กฎของความคลั่งรัก

“ถ้าคุณรับงานนี้ไม่ได้ ก็ถอนตัวไปซะ อย่าเอาความมั่นหน้าของคุณมาพังโปรเจกต์ระดับร้อยล้านของผม!” เสียงตวาดกร้าวของ ‘คุณดนัย’ ลูกค้ารายใหญ่ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับทีมออกแบบดังสนั่นไปทั่วห้องประชุม พริมาที่ยืนตัวตรงอยู่ในชุดทำงานคล่องตัวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ใครมาดูถูกวิชาชีพโดยไร้เหตุผล แค่เพราะเธอเลือกใช้เฉดสีที่ฉีกกฎความหรูหราแบบเดิมๆ ของเขา “ดิฉันยืนยันในวิสัยทัศน์ค่ะคุณดนัย” พริมาตอบกลับ เสียงของเธอเรียบสนิทแต่มั่นคง “ถ้าคุณต้องการแค่สีขาวเบจที่ดูเหมือนโรงพยาบาลร้าง คุณก็ไม่จำเป็นต้องจ้างดิฉันมาจัดวางองค์ประกอบศิลป์ให้เสียเวลา” “พริมา!” ดนัยลุกพรวดขึ้นชี้หน้า “คุณกล้าดียังไงมาสอนผม!” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนลมหายใจแทบจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ธามที่นั่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ต้นการประชุมขยับตัวช้าๆ เสียงเก้าอี้ที่ครูดไปกับพื้นฟังดูเย็นเยียบ เขาไม่ได้ลุกขึ้นโวยวาย แต่รังสีคุกคามที่แผ่ออกมาทำให้ดนัยถึงกับชะงัก “พอก่อนครับคุณดนัย” ธามเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นจดจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ เขาพับเอกสารในมือลงช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ดนัยไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความนิ่งที่พร้อมจะบดขยี้ “คุณกำลังตะคอกใส่พนักงานของผม... และผมคิดว่านั่นเป็นพฤติกรรมที่ไร้มารยาทที่สุดในฐานะหุ้นส่วนธุรกิจ” “ธาม! คุณจะปกป้องยัยเด็กนี่เหรอ!” ธามแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน เขาเดินก้าวไปยืนข้างๆ พริมา ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่พนักเก้าอี้ของเธอเบาๆ เป็นการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนจนพริมายังแอบใจเต้นผิดจังหวะ “ผมไม่ได้ปกป้องพนักงาน ผมกำลังปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท” ธามปรายตามองดนัยด้วยสายตาเหยียดหยาม “วิสัยทัศน์ของคุณมันล้าหลังไปสิบปี และถ้าคุณยังคิดจะใช้อารมณ์ตัดสินงานศิลปะแทนการใช้เหตุผล... ผมว่าเราคงต้องทบทวนสัญญาฉบับใหม่เสียหน่อย” “คุณขู่ผมเหรอ?” “เปล่าครับ” ธามขยับตัวเข้าใกล้พริมามากขึ้น จนกลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาอบอวลอยู่รอบกายเธอ “ผมแค่กำลังบอกว่า ถ้าคุณเลือกไม่ได้ว่าจะเอา ‘งานดี’ หรือ ‘อีโก้’ ของคุณ... ผมแนะนำให้คุณเชิญไปเลือกบริษัทรับเหมาทาสีข้างทางดีกว่า ไม่ต้องมาเสียเวลากับเรา” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม ดนัยหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดก่อนจะคว้าแฟ้มงานปาลงบนโต๊ะแล้วเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่ยังค้างคา พริมาถอนหายใจยาว ความเก่งกล้าเมื่อครู่เริ่มมลายหายไปเหลือเพียงความเหนื่อยล้า เธอขยับถอยห่างจากธามเล็กน้อยเพราะระยะห่างที่เขาสร้างขึ้นมันใกล้เกินกว่าที่หัวใจเธอจะรับมือไหว “ปากเก่งนักนะ” ธามเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบขึ้นมาทันที “ก็คุณดนัยเขางี่เง่านี่คะ” พริมาเถียงกลับทันควัน แม้จะแอบรู้สึกขอบคุณที่เขาออกตัวแทน “แล้วจะออกตัวแรงทำไมคะ? เดี๋ยวลูกค้าก็ถอนหุ้นหรอก” ธามหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง เขาขยับก้าวเข้าหาจนแผ่นหลังของพริมาสัมผัสกับขอบโต๊ะประชุม “ใครจะถอนก็ช่าง” ธามลดเสียงต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ “แต่คนที่จะมาโวยวายใส่คนของผม... ต้องข้ามศพผมไปก่อน” “คนของ… คุณ?” พริมาทวนคำ หัวใจเต้นแรงขึ้นจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน ธามไม่ตอบ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน พริมากลั้นหายใจ เธอรู้ว่าเขาเป็นคนปากร้ายและเจ้าระเบียบ แต่ทุกครั้งที่เขาทำท่าทางปกป้องแบบนี้ มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง “อย่าทำตัวเก่งให้มากนัก” ธามพึมพำ “ถ้าจะด่าใคร ให้หันมาบอกผม... เดี๋ยวผมด่าให้เอง ผมด่าเจ็บกว่าคุณเยอะ” เขายกมือขึ้นปัดไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากพริมาด้วยสัมผัสที่แผ่วเบาจนผิดวิสัยคนเย็นชา จังหวะที่นิ้วเขาไล้ผ่านผิวแก้ม พริมาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างนั้น “คุณธามคะ...” “ยังไม่จบ” ธามขัดขึ้น ดวงตาของเขาไหววูบด้วยความรู้สึกที่เขายากจะปิดบัง “เรื่องงานน่ะจบแล้ว แต่เรื่องของเรา... ผมยังไม่ได้เริ่มเลย” พริมาอ้าปากค้าง กำลังจะสวนกลับด้วยประโยคจี๊ดๆ ตามสไตล์ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต “พี่ธามคะ! ได้ข่าวว่ามีปัญหากับคุณดนัยเหรอ? เรตินมาแล้วค่ะ!” เสียงแหลมสูงของ ‘เรติน’ ลูกสาวท่านประธานผู้เป็นดั่งหนามยอกอกของพริมาดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง เธอชะงักเมื่อเห็นภาพธามและพริมาที่ยืนใกล้ชิดกันจนแทบจะเรียกได้ว่าอยู่ในระยะอันตราย ดวงตาของเรตินวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ธามถอยห่างจากพริมาอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเรียบเฉยและเย็นชาดั่งเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้พริมายืนเคว้งอยู่กับหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ เอมเมอรัลด์อายส์หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!