ความหึงแบบซึนๆ

"พี่พริมครับ... ผมว่าจุดนี้เปลี่ยนมาใช้ไฟโทนวอร์มไวท์น่าจะดูละมุนกว่านะครับ แบบที่พี่พริมเคยบอกไง จำได้ไหม?" น้ำเสียงทุ้มใสของ ‘วิน’ สถาปนิกฝึกหัดรุ่นน้องในออฟฟิศดังขึ้นข้างหูพริมา พร้อมกับร่างสูงโปร่งที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะซ้อนหลัง ความสนิทสนมเกินหน้าที่ที่เจ้าตัวใช้เป็นข้ออ้างในการขอคำปรึกษาเรื่องโปรเจกต์ทำเอาคนมองอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานถึงกับขบกรามแน่น จนสันกรามขึ้นเป็นแนวคมชัด ธามวางปากกาในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ จนบรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที เขาส่งสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกไปให้คนทั้งคู่ พริมาขยับตัวออกห่างจากวินเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ เพราะเธอรู้ดีว่าสายตาแบบนี้หมายความว่าอย่างไร... พายุหมุนกำลังจะก่อตัว "งานส่วนตัวน่ะปรึกษาได้ แต่นี่เวลาทำงาน วิน ถ้าว่างมากก็ไปดูสเปกวัสดุที่คลัง อย่ามัวแต่มาวนเวียนหาความรู้ที่ไม่จำเป็นแถวนี้" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเคลือบด้วยพิษร้าย "พี่ธาม... วินแค่ปรึกษาเรื่องงานเองครับ อีกอย่างผมว่าเรื่องรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ พี่พริมเชี่ยวชาญกว่าใครนะ" วินยังคงยิ้มสู้ แต่แววตาของเด็กหนุ่มที่กำลังท้าทายนั้นไม่ได้ผ่านสายตาธามไปได้เลย พริมาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอกอดอกแล้วหันไปเผชิญหน้ากับคนขี้หงุดหงิด "คุณธามคะ ถ้างานมันเดินหน้าไปได้ด้วยดี ก็อย่าเพิ่งหาเรื่องจิกกัดน้องเขาเลยค่ะ น้องแค่อยากเรียนรู้" "เรียนรู้? เรียนรู้เรื่องงาน หรือเรียนรู้ว่าจะทำตัวยังไงให้คนอื่นรำคาญ?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมามองพริมา "ส่วนเธอก็เหมือนกัน หัดมีระยะห่างบ้าง ไม่ใช่ใครมาหยอดนิดหยอดหน่อยก็ทำเป็นใจดี ใจอ่อนไปทั่ว" "นี่คุณ! พูดให้มันดีๆ นะคะ" พริมาสวนทันควัน ความมั่นใจในตัวเองพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนน่ากลัว "ที่ฉันใจดีน่ะ เพราะฉันมีวุฒิภาวะพอที่จะเป็นพี่เลี้ยง ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเหมือนคนที่วันๆ เอาแต่ตั้งกำแพงใส่คนอื่นจนขึ้นคานไปแล้ว!" ธามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดเชิ้ตพับแขนเดินตรงดิ่งมาหาเธอ เขาไม่ได้สนใจวินอีกต่อไป ราวกับว่าตอนนี้ในห้องนี้มีเพียงเขากับเธอเท่านั้น พริมาถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารอย่างจัง ก่อนจะถูกมือหนาทั้งสองข้างยันขอบชั้นปิดล้อมเอาไว้ "คานเหรอ?" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ "ปากเก่งแบบนี้... อยากรู้เหมือนกันว่าจะเก่งไปได้นานแค่ไหน ถ้าฉันไม่ยอมปล่อยให้เธอไปเดินเตร็ดเตร่กับใครที่ไหนอีก" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันค่ะธาม" พริมาเชิดหน้าสู้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก "เราแค่ร่วมงานกัน อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย" "ไม่ได้สั่ง... แค่เตือน" ธามโน้มลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความพร่าสั่นที่สั่นคลอนหัวใจเธอ "แล้วก็เลิกทำหน้าตาใจดีใส่คนอื่นได้แล้ว ฉันเกลียดเวลาที่เธอหัวเราะให้ผู้ชายคนอื่นเห็น... เข้าใจไหม พริมา" เขาทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้โลกของเธอหมุนคว้าง วินที่ยืนงงอยู่ตรงนั้นทำได้เพียงถอยฉากออกไปเงียบๆ เพราะรังสีความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวหัวหน้างานนั้นรุนแรงจนหายใจไม่ออก ทว่าในจังหวะที่หัวใจของพริมากำลังเต้นรัวด้วยความสับสนและเขินอาย ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผลัวะเข้ามาโดยไม่มีการเคาะ "พี่ธามคะ! ตกลงเรื่องดีไซน์ล็อบบี้โครงการใหม่..." เสียงหวานใสของ 'รินดา' คู่หมั้นที่ครอบครัวหมายตาไว้ดังขึ้นทำลายห้วงเวลาอันแสนตรึงเครียดนั้นลงทันที เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพธามที่กำลังกักตัวพริมาไว้ในวงแขน สายตาของรินดาสั่นไหวด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง พริมาเบิกตากว้างและรีบผลักอกธามออกสุดแรง แต่มือหนากลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมราวกับจงใจประกาศความเป็นเจ้าของ รินดาเดินเข้ามาใกล้ กรีดยิ้มร้ายที่มุมปากก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น "แหม... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินะคะ พี่ธาม... ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมคะว่าทำไมมัณฑนากรคนนี้ถึงต้องอยู่ใกล้พี่ขนาดนั้น?" เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่กำลังลุกเป็นไฟในตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ