สงครามเงียบในออฟฟิศ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับดังสนั่น จนกาแฟในแก้วกระเซ็นเป็นวงเล็ก ๆ แต่ไม่มีใครในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทอินทีเรียร์ดีไซน์ชื่อดังกล้าแม้แต่จะกะพริบตา "พรีเซนต์งานแบบนี้ คิดมาได้ยังไงคะคุณพิมพ์มาดา? งานออกแบบโรงแรมบูติก แต่คุณเล่นยัดคอนเซปต์สไตล์ดิบเถื่อนเหมือนโรงงานร้างมาให้ลูกค้าพิจารณา... สมองส่วนไหนของคุณที่ประมวลผลออกมาว่ามันจะผ่านรอบไฟนอลกับบอร์ดบริหาร?" เสียงทุ้มต่ำแต่บาดลึกของธามดังขึ้น ท่าทางของสถาปนิกหนุ่มอัจฉริยะในชุดสูทเข้ารูปสีชาร์โคลดูไร้ความปรานี ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาโลหะสีเงินกวาดมองหน้าจอโปรเจกต์ชันสลับกับร่างบางที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พริมาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกอิ่มกระเพื่อม เธอไม่ยอมก้มหน้าหลบสายตาดุดันคู่นั้นแม้แต่น้อย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวยอย่างท้าทาย "ก็เพราะสมองส่วนที่ยังมีความคิดสร้างสรรค์ ไม่ใช่แห้งแล้งและยึดติดกับกรอบสี่เหลี่ยมเชย ๆ แบบคุณไงคะคุณธาดาธิป! ลูกค้าปีนี้เขาต้องการความสดใหม่ ไม่ใช่ลุคโรงแรมหรูหราน่าเบื่อที่เห็นตามพินเทอเรสต์จนเอียนแล้ว" เธอกระแทเสียงตอบกลับทันควัน ชนิดที่เรียกว่าตาต่อตาฟันต่อฟัน "ถ้าคุณคิดว่างานของฉันมันแย่มาก ทำไมไม่ลองใช้สิทธิ์หัวหน้าทีมปัดตกไปเลยล่ะคะ จะมานั่งวิจารณ์ให้เสียเวลาทำไม" ธามขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึมและวาจาเชือดเฉือน หัวใจของเขากลับกระหน่ำเต้นด้วยความหงุดหงิดปนความระอา... ยัยตัวแสบคนนี้ไม่เคยทำให้เขาสบายใจได้เลยสักวินาทีเดียว ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อคืนที่คาใจ เขายังไม่ได้เคลียร์เรื่องไอ้หน้าอ่อนคนนั้นด้วยซ้ำ วันนี้เธอก็ยังมาอวดดีใส่เขาในที่ทำงานอีก บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะตัดกันได้ด้วยมีด ทีมงานรอบโต๊ะต่างพากันกลั้นหายใจ เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับธามรอดสักราย ยกเว้นก็แต่พริมา มัณฑนากรสาวมือฉกาจที่เพิ่งย้ายมาร่วมทีมได้ไม่ถึงเดือนแต่กลับสร้างพายุลูกใหญ่ให้ชีวิตส่วนตัวและส่วนรวมของเขาปั่นป่วนไปหมด "ผมไม่ได้กินเงินเดือนมานั่งฟังคุณเถียงข้างๆ คูๆ นะครับ พิมพ์มาดา" ธามโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มือเรียวยาวประสานกันบนโต๊ะ "แก้ซะ... ภายในบ่ายสามโมงวันนี้ ถ้าสไลด์พรีเซนต์ชุดนี้ยังไม่มีความสมบูรณ์แบบมารองรับ ผมจะถือว่าคุณไม่มีความรับผิดชอบพอที่จะอยู่ในโปรเจกต์นี้" "เชอะ! คนเผด็จการ..." พริมาพึมพำลอดไรฟันด้วยความโมโห แต่ก็ต้องยอมหมุนตัวเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองอย่างจำใจ ตลอดช่วงเช้า สงครามเงียบระหว่างสถาปนิกหนุ่มผู้เจ้าระเบียบกับมัณฑนากรสาวปากเก่งดำเนินไปอย่างดุเดือด ธามเดินตรวจงานผ่านโต๊ะของพริมาหลายครั้ง ทุกครั้งเขาจะหยุดยืนมองด้วยสายตากดดันและทิ้งคอมเมนต์สั้น ๆ เจ็บ ๆ ไว้ให้เธอของขึ้นเล่น แต่พริมาก็ไม่เคยยอมแพ้ เธอก้มหน้าก้มตาแก้สไลด์ตามโจทย์ที่เขาต้องการ พร้อมกับใส่ลูกเล่นสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่ฉีกกฎเดิม ๆ ลงไปอย่างแสบสัน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสองโมงครึ่ง... พริมายืนถือแฟลชไดรฟ์แน่น เดินตรงไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของธามโดยไม่เคาะประตูก่อนตามนิสัย เธอผลักประตูบานใหญ่เข้าไปด้วยความมั่นใจเต็มร้อย แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเธอชะงักกึก บนโซฟาหนังแท้กลางห้องทำงานของธาม มีร่างสูงโปรดของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาทางเธอ ใบหน้านั้นคมคายและคุ้นตาเสียยิ่งกว่าคุ้น... บุคคลที่สามที่เข้ามาขัดจังหวะในยามวิกาลเมื่อคืนนี้! ธามที่ยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ใบหน้าตึงเครียดขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ดวงตาคมกริบมองสลับระหว่างแขกไม่ได้รับเชิญกับพริมาที่ยืนอ้าปากค้างกลางห้อง "อ้าว... น้องพรีมาคนเก่ง มาพอดีเลยครับ" เสียงทุ้มกังวานและคุ้นเคยเอ่ยทักทายขึ้นอย่างสนิทสนม "ผมเพิ่งคุยกับคุณธามเรื่องโปรเจกต์นี้เสร็จพอดี ไม่นึกว่าจะได้เจอคุณที่นี่ด้วยนะเนี่ย" พริมากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลงานออกแบบได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าชั่วขณะ เมื่อตระหนักได้ว่าชายหนุ่มที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธออยู่ตรงนี้ แท้จริงแล้วคือใครกันแน่... และเขามีอิทธิพลต่อเกมการแข่งขันครั้งนี้มากแค่ไหน ธามหรี่ตามองภาพตรงนั้น ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พริมาต้องช็อกค้างยิ่งกว่าเดิม "ในเมื่อคุณรู้จักกับ 'คุณกรณ์' ลูกค้าคนสำคัญของเราเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว..." ธามเว้นจังหวะ เสียงทุ้มเย็นเยียบแต่แฝงความหมายลึกซึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "งั้นก็เชิญอธิบายไอเดียสุดโต่งของคุณให้เขาฟังต่อหน้าต่อตาตอนนี้เลยดีกว่า... พิมพ์มาดา" พริมาหันขวับไปมองหน้าธามทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับแววตาท้าทายที่ซ่อนความหึงหวงเอาไว้มิดชิด... แต่มันกลับชัดเจนเสียจนเธอแทบหายใจไม่ออก ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ