โจทย์หินงานออกแบบ

“ถ้าอยากรู้นักว่าเราทำอะไรกัน ก็เชิญมองให้ชัดๆ นะคะรินดา ว่างานที่พี่ธามกำลังทำอยู่ตอนนี้... มันต้องใช้ความไว้ใจมากกว่าที่คนนอกอย่างคุณจะเข้าใจ” พริมาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมเหมือนใบมีด เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นิดเดียว กลับขยับเข้าไปใกล้ธามอีกนิดจนไหล่แทบจะชนกัน มือบางที่ถือแบบร่างในมือสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ แต่เธอก็ควบคุมมันไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ธามไม่ได้ขยับตัวออกห่าง เขาเลิกคิ้วมองหญิงสาวข้างกายด้วยสายตาที่อ่านยาก ก่อนจะหันไปสบตารินดาด้วยแววตานิ่งสนิท “มีธุระอะไรก็พูดมา ถ้าไม่มี... ห้องทำงานผมไม่ใช่พื้นที่รับแขก” “พี่ธาม!” รินดากรีดร้องเบาๆ ในลำคอ ใบหน้าสวยที่เคยฉาบด้วยความมั่นใจเริ่มบิดเบี้ยว “พี่เปลี่ยนไป... ตั้งแต่ได้ยัยนี่มาเป็นมัณฑนากร งานของบริษัทเราไม่เคยต้องพึ่งพาใครขนาดนี้ พี่กำลังเอาชื่อเสียงตัวเองมาแขวนบนเส้นด้ายกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าพวกนี้หรือคะ?” พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่ง “หัวนอนปลายเท้าของฉันน่ะเหรอคะ? ก็น่าจะสูงพอที่จะไม่ทำให้งานของคุณธามพังไม่เป็นท่าเหมือนโปรเจกต์สุดท้ายที่คุณเข้าไป ‘ดูแล’ จนโดนลูกค้าเทนั่นแหละค่ะ” “พริมา!” ธามปรามเสียงเข้ม ทว่าลึกๆ ในดวงตาเขากลับวาวโรจน์ด้วยความพอใจที่เห็นแม่ตัวดีของเขาไม่ยอมก้มหัวให้ใคร รินดาหน้าซีดสลับแดง เธอรู้ดีว่านี่คือจุดอ่อนที่ทำให้เธอต้องเสียหน้าที่สุดในวงการ หญิงสาวกระทืบเท้าก่อนจะหันหลังเดินกระแทกส้นออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่าน บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยร้อนระอุเริ่มเปลี่ยนไปในทันที พริมาถอนหายใจยาว วางแบบร่างลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ แรงกดของมือที่วางลงไปสะท้อนความตึงเครียดในใจ “ฉันขอโทษค่ะที่ใช้อารมณ์... แต่ผู้หญิงคนนั้นล้ำเส้นเกินไป” ธามเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ลอยแตะจมูก เขาไม่ได้ตอบโต้ แต่กลับก้มลงมองแบบแปลนที่วางอยู่ตรงหน้า “ตรงนี้... เส้นสายมันยังไม่สมบูรณ์แบบพอนะพริมา” “ฉันรู้ค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดื้อรั้นคู่นั้นยังคงชัดเจน “แต่ถ้าเราปรับโครงสร้างตรงนี้ตามที่คุณต้องการ แรงรับน้ำหนักมันจะเกินลิมิต ธาม... งานนี้มันไม่ใช่แค่ความสวยงาม แต่มันคือความปลอดภัย ถ้าคุณไม่เชื่อใจดีไซน์ของฉัน เราก็จบกันแค่นี้” ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาไล่ไปตามนิ้วเรียวที่ชี้จุดเปราะบางบนผังงาน แววตาดุจน้ำแข็งของชายหนุ่มละลายลงทีละน้อย เหลือเพียงความอ่อนโยนที่เขาพยายามปิดซ่อนไว้เสมอ “ถ้าผมไม่เชื่อใจคุณ... ผมจะยอมให้คุณทำลายสถาปัตยกรรมที่ผมรักที่สุดเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา ร่างสูงก้มลงมาจนชิด ระยะห่างระหว่างกันหดสั้นลงจนพริมาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา “ผมเป็นคนปากร้าย... แต่ผมไม่เคยโกหกเรื่องงาน และไม่เคยโกหกเรื่องความรู้สึก” หัวใจของพริมาเต้นผิดจังหวะ เธอถอยหลังจนสะโพกชนกับโต๊ะ ธามใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขา กลิ่นอายของความคลั่งรักที่ถูกห่อหุ้มด้วยความเย็นชากำลังเล่นงานประสาทสัมผัสของเธอจนแทบคลั่ง “คุณหมายความว่ายังไง...” เธอถาม เสียงสั่นพร่า “หมายความว่าถ้าโปรเจกต์นี้พัง... ผมก็จะพังไปกับคุณ” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เหมือนจะดึงเอาความลับทุกอย่างที่เธอซ่อนไว้ในใจออกมา “แต่ถ้ามันสำเร็จ... เราอาจจะต้องคุยกันเรื่องที่มากกว่าแค่งานออกแบบ” ขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่จุดที่หัวใจของทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับการเปิดผางเข้ามาของเลขาหน้าห้อง “คุณธามคะ! มีปัญหาด่วนที่ไซต์งานค่ะ... โครงสร้างผนังที่เพิ่งวางไปเกิดรอยร้าว! วิศวกรคุมงานบอกว่ามัน... มันกำลังจะถล่ม!” ธามผละออกจากพริมาในทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นนักรบที่พร้อมออกศึกอีกครั้ง เขาคว้าแจ็กเก็ตขึ้นมาสวมก่อนจะหันมาคว้ามือของพริมา “ไปกับผม... เราต้องไปพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าใครกันแน่ที่กล้าเล่นสกปรกกับงานของเรา!” รถสปอร์ตคันหรูทะยานออกจากบริษัทด้วยความเร็วสูง ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน พริมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่ดูเคร่งเครียด มือของเขาที่จับพวงมาลัยแน่นนั้นสั่นเล็กน้อยจากความโกรธ เมื่อถึงไซต์งาน ทันทีที่ลงจากรถ ทั้งคู่ก็ต้องหยุดชะงัก สายตาปะทะกับภาพตรงหน้า... ไม่ใช่แค่ผนังที่ร้าว แต่เป็นร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังยืนพิงผนังด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังถ่ายทอดสดเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านโซเชียลมีเดีย “ไงครับคุณธาม... งานออกแบบ ‘ระดับโลก’ ของคุณกำลังจะกลายเป็นข่าวฉาวหน้าหนึ่งในไม่กี่นาทีนี้แล้วนะ” ชายคนนั้นหันมายิ้มหยัน พริมาหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าคนๆ นั้นคือใคร... เขาคืออดีตคู่แข่งทางธุรกิจที่ธามเคยทำลายชื่อเสียงเขาในอดีต ธามก้าวเข้าไปหาอย่างดุดัน แต่ทว่า... พริมากลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ บนคานเหล็กเหนือหัวของชายคนนั้น มีอุปกรณ์บางอย่างที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างอาคาร... มันคือระเบิดเวลาที่ถูกตั้งค่าไว้เรียบร้อยแล้ว! “ถอยออกมา!” ธามตะโกนก้อง แต่ทว่าชายคนนั้นกลับกดปุ่มบางอย่างในมือ เสียงหวีดหวิวของสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งไซต์งาน ธามไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้ากระชากพริมาให้หลบเข้าหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ แรงระเบิดที่ตามมาสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจ “พริมา! อย่าปล่อยมือผม!” ความมืดเข้าปกคลุมทุกอย่างทันที เหลือเพียงเสียงเศษซากปรักหักพังที่ตกลงมากระทบพื้น พร้อมกับความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านบททดสอบอันตรายนี้ไปกับธามและพริมาด้วยกันนะคะ หวังว่าจะรอติดตามตอนต่อไปกันค่ะ เอมเมอรัลด์อายส์