนดาดฟ้านี้ยินดีต้อนรับพวกคุณเสมอ'* — ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความหลอนแบบฟีลกู๊ดด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - เสียงกระซิบยามดึก